Blog Image

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

De directeur van Solingen Nederland

REALITEIT Posted on Sat, July 04, 2020 17:38:14

Wat stom van mij!

Het was een beetje een druilerige woensdag. Ik was bij de bakker geweest en ik was al bijna weer thuis. Net toen ik naar binnen wilde gaan, stopte er een auto met een man erin. Niks bijzonders, zou je denken, dat gebeurt wel vaker, en zo is het natuurlijk ook.

De man deed het raampje van zijn nieuwe grijze Mercedes open en riep mij. Hij vroeg of ik in de buurt woonde en antwoordde vervolgens zelf op zijn vraag dat het wel zo moest zijn, omdat ik met de sleutel naar binnen wilde gaan. Daarna vroeg hij aan mij of ik de buurt goed kende. Ja, ik denk het wel…..Toen begon hij met zijn verhaal. Hij vertelde dat hij de directeur was van Solingen Nederland. Hij kwam net van een klant af, waar hij spullen wilde afleveren, maar die klant was failliet gegaan. Hij kon de spullen niet meer mee terug nemen naar de zaak, zo vertelde hij, dus hij vroeg aan mij of ik iemand wist die, bijvoorbeeld, een messenset of een pannenset van het merk Solingen kon gebruiken. Op dat moment kon ik niet zo snel iemand bedenken en ik zei dat ik dat ik zelf die spullen wel zou kunnen gebruiken. Na mijn vraag of hij zomaar gratis spullen weg kon geven, antwoordde hij met een grote glimlach: “Natuurlijk kan ik dat, ik ben de directeur!” Oh…..dacht ik nog. Hij stapte uit de auto en deed zijn kofferbak open. Daar lag inderdaad een aantal dozen. Een kleine doos lag bovenop een grote doos met pannen en een grote doos met messen. Ik zei voor de grap dat ik die pannenset wel wilde hebben, maar die kreeg ik niet. Wel kreeg ik een doos met daarin een snijplank en een groot broodmes. Echt mooi om te zien. Ik vond het een beetje raar, maar ik nam de doos toch maar mee naar binnen. Hans had intussen voor het raam staan kijken wat er allemaal aan de hand was. Toen ik binnenkwam, hebben wij eerst in de doos gekeken: een mooie houten plank, best zwaar, met een groot gekarteld broodmes erbij. Mooie spullen, zo op het eerste gezicht.

Al met al was het best een raar gevoel, dat ik had. Maar, terug naar de orde van de dag, ging ik in de keuken brood klaarmaken voor onze lunch. Toen ik bezig was, riep Hans mij. Die man in de grijze Mercedes stond weer voor de deur. In eerste instantie was hij aan de overkant van de straat blijven staan en wenkte hij Hans om naar buiten te komen. Daar trapte Hans niet in. Hij gebaarde naar de man, dat hij maar naar onze voordeur moest komen. Zo gezegd zo gedaan. Bij de voordeur begon ‘de directeur van Solingen Nederland’ (die zichzelf later Henry noemde) weer over de pannenset, die ik wel zou kunnen gebruiken. Hans vond dat ik deze kwestie af moest handelen, dus hij riep mij. Mijnheer de directeur begon weer een heel verhaal over de pannenset, dat het prachtige pannen waren, goede kwaliteit, dat je geen boter of zo hoefde te gebruiken als je iets wilde braden of bakken in de pannen en dat hij de set echt kwijt wilde. Ik zei dat ik het allemaal maar raar vond, maar de man bleef lachen. Tegen een kleine vergoeding (!) mocht ik de pannenset zelf houden of weggeven. Toen begon het bij mij te dagen, dat er toch echt iets niet klopte. Ik vertelde hem, dat mijn man echt geen vergoeding wilde geven voor de pannenset en dat wij nog goede pannen hadden. Hij bleef een paar keer proberen, maar ik hield vol dat ik géén geld wilde betalen voor iets dat ik eigenlijk helemaal niet nodig had. Uiteindelijk vertrok Henry, de directeur van Solingen Nederland.

Tijdens onze lunch had ik het met Hans nog over de hele gebeurtenis en wij dachten allebei al dat er iets niet klopte. De doos stond nog op de keukentafel. Wij wilden die doos ’s middags meegeven aan vrienden van ons, die op bezoek zouden komen. Mooi cadeau toch?

Toen ik die middag met Iwan ging lopen, bleef het verhaal door mijn hoofd spoken. Wat een vreemd verhaal, wat een vreemde man en wat raar dat ik zomaar iets gekregen had van hem. Na de wandeling ben ik op internet gaan zoeken, met verschillende zoektermen: ‘directeur Solingen Nederland’ (geen Henry te vinden natuurlijk), ‘pannenset Solingen’, ‘messenset Solingen’…… De zoekresultaten leverden verschillende interessante items op, onder meer van Radar, Kassa en Opgelicht. Ook vond ik een aantal krantenartikelen en berichten van politie. Alle berichten vertelden over een man (of meerdere mannen) die aan de deur kwamen met een verhaal dat leek op het verhaal dat ik die dag gehoord had.

Zoals het volgende verhaal: Een man staat bij je aan de deur en begint een verhaal over een goed doel of over spullen die hij niet meer mee kan nemen. Of jij belangstelling hebt voor die spullen. Mooie verhalen, verteld door een charmante, goed uitziende man in een dure auto. De beschrijving van de man (niet te groot, goed verzorgd, charmant, goed gekleed, niet te groot etc., etc.) klopte helemaal. Ook de beschrijving van de (dure) auto paste helemaal in het plaatje.

Wat een verhaal! Hoe kan ik daar nu ingetrapt zijn? Wat stom! Ik ben altijd zo alert, vind ik zelf. Ik snap niets van de verhalen van oplichting die ik regelmatig lees. En nu? Nu ben ik er zelf in getrapt! Wat stom, wat stom!

Uiteindelijk heb ik een mailtje gestuurd naar de wijkagent, die het verhaal herkende en vertelde dat het ‘een bekende truc is, altijd hetzelfde verhaal, dat hij zijn spullen niet mee kan nemen. Deze personen trekken het hele land door en proberen burgers op te lichten…..rijden rond met een Duits of Zwitsers kenteken….’ En daar hebben Hans en ik nou net niet naar gekeken, naar dat kenteken. Terwijl dat eigenlijk altijd iets waar ik heel goed op let als iemand in een auto mij aanspreekt. Deze keer dus niet. Weer een les geleerd voor een volgende keer!

Onze vrienden konden ’s middags hartelijk lachen om het verhaal. Nee, zij wilden de doos met het prachtige cadeau niet meenemen. ‘Misschien zit er wel een zendertje in….’ Wij hebben er met zijn vieren hartelijk om gelachen.

En nu? Nu staat de doos (zie foto) bij ons in de kast. Wij laten hem voorlopig maar staan. Dat zendertje hebben wij trouwens niet gevonden (….). En gratis cadeautjes van charmante mannen in een mooie auto? Nee, daar trap ik niet meer in. Hopelijk jullie ook niet. Je bent gewaarschuwd!

Lia van Gool ( 2020)



Maart, wat een maand!

DONGEN Posted on Sat, April 11, 2020 22:39:04

(Met een proost op Gerard!)

De maand maart begon als een ‘gewone’ maand: druk, met elke dag wel een afspraak in mijn agenda. De kleurtjes van de verschillende afspraken overlapten elkaar soms. Op andere dagen stond er maar één ding in de agenda.

Begin van maart stond een afspraak met de mondhygiëniste in de agenda, niet mijn favoriete afspraak maar goed. ’s Avonds was er een prachtige Chinese film in het theater bij De Volckaert, dus dat compenseerde. Ook die week een afspraak in het ETZ voor een mammografie, voorlopig de laatste in een lange reeks de afgelopen tien jaar. Het vreselijke virus waarde toen al rond in Noord-Brabant, en ook in het ETZ, locatie Elisabeth. En daar moest ik die dag zijn. Niks aan de hand, alles ging gewoon door, zo op het eerste gezicht. De verpleegkundige die mij kwam halen, gaf mij gewoon een hand en ik gaf haar ook een hand. Zo, dat ging snel. Opgelucht ging ik weer naar huis. Bijna een hoofdstuk afgesloten. Maar toen kwam ik diezelfde dag een berichtje tegen op de sociale media: bij het ETZ mochten géén handen meer geschud worden! Pfff, ik was er die ochtend nog geweest. Ik werd er even niet blij van, maar maakte me verder niet zo druk.

Op de donderdag van de eerste maart-week moesten wij naar de crematieplechtigheid van de schoonvader van mijn lieve stiefdochter. In Nieuwkuijk. Gelukkig kon een afscheid van een overledene in die tijd nog gehouden worden, zoals je zelf wilde. In dit geval met heel veel bezoekers. Het werd een bijzondere plechtigheid. Degene die de dienst leidde, maakte een flesje bier open van een bekende brouwerij uit ’s-Hertogenbosch, schonk een glas in en zette het biertje op de kist. De overledene had jarenlang bij die brouwerij gewerkt. Wat een mooi gebaar. Het was een prachtige dienst, met veel mooie woorden (ook van mijn dappere stiefdochter), muziek en foto’s. De bijeenkomst werd afgesloten met een proost op Gerard, een proost op het leven. Degene die de dienst geleid had, nam een slok bier en nodigde iedereen uit voor de condoleancebijeenkomst in Rosmalen. Toen wij uit het crematorium kwamen, regende het dat het goot. De hemel had verdriet, zo leek het wel.

Gelukkig kreeg Gerard het afscheid dat hij verdiende, met een prachtige bijeenkomst na de crematieplechtigheid. Een bijeenkomst met veel mensen, veel omhelzingen, een goede sfeer ondanks de verdrietige reden waarom iedereen daar was. En eigenlijk werd het nog een leuke middag, voor zover je een dergelijke bijeenkomst leuk kan noemen. Het ene wijntje na het andere kwam op tafel en er waren hapjes. Soms leek het een echt feestje. Een bijzondere dag met een proost op Gerard! En knuffels voor mijn stiefdochter en haar vrouw.

De maand ging verder. Vrijdags gingen wij naar De Cammeleur voor de voorstelling van Enge Buren. Bijzonder was de vertolking van het Hazes-lied, dat achterstevoren werd gezongen in de ‘Leure Camm’. Het inspireerde mij tot een klein verhaaltje, dat ik ook achterstevoren heb geschreven, en dat nog complimenten kreeg van Enge Buren. Wat was de tijd toen nog normaal!

Het jazzconcert dat op die zondag gepland was, heb ik gelaten voor wat het was. Toen waarde het Coronavirus al rond in Brabant en de bezoekers van onze jazzconcerten behoren bijna allemaal tot de doelgroep. Dat, samen met het feit dat Hans flink verkouden aan het worden was, heeft mij doen besluiten thuis te blijven. Het leek een beetje op spijbelen, dat wel.

De maandag werd weer een spannende dag. Voor de laatste keer na mijn operatie (in september 10 jaar geleden), ging ik op controle bij de chirurg. Het zou een bijzonder moment moeten worden, maar omdat er al allerlei maatregelen genomen waren tegen dat vreselijke virus, werd het laatste bezoek aan de chirurg een beetje vreemd. Wel had zij goed nieuws: geen bijzonderheden. En na 10 jaar feliciteerde zij mij dan ook. Zonder een hand te schudden en zonder een knuffel. Vreemd.

In die week werd Hans ziek. Hij zat tegen een longontsteking aan, had vocht achter zijn longen en hoestte verschrikkelijk. Gelukkig had hij geen koorts, gelukkig geen Cornona…. De huisarts kwam snel. Hans kreeg medicijnen en knapte een beetje op. Maar na het weekeinde kwam de huisarts toch nog een keer. Die dag was Hans, in vergelijking met de week daarvoor, echt een stuk beter. Hij kreeg wel het advies van de huisarts om beslist niet naar buiten te gaan en om geen visite te ontvangen.

Op die dag werden de eerste Corona-maatregelen bekend gemaakt. Wat nu? Het voelde een beetje raar allemaal: zoveel mogelijk thuisblijven, alleen boodschappen doen, niet op visite, noem maar op. Je weet het allemaal.

Geen visites? En we hadden al zoveel gepland. Hup, de agenda rigoureus leeggemaakt. Wat een vreemd gevoel: de ene na de andere afspraak annuleren. Een agenda zonder afspraken, het ziet er nog steeds vreemd uit.

En dat thuiswerken? In het begin kwam het goed uit. Hans was ziek, dus het was prima dat ik thuis was. Dat gaf ook wel een gevoel van rust. Maar nu, na bijna 3 weken, begint het wel een beetje saai te worden. Gelukkig heb ik sinds deze week een laptop van mijn werk en heb ik ook deze week voor het eerst een overleg gehad, waarbij ik in ieder geval een aantal collega’s weer eens kon zien. Je merkt nu dat elke dag naar je werk gaan toch een hele sociale activiteit is.

Wat ik ook merk, is dat je anders naar dingen gaat kijken. Kleine dingen maken je blij: ik werd al helemaal gelukkig van een paardenbloem in de zon! En van het elke dag uitlaten van Iwan word ik ook nog steeds blij. Wel merk ik dat ik als een detective over straat loop: komt er iemand aan? En zo ja, houdt degene die aan komt lopen de anderhalve meter afstand in acht? Anderhalve meter is wel vijf (!) stoeptegels. En de stoepen zijn lang niet overal even breed. Soms valt het echt tegen en komen mensen op een halve meter langs je heen gelopen. Elke keer weer schrikken.

En boodschappen doen is helemaal geen pretje. Maar ik moest laatst toch wel even lachen toen ik bij een grote landelijke keten aan het winkelen was. Bij de ingang zat iemand die de winkelmandjes ontsmette. De smalle gangen en overvolle rekken en vele bezoekers zorgden voor een soort rondedans in de winkel. Mensen slopen langs de rekken, keken voorzichtig om een hoekje of er iemand aankwam en zochten dan een andere route, om elkaar toch maar niet te passeren op een kleine afstand. De rij bij de kassa was lang, omdat iedereen de 1,5 meter afstand hield. Toch was er iemand die de rij voorbij liep en vooraan wilde gaan staan. Maar zij werd wel teruggefloten door de wachtenden in de rij.

Door het mooie weer de laatste weken, was het ook erg druk bij de ijssalon ‘bij ons aan de overkant’. Voor de bezoekers bleek het lastig om de nieuwe regels te volgen en zij stonden dan ook vaak met te veel mensen binnen of zij hielden geen afstand en bleven op het terras dicht bij elkaar staan om een ijsje te eten. Dat was niet echt de bedoeling van de regels die ingesteld waren, toch? Maar er werd een oplossing gevonden! Het terras vóór de ijssalon werd omgetoverd tot een soort doolhof, met rood-witte linten, tafeltjes met teksten erop. Een heus ‘doolhof-traject’ om een ijsje te halen. De ingang aan de straatkant, ruimtes met een afstand van twee meter afgeplakt op de straattegels en de uitgang van de ijssalon vlakbij de deur. Het leek zo logisch! Toch bleek ook dat niet helemaal afdoende, het bleef te druk, er bleven te veel mensen hangen. Nu is er, naast het speciale traject, een andere oplossing bedacht: ijs wordt voorlopig alleen verkocht per halve liter of liter, zodat je thuis, lekker op je gemak, een ijsje kunt eten. Want, thuis is voorlopig even de beste plaats om dat te doen.

Tot slot. Hans heeft, door het verplichte thuis zitten, een nieuwe hobby gevonden. Wel een beetje een prijzige, maar goed, je moet wat als je al weken niet meer naar buiten bent geweest en ook de komende weken nog wel thuis moet blijven. Hans is online gaan winkelen. Zo heeft hij al een mooie broek voor mij gekocht bij een winkel in ’s Gravenmoer. Dat was een echte verrassing. Een verrassing die, prachtig verpakt en per speciale koerier, thuis werd bezorgd. En ook nieuwe gympen zijn besteld, bij een Dongense schoenhandel, in de buurt waar ik vroeger woonde. Wat denk je? Ook die gympen worden, als ze geleverd zijn, lekker thuisbezorgd. Ook per speciale koerier. Van mij mag het verplichte thuis zitten van Hans nog wel even duren.

Voor de lezers van dit verhaal: geniet van de mooie dingen die het leven je biedt, ondanks deze vreemde tijd. Misschien worden jullie ook, net als ik, gewoon blij van een paardenbloem in de zon of van de prachtige kleine narcisjes die nu volop bloeien op het Wilhelminaplein en in de Nieuwstraat!

Lia van Gool



Sanitair ontspannen?

REALITEIT Posted on Thu, February 27, 2020 19:29:17

Carnaval 2020 is weer voorbij. Het zal niemand ontgaan zijn, dat de vier vrolijke dagen dit jaar wat anders zijn verlopen dan normaal. Gelukkig hebben we de denderende stormen en de vele regenbuien overleefd en de optocht ging, uiteindelijk, nog door op dinsdag. Wel vreemd trouwens, een optocht op dinsdag, die niet de Lampjesoptocht was. Maar het was weer genieten, dat wel. Niet om iemand voor het hoofd te stoten, maar de wagen met al het prachtige fruit was hier favoriet, en ook de groep die de gaten in de optocht vulde met gedichten en lezingen (al dan niet uit eigen werk), scoorde hier hoge punten.

En natuurlijk gebeurde er weer van alles op straat dit jaar. Hoewel, ook op straat was het dit jaar opvallend rustiger dan andere jaren. Het scheelde natuurlijk dat er, in het centrum, weer een kroeg minder was voor de kroegentocht.

De feestende mensen die wel op straat liepen, en dan vooral degenen die dat deden tijdens mijn laatste rondje met Iwan, trokken wel de aandacht van Iwan (en ik moest dan natuurlijk even meekijken).

Eén van onze buurtgenoten stak, helemaal verpakt en onherkenbaar, de straat over, net toen ik met Iwan naar huis wilde lopen. Hup, vier poten strak op straat en ook ik moest stoppen, omdat Iwan even naar die vreemde man wilde kijken. Gelukkig deed hij zijn verpakking gedeeltelijk open en ik kon zien wie het was. Goed volk, maar dat had Iwan natuurlijk al lang gezien. Mijn buurgenoot werd vergezeld door iemand uit Amsterdam (!) die eens kwam kijken in het Peeënrijk. En ik moet zeggen, hij leek die avond redelijk ingeburgerd, maar dat kon al bijna niet anders, als ik hoorde hoeveel kroegen de mannen al bezocht hadden die dag. Na een laatste knuffel voor Iwan, gingen de twee verder, want carnaval was nog lang niet voorbij.

Op een andere avond kwam ik een familielid tegen, met vrienden. Zij hadden net gegeten bij ons in de buurt en er stond een taxi klaar om een deel van het gezelschap naar huis te brengen (nee, mijn familielid niet, die kon gelukkig nog naar huis lopen, gezien de afstand). Iwan scoorde weer veel knuffels. Hij kreeg er echter genoeg van toen één man van het gezelschap hem hardnekkig ‘Golden Retriever’ bleef noemen. Dat moet je natuurlijk niet zeggen tegen een Labrador als Iwan. Hij zocht snel zijn heil bij mijn familielid, die snapte wat Iwan bedoelde, omdat zij zelf ook een Labrador heeft. Na al die knuffels en lastige gesprekken konden wij eindelijk weer naar huis.

De volgende dag, aan het eind van de middag, ging ik met Iwan een rondje Wilhelminaplein. Iwan geniet elke dag met volle teugen van het nieuw ingerichte plein. Wat een snuffelplekken zijn erbij gekomen, echt heerlijk (voor Iwan dan). Vanwege het weer kortte Iwan het rondje drastisch in. Zo gebeurde het, dat Iwan en ik langs de Boerenbond liepen, aan de kant van het Wilhelminaplein. Aan die kant is een aantal parkeerplaatsen aangelegd, met bosjes ernaast. Tussen de bosjes is genoeg ruimte, zodat je gemakkelijk naar je auto kunt lopen of kunt oversteken. Deze keer zag ik echter iets anders.

Tussen twee bosjes stonden twee meiden, nog geen 20, denk ik. Het ene meisje zat op haar hurken, het andere meisje stond er lachend bij. In eerste instantie dacht ik echt ‘wat is dit nou?’ Iwan wilde al gaan kijken, want hij ziet natuurlijk niet zo vaak meiden die op hun hurken zitten bij een struik. Mmmm, dacht ik, ik zal Iwan maar even met een bochtje om die meiden heen laten lopen. En dat was maar goed ook, want het meisje op haar hurken was ‘sanitair aan het ontspannen’. Een prachtige term, die ik een tijdje geleden eens hoorde tijdens een avondje met vrienden (na een glaasje wijn of twee, drie…). Een term die ik altijd onthouden heb en die op deze carnavalsstad ineens weer in mij opkwam.

Ja, sanitair ontspannen is denk ik wel de beste uitdrukking van datgene wat het meisje aan het doen was. Het ging in ieder geval gepaard met veel gelach en gegiechel.

Maar dat was het nog niet. Onder het afdak bij genoemde winkel, stonden drie jongens, die blijkbaar bij het gezelschap van de meiden hoorden. Eén van de jongens kwam naar Iwan toe, die zijn neus meteen in het kruis van de jongen duwde. Die schrok even, omdat hij zuinig was op zijn edele delen. Gelukkig had Iwan net gegeten.

De jongen vroeg aan mij of ik iets gezien had bij de bosjes? Nee hoor, en Iwan ook niet. Iwan mocht van mij niet naar de meiden toe, zei ik. “O, heb je de k*t van S. dan niet gezien?”, vroeg de jongen vervolgens. “Nee hoor, ik heb niets gezien en de hond ook niet.” Dat stelde de knul gerust. Hij vond mij ‘een goede moeder’….. Na dat compliment kon ik mijn wandeling weer voortzetten. Wel met een glimlach op mijn gezicht.

Het bovenstaande verhaal is natuurlijk best grappig. Maar je zult als vrouw maar hoge nood hebben onderweg. Jij kunt niet tegen een muur aan gaan staan om sanitair te ontspannen. Openbare toiletten voor vrouwen zijn helaas bijna nergens te vinden. Op het Wilhelminaplein staat het prachtig opgeknapte gebouwtje met een urinoir en als er iets te doen is in Dongen worden vaak verplaatsbare paspalen (of hoe noem je die dingen) neergezet. Maar nergens staat er ooit een openbaar toilet voor vrouwen. O ja, behalve bij het Oranjeparkfestival, daar dan weer wel.

Maar wat doe je als vrouw, als je echt moet plassen en er is nergens een winkel, kroeg, gemeentehuis of Cammeleur te vinden waar een toilet is? Juist, dan ga je sanitair ontspannen in de bosjes, ook al is dat verboden, je krijgt er toch een ontspannen gevoel van als je klaar bent!

Lia van Gool



Cruiselonische spraakverwarring *)

REALITEIT Posted on Thu, February 06, 2020 18:29:49

En zo zaten Hans en ik weer op een cruiseschip, de Costa Favolosa. Een groot schip, met 3.800 passagiers en zo’n 1.100 personeelsleden. De passagiers hadden verschillende nationaliteiten, maar ongeveer tweeduizend ervan waren Italiaans. En dat was soms duidelijk te horen aan boord. Italianen maken echt veel herrie, vaak omdat zij met hele families een cruise gaan maken. Opa’s, oma’s, tantes, ooms, kinderen, kleinkinderen. En, als opa er niet is, is oma de baas! Dat laat zij dan duidelijk horen. Als opa komt, is dat weer voorbij.

Een kleine groep passagiers was Nederlands, net als wij. Helaas denken buitenlanders vaak dat Nederlands hetzelfde is als Duits. Wij zaten dan ook bij vier Duitsers aan tafel in één van de grote restaurants. Op zich niets mis met Duitsers, hoor, maar zij spreken wel Duits en Duits is, ook al denkt men in het buitenland vaak anders, toch een andere taal dan Nederlands. De eerste avond zaten wij met z’n zessen aan tafel (net als de meeste avonden daarna trouwens). Hans en ik zaten ‘midden tussen de Duitsers’. Toen wij aangaven, dat het voor ons lastig was om met vier Duitsers aan tafel te zitten, reageerde één man laconiek me de opmerking: ‘ja, maar jullie spreken toch Duits?’ En ja, dat doen we ook, maar we moeten wel bij elk woord nadenken, al die naamvallen en zeg ik wel het juiste woord voor dat ding, dat eten of wat dan ook. De tweede avond hebben Hans en ik op eigen initiatief de tafelschikking iets veranderd. Wij zaten aan de buitenkant van de tafel, met de Duitsers respectievelijk links en rechts van ons. Zo konden wij toch gewoon Nederlands met elkaar praten als wij geen zin hadden in Duits. En, wat denk je? Aan de tafel naast ons werd ook Duits gesproken. En dat door een Chinese dame die met haar man in Zwitserland woonde. Hoe kun je het bedenken?

Met alle nationaliteiten aan boord hoorde je natuurlijk een hele dag allerlei verschillende talen. Allerlei, behalve Nederlands, dacht ik. Op een gegeven moment zag ik dat ik de knoopjes van mijn jurk niet goed dicht had gedaan. Bij de damestoiletten dit probleem maar even verholpen. Een aardige dame wilde mij helpen en ik dacht ‘oké’. Wij raakten aan de praat, ik vertelde dat ik niet uit een Engelssprekend land kwam en zij vertelde dat zij het fijn vond dat zij iemand tegenkwam die Engels sprak. Vervolgens vertelde ik dat ik Nederlandse ben. Wat bleek? Zij ook! En daar stonden we met z’n tweeën, tegen elkaar Engels te praten. Daar zijn we maar meteen mee opgehouden. Ik had gehoopt dat ik deze dame nog vaker tegen zou komen, maar dat gebeurde niet. Hoewel, één keertje, helemaal aan het einde van onze reis.

Op een gegeven moment zaten Hans en ik even koffie te drinken (Shakerato, de lekkerste koude koffie die we sinds jaren hebben gedronken!), toen vroeg een dame of zij bij ons mocht komen zitten. Ja, natuurlijk. Even later kwam ook haar man erbij zitten. Zij kwamen uit Australië. Wij raakten aan de praat, vertelden eigenlijk al hele verhalen tegen elkaar, zonder elkaar goed te kennen. Grappig hoe dat soms gaat. Haar man had hartproblemen, Hans ook, zo vonden die twee elkaar al heel snel. Later bleek dat de Australische dame en ik precies dezelfde kleur nagellak op hadden. Toen was het ijs helemaal gebroken. Wat een goede smaak hadden wij allebei en wat leuk dat wij, wonend op twee verschillende continenten, dezelfde smaak hadden. Deze mensen zijn wij nog vaker tegengekomen, wij hebben met elkaar gesproken, even gezellig. En, op de voorlaatste dag van onze reis, tijdens de informatiebijeenkomst voor de ontscheping, zaten de Australiërs weer naast ons. Met een dikke omhelzing en kussen hebben wij afscheid van elkaar genomen.

Wat ook grappig is, is dat je Nederlandse grapjes niet zomaar kan vertalen naar het Engels, Duits, of Frans. Dat merkten wij op een gegeven moment. Hans vertaalde een Nederlands grapje naar het Engels, maar de Engelssprekende persoon tegen wie hij het zei, liet geen krimp. Grapje mislukt dus. Een andere keer probeerde Hans een grap te maken in het Frans. Hij zei tegen een Fransman die niet bij zijn glaasje bier kon: ‘Geef maar hier, dan drink ik het wel op’. De man snapte er niks van…… Ik heb toen uitgelegd, wat Hans bedoelde en gezegd dat het lastig voor ons was om een grapje te maken in een andere taal. Hilariteit alom.

Het was een heerlijke reis, met alle spraakverwarring en alle talen die wij gesproken hebben. De Babylonische spraakverwarring was compleet, Cruiselonisch dus.

Een mooi voorbeeld heb ik er nog van. Wij waren twee dagen in Lissabon. Voor de tweede dag hadden wij een excursie geboekt met een tram. Zo’n gele tram die zich een weg baant door de Portugese stad. Wat leek mij dat geweldig. Andere keren dat wij in Lissabon waren, kwam het er niet van om met zo’n tram te gaan. Met deze excursie zou dat helemaal goed komen. Maar wat denk je? De excursie ging niet door! Teleurstelling alom (in ieder geval bij Hans en mij). Maar de Braziliaanse dame bij het excursiebureau (die helemaal gek was op André Rieu) had een alternatief: een rit met een tuk-tuk. Oké, dat was inderdaad een mooi alternatief. Wij boekten die excursie voor onze tweede dag in Lissabon. Wat denk je? Het regende en het regende en het bleef regenen die dag. En, voor een ritje met een tuk-tuk was dat niet het meest optimale weer. Maar goed, ik wilde mijn dag niet laten bederven door het weer. En ook niet door de twee Duitsers die bij ons in de tuk-tuk zaten. Bijna was het die Duitsers toch gelukt, gelukkig…..bijna!

En dat bijna gebeurde als volgt. Wij hadden een leuke bestuurder/gids van de tuk-tuk. Toen hij hoorde dat de Duitsers geen Engels spraken, zocht hij op Google en vertaalde hetgeen hij ons in het Engels verteld had naar het Duits. De Duitsers waren te blasé om dat leuk te vinden. Nee, het was niet nodig, ze waren al ontelbare keren in Lissabon geweest, hadden alles al gezien enzovoorts, enzovoorts. Waarom komen jullie mijn dag dan bederven, dacht ik even, om vervolgens mijzelf toe te spreken en te zeggen dat ik deze dag écht niet door hen liet verpesten. Daar was het te slecht weer voor!

De rit ging door het gedeelte van Lissabon dat ik dolgraag bij zonnig weer had gezien. Helaas, de smalle straatjes bleven regenachtig en somber. De verhalen brachten een streepje zon naar binnen. Maar, waar ik niet aan gedacht had, was, dat zo’n tuk-tuk best hoog is om in te stappen. En ik kan helaas door de beperkingen die ik heb, mijn benen niet zo hoog optillen. Dat werd nog even een probleempje. De eerste keer toen ik in moest stappen, hielp Hans mij. Ik werd bijna de tuk-tuk ingeduwd. Maar goed, ik zat! En ik bleef zitten tot aan de stop die een uitzicht over Lissabon zou bieden. Het regende, maar ik ben toch uitgestapt. De gids en Hans hebben even gepraat en er werd een oplossing gevonden voor mijn probleem: een opstapje, zodat ik wat gemakkelijker de tuk-tuk in kon en, wonder boven wonder: de Duitser ging aan de andere kant zitten, zodat ik nog gemakkelijker in kon stappen. De gids riep steeds dat het zijn handen niet waren, die ik voelde als ik instapte……Al met al was het een leuke excursie, wij hebben veel gezien en onderweg was er een stop waar wij dé Portugese specialiteit konden proeven, pastéis de nata (ook bij de Lidl te koop, maar de originele Portugese gebakjes waren nóg lekkerder). Een zonnestraal op een regenachtige dag! Het was wel een beetje zuur dat ’s middags, toen de excursie voorbij was, de zon ging schijnen. Wij hebben nog heerlijk op het dek een drankje gedronken en teruggekeken op een bijzondere excursie, met twee chagrijnige Duitsers.

Aan de Cruiselonische spraakverwarring kwam een einde tijdens de excursie die ik, zonder Hans, met een groep maakte naar Barcelona. De gids sprak Frans. Gelukkig versta ik die taal goed. Hans was maar bang, dat ik niet bij de groep zou blijven, omdat ik zo van treuzelen hou als ik foto’s kan maken, dus ik heb de gids maar verteld dat ik geen Française was (ben) en dat mijn moedertaal Nederlands was (is). Hij heeft goed voor mij gezorgd, zijn Frans was goed te verstaan en ik heb een heerlijke ochtend gehad in Barcelona.

Het was weer een prachtige reis, waar Hans en ik van hebben genoten. Zo’n Cruiselonische spraakverwarring is trouwens best leuk!

*) een eigen variant van Babylonische spraakverwarring!

LIA VAN GOOL



Oud….en natuurlijk ook nieuw

REALITEIT Posted on Fri, January 03, 2020 14:09:52

En alweer is er een jaar voorbij. Ze zeggen wel eens dat een jaar sneller gaat als je ouder wordt. Misschien is dat wel zo, maar ik hoor toch ook vaak jonge mensen zeggen dat het jaar voorbij vliegt. En zo is het, het jaar 2019 is weer voorbijgevlogen en er staat weer een nieuw, fris jaar voor de deur. Een jaar waar je extra van kunt genieten, want dit jaar hebben wij één dag extra, 29 februari. Dat is dan weer mooi meegenomen.

Zo aan het eind van het jaar kijk je toch wel eens terug op het jaar dat bijna eindigt, of op jaren die nog verder voor je liggen. Dat is misschien dan wel erger als je ouder wordt.

Wat mij dit jaar opviel, was dat er veel winkels open waren op eerste Kerstdag, supermarkten dan vooral. En dat vond ik echt vreemd. Vroeger, ja echt vroeger, waren de winkels gewoon dicht met Kerst. Helemaal dicht. En in die periode kon je ook niks online bestellen. Je zorgde er gewoon voor dat je je boodschappen op tijd in huis had. Als je iets niet had, had je gewoon pech gehad. Nu niet, ik zag op eerste Kerstdag ’s morgens rond tien uur al mensen met boodschappentassen lopen. Wel een verschil moet vroeger, toch? Maar vroeger kon je, bij de kruidenier in de buurt, ook gewoon ‘even achterom’ lopen als je ’s avonds iets vergeten was. En je kon je boodschappen ‘op laten schrijven’. De uitgaven werden genoteerd in een schriftje of in een boekje en je betaalde je boodschappen aan het eind van de week, als je je loon had gekregen. Wat een verschil met nu. Je kan van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat terecht in de supermarkt. Daarnaast kun je ook nog online bestellen en alles wordt, als je dat wilt, thuis bezorgd.

Pfff, ik word echt oud, denk ik. Ik doe nog gewoon elke week boodschappen. Hans en ik gaan samen naar de supermarkt, kopen wat we nodig hebben (en soms nog meer) en sjouwen alles dan samen naar huis. Wij denken er niet eens aan om online te bestellen. Misschien toch eens overwegen, want het is wel gemakkelijk en je moet tenslotte met je tijd mee.

Genoeg over vroeger, terug naar het heden.

Wij hebben een leuke jaarwisseling gehad. Lekker ouderwets Scrabble gespeeld met een tante en oom. De oom was zeer fanatiek en won moeiteloos elk potje. En dat met soms één blokje neerleggen. De televisie hebben we op oudejaarsavond uit gezet. Wij hebben geluisterd naar de Top 2000. En sommige nummers hebben we ook keihard meegezongen, vooral mijn tante en ik. Was het omdat de televisie niet aanstond, of omdat wij zo druk bezig waren met ons spel (wel af en toe een eetpauze ingelast)? De avond is voorbijgevlogen. En het was supergezellig! Wij hebben Bohemian Rhapsody zelfs van het begin tot het eind meegezongen. Het blijft een prachtig nummer.

Om middernacht barstte het vuurwerk los bij ons in de buurt. En wij? Wij hadden sterretjes. Toen al het vuurwerkgeweld voorbij was, zijn wij naar buiten gegaan en hebben wij de sterretjes aangestoken. En wat een lol hadden wij!

Op het moment dat ik dit zit te schrijven, is het al weer 3 januari. Het jaar begint al voorbij te vliegen. Voor ik er erg in heb, is dit jaar met 366 dagen alweer voorbij, ben ik weer een jaar ouder en komt het moment dat ik ga stoppen met werken steeds dichterbij. Oud en nieuw, hoe snel kan het gaan? De tante, met wie ik op 1 januari 2020 de sterretjes liet branden, wordt vandaag al weer 81 jaar. Vanmiddag een feestje.

En daarna? Daarna gaat het jaar gewoon door in een stroomversnelling. Ik ga weer werken maandag en vlieg weer van de ene naar de andere activiteit. Aan goede voornemens doe ik niet, maar ik heb me wel voorgenomen om dit jaar mijn agenda niet meer zo vol te plannen. Ben benieuwd hoe lang ik dat volhoud! Maar gelukkig, er is een oplossing. Hans is iets ouder dan ik en hij plant ook anders dan ik (misschien ook een kwestie van oud en nieuw). Hans houdt mij in de gaten, wat mijn agenda betreft. En als ik teveel plan, wijst hij mij daar op. Misschien gaat het zo toch nog lukken om mijn agenda minder vol te plannen dan in 2019.

Ik wens jullie allemaal een geweldig nieuw jaar toe. Geniet ervan! En ga iets bijzonders doen op die éne extra dag!

Lia van Gool



Over gele hesjes, het aantal dagen in een maand en nog veel meer

REALITEIT Posted on Fri, November 08, 2019 13:27:59

Zorgverzekeraars, alleen bij het woord alleen al, gaan bij veel mensen de haren overeind staan. Vooral in deze tijd van het jaar als de premies bekend worden gemaakt. Premies, die naar alle waarschijnlijkheid weer wel omhoog zullen gaan.

Maar een zorgverzekeraar is meer dan alleen maar premies en betalen. Bij elke zorgverzekeraar werkt een groot aantal mensen bij een Klant Contact Centrum, Klantenservice, of hoe het ook genoemd wordt. Zo ook bij de zorgverzekeraar waar ik (in mijn ‘andere’ leven) werk. Uit respect voor mijn collega’s belicht ik deze keer een andere kant van de zorgverzekeraar. Een kant van advies en begrip voor de verzekerden. En dat soms op verrassende gebieden!

Een tijdje geleden stonden er, om acht uur ’s morgens, al een aantal ‘gele hesjes’ voor de deur van het kantoor. De mensen sleepten met Brabantse en Nederlandse vlaggen, hingen een geel plakkaat op en namen hun plaatsen in. Vanaf de zevende etage leek het wel een stomme film. Vanuit onze hoge toren konden wij natuurlijk niet precies zien wat er gebeurde, het leek alsof er actie was! Maar eigenlijk hebben wij naar een trage film gekeken, want er gebeurde niet zo heel veel. Eén van de gele hesjes had een zwarte doek over zijn hoofd hangen, vreemd en ook een beetje bedreigend. Wij volgden alles met veel aandacht. Naar aanleiding van de zwarte doek ontstond even een discussie over de onderdrukking van de vrouwen die een nikab of boerka dragen. De meningen hierover liepen nogal uiteen.

Natuurlijk namen mijn collega’s de telefoontjes die op dat moment binnenkwamen, gewoon op. De film buiten ging toch wel door. De kleine demonstratie zorgde even voor wat afleiding en opwinding op deze werkdag. En daarna werd ook de werkdag weer een gewone, trage film, met lange wachtrijen en verzekerden aan de lijn die geholpen wilden worden met hun vragen. En collega’s die, steeds weer, met een glimlach de telefoon opnamen.

Soms ontstaat er enige onduidelijkheid over bepaalde zaken. Wat denk je hiervan? Een deadline die wordt gesteld op ‘net voor het midden van de maand’. Hoe zit het dan met een maand die een oneven aantal dagen heeft? Wat is dan net voor het midden van de maand? Dag 15,5 of dag 16? Geen idee! Denk er maar eens over na!

Als ik zo zit te luisteren om mij heen, hoor ik regelmatig wel leuke, opvallende en grappige dingen tijdens de telefoongesprekken van mijn collega’s. Lees mee.

Om 8 uur ’s morgens staat er al een flinke wachtrij op ‘de balk’. Collega’s zijn druk aan het bellen. Opgewekt zoals altijd. Maar wat doe je, als je ’s morgens om 8 uur een verzekerde aan de lijn krijgt, die een vergoeding wil krijgen voor een ongeval dat in 1987 is gebeurd? De collega aan de telefoon was toen nog niet eens geboren! Zij had dan ook veel overredingskracht nodig om deze verzekerde ervan te overtuigen dat hij toch echt geen vergoeding meer kreeg, na 32 jaar! De verzekerde was het daar niet helemaal mee eens, bleek later uit het cijfer dat de collega van de verzekerde kreeg voor dit telefoongesprek.

Een verzekerde moppert, omdat hij boos is op het systeem en mij collega zegt dat zij het daar mee eens is. Het gesprek krijgt ineens een andere wending. Verzekerde is uiteindelijk tevreden met het feit dat iemand de telefoon heeft opgenomen. ‘Excuses’ is in deze drukke tijd een woord dat bijna elke klantenadviseur in de ‘standaard-antwoorden-lijst’ heeft staan.

Soms hoor ik ook echt héle vreemde dingen, zoals het volgende. Een collega zocht meer informatie over borstimplantaten en belde naar een nummer dat in het systeem stond. Hij kwam terecht bij een dierenwinkel. Deze winkel werd heel vaak gebeld door mijn collega’s, die allerlei vragen hadden over borsten! Na dit gesprek kon de dag niet meer stuk. Wij hebben er hartelijk om gelachen. Hopelijk is het nummer van de dierenwinkel al uit het systeem verdwenen!

Sommige collega’s geven niet alleen advies over de zorgverzekering. Zo hoorde ik een collega in gesprek met een verzekerde. Op dat moment regende het. Het advies: wij moeten het binnen maar gezellig maken. En ik zou maar een andere keer naar de volkstuin gaan!
En ook: ‘Hier schijnt het zonnetje en ik hoop voor u dat het zonnetje eraan komt!”

En wat denk je hiervan? Verzekerde: ‘Goedemorgen, ik wil Mariëtte spreken’. Klantenadviseur: ‘Waarover wilt u haar spreken?’ Verzekerde: ‘Ik wil haar eigenlijk niet spreken, maar er staat hier dat het moet’. Uiteindelijk is het duidelijk dat de gezochte Mariëtte niet bij ons werkt. Verzekerde had gewoon een verkeerd nummer gebeld!

Zo gaan de gesprekken door. Een opmerking die collega’s ook wel eens horen als zij de telefoon opnemen is: ‘bent u eindelijk gestopt met koffiedrinken?’ De collega kan zich die vraag al bijna voorstellen en geeft dan ook ad-rem antwoord, dat hij nog suiker en melk in de koffie moet doen.

Meeleven met verzekerden, dat is ook iets waar sommige collega’s echt heel goed in zijn. Als iemand vertelt over een dochter die haar been gebroken heeft, of over de was die nog in de machine moet, vraagt hij aandachtig hoe degene die hij aan de lijn heeft dat allemaal gaat doen. Een andere collega maakt hierdoor de opmerking dat hij beter sociaal werker had kunnen worden. En daar lijkt het werk van een klantenadviseur soms ook op. Zij nemen de tijd voor een verzekerde, nemen de tijd voor het verhaal dat iemand kwijt wil. Denk daar eens aan als je zelf, na een minuut of tien gewacht te hebben aan de telefoon, toch iemand aan de lijn krijgt, die vrolijk de telefoon opneemt en die tijd voor je heeft. Mopperen kan altijd nog. En, degene die je aan de telefoon krijgt, bepaalt de premie niet, of het eigen risico. Zij staan voor wat zij doen. Zij beantwoorden, in de komende periode, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en soms ook in het weekeinde, de vragen van duizenden klanten. Klanten die uiteindelijk regelmatig met een glimlach om de mond de telefoon weer neerleggen. En mijn collega’s? Die gaan, aan het eind van een hele drukke werkdag weer tevreden naar huis!



Cultuurtempel van Dongen met veel Dongens talent

DONGEN Posted on Thu, October 17, 2019 16:39:52

Dongen cultuurstad? Een beetje een vreemde gedachte, maar als je het goed bekijkt, gebeurt er, op cultureel gebied, van alles in Dongen. En tegenwoordig gebeuren veel culturele activiteiten in De Cammeleur. Misschien niet helemaal onbekend bij lezers van mijn columns is, dat ik (wij) (een) regelmatige bezoeker(s) ben (zijn) van deze Cammeleur. Zo kwamen wij er in de maanden september en oktober best veel voor allerlei verschillende dingen.

Ons theaterseizoen begon met een voorstelling van Karin Bruers in september. Of, eigenlijk, begon ‘ons eigen theaterseizoen’ al begin september, met een ‘Preview at home’. Onze eigen preview met het groepje waar wij in het seizoen theatervoorstellingen in De Cammeleur bezoeken. Het was een leuke middag met vooral lokaal talent. Talent, dat helaas nooit het grote podium van De Cammeleur zal halen. Maar leuk waren de voorstellingen in broekzakformaat wel.

Met z’n allen gingen wij vervolgens naar Karin Bruers. Even was er, zelf voor ons als regelmatige bezoekers, verwarring over de plaatsen die wij hadden. Op de kaartjes leek het alsof wij op rij 1 zouden zitten, maar een kritische blik op het papier leerde ons dat wij voor onze plaatsen een stukje moesten klimmen naar rij I. Prima plaatsen hoor! Over de voorstelling liepen de meningen uiteen. Waarschijnlijk Karin Bruers niet meer op onze lijst van voorstellingen volgend jaar (als zij dan al naar Dongen komt).

Het volgende cultuurevenement in Dongen, misschien wel één van de grootste evenementen, was natuurlijk de Dongense Dorpsquiz. Veel onderdelen van deze quiz speelden zich eind september ook af in De Cammeleur. Omdat Hans en ik die zaterdag mijn verjaardag vierden, hebben wij niet mee gedaan aan de quiz. Wel vroegen enkele mensen ons het antwoord op een paar vragen. Het antwoord op die éne vraag was gemakkelijk. De naam van een van mijn columns! Dat was ‘Plassen’. Wat leuk om te horen dat een stuk dat ik zelf heb geschreven, onderdeel was van deze bijzondere quiz.

Ook bij de feestavond van DDDQ konden wij niet aanwezig zijn, omdat wij toen zelf thuis een veel leuker feestje hadden (al zullen de organisatoren van de quiz dat vast ontkennen). De volgende dag, begin oktober, moest ik wél in De Cammeleur zijn voor een voorstelling van twee Dongense verenigingen. Het Dongens Mannenkoor en Popkoor Spirit stonden in The Battle op het podium. En daar moest ik, als bestuurslid van het DMK, natuurlijk bij zijn. Wat een prachtige show was het! Wat een talenten kent Dongen toch. Mooi om te zien hoe de beweeglijke leden van Popkoor Spirit contrasteerden met de wat statische opstelling van het Dongens Mannenkoor. En natuurlijk ook mooi om te zien: het verschil in leeftijd. Het was een prachtig concert, met een bijna uitverkochte zaal. Beide verenigingen kijken dan ook met veel plezier terug op dit concert. Er wordt zelfs al over een herhaling gedacht!

En of dat nog niet genoeg Dongens amusement en talent was, volgde er nog een prachtige voorstelling. Nederpopkoor Zonder Noten had een jubileumshow voor hun 12,5-jarig jubileum, Rondje Nederland. Ik probeer al jaren een keer naar een voorstelling van dit koor te gaan, maar helaas lukte dit nooit. Tot dit jaar! Op zaterdag 12 oktober was het zover, de voorstelling kon beginnen. Toevallig was ik die zaterdagochtend in De Cammeleur, even naar de bibliotheek en even een lekker kopje cappuccino drinken met een Cammeleurtje erbij. Even genieten op zaterdagochtend. De leden van Nederpopkoor Zonder Noten waren al bezig met de voorbereidingen. Ik zei, dat ik speciaal vroeg gekomen was, zodat ik zeker op tijd zou zijn voor de show van die avond. Ik mocht zelfs even de zaal in gluren. Dat moment werd wel vereeuwigd voor Facebook en Instagram, maar als echte fan doe je natuurlijk alles voor die meiden!

En de show stelde niet teleur. Samen met mijn tante heb ik genoten van een prachtige avond. Wij hebben meegezongen en genoten. Het was prachtig. Alleen vonden wij de kubussen niet altijd een toegevoegde waarde hebben (sorry); de binnenkomst op de drie rood, wit en blauwe fietsen was echter geweldig. En de vertolking van de Minutenwals door de dirigent van Nederpopkoor Zonder Noten wil ik elke dag wel een keer horen. Echt ge-wel-dig!

Als je dit allemaal bij elkaar neemt, is er veel talent in Dongen, zowel muzikaal als organisatorisch en dan is De Cammeleur misschien wel de cultuurtempel van Dongen te noemen. En natuurlijk is er ook wel kritiek. Zo zeggen mensen dat de consumpties dankzij de nieuwe horecamanager al zeker twee keer in prijs zijn verhoogd. En natuurlijk zijn er altijd te weinig zitplaatsen na afloop van een show. En wat is het vervelend dat je een drankje kunt bestellen aan de bar en dat vervolgens af moet rekenen bij één kassa. Oké, dat is misschien dan wel zo. Maar, bij de voorstelling van Nederpopkoor Zonder Noten was het probleem van consumpties betalen in de pauze in ieder geval al opgelost: je kon vooraf muntjes kopen, zodat je niet van het ene naar het andere punt hoefde te lopen. Voor herhaling vatbaar! Maar De Cammeleur heeft, in iets meer dan het jaar dat het gebouw geopend is, zijn nut (of haar nut) wel bewezen. Oké, ik ben misschien dan wel een fan van De Cammeleur, dat klopt. En ik zie soms ook wel dat er dingen een beetje fout gaan, of ik denk ook wel eens ‘dat zou anders kunnen’. Over het algemeen kom ik er graag en ik vind het gebouw prachtig en de sfeer prima. Dat er mensen zijn die er anders over denken? Natuurlijk! En gelukkig maar, anders zouden de heerlijke stoeltjes helemaal achteraan altijd bezet zijn….

Tot slot moet ik toch even een compliment kwijt aan de medewerkers van De Cammeleur die, als je een evenement organiseert, proberen om aan al je wensen te voldoen, altijd voor je klaarstaan, met een glimlach, hoe vaak je ook belt, mailt en vragen stelt!



Even zeuren (sorry….)

DONGEN Posted on Wed, September 18, 2019 15:58:10
…doet Lia met een doel …

Soms is het heerlijk om eens een keer te zeuren. Niet omdat het nodig is, maar gewoon omdat je daar zin in hebt. Daarom begin in vandaag maar eens met een beetje te zeuren. En misschien blijft het de hele column wel zo, dus als je geen zin hebt in gezeur, stop dan met lezen of zeur lekker mee.

Even Zeuren: Je kunt bijna niet met je auto bij Albert Heijn komen. En als je er dan bent, is het weer lastig om een parkeerplaats te vinden; als je op de fiets bent, kun je niet vanuit de Nieuwstraat richting Looiersplein fietsen, want er is geen weg meer, geen trottoir en ook geen fietspad, alles is weg; Je kunt je hond niet uitlaten op het Wilhelminaplein, want het gras is allemaal weg. Er liggen wel asfaltpaden nu, maar daar mag je officieel niet eens op lopen, want er staan allemaal borden; het park is helemaal een puinhoop, er is geen gras meer en de paden zijn ook al verdwenen; Alle honden in de buurt zijn helemaal overstuur, want zij kunnen niet op het Wilheminaplein snuffelen en zij kunnen ook niet meer door het park lopen. Daardoor krijgen de baasjes weer last van stress. Het is nog nooit zo druk geweest op het Oranjeplein en op het Rosariopark, want je moet toch ergens naar toe met je hond; De appartementsgebouwen Hoge Heiningen lijken wel een eilandje op dit moment. Al het groen om de gebouwen heen is verdwenen. Het parkeerterrein is weg, hoe moet je nu naar de ingang komen?; door al die wegomleggingen en eenrichtingverkeer, rijden heel veel auto’s verkeerd en staan auto’s ook vaak verkeerd geparkeerd, of de auto’s staan op de stoep; het eenrichtingverkeer in het centrum wijzigt van de ene dag op de andere. Dan mag je de Hoge Ham wel in richting de Hema, dan weer niet.

Oké, genoeg gezeurd. Even relativeren. Er wordt hard gewerkt om het Dongense centrum mooier te maken dan ooit. De asfaltpaden, die nu nog zwart zijn, krijgen straks een mooie zandkleur en kunnen gebruikt worden om te wandelen én te fietsen. Om dan toch nog even te zeuren: geen idee of dat wel zo prettig is, maar dat moet de toekomst uitwijzen.

Het Wilhelminaplein lijkt, door de asfaltpaden-ring eromheen een stuk groter. En de bezoekers van een evenement of voorstelling in De Cammeleur kunnen straks op hun gemak de auto parkeren op het grote Wilhelminaplein-parkeerterrein en vervolgens via de speciale paadjes naar De Cammeleur lopen.

Als het Dongense centrum aan die kant helemaal af is, is het vast heel erg mooi geworden en hoeft niemand meer te zeuren. Of het moet zijn dat wij dan weer gaan zeuren omdat al die veranderingen wel heel veel geld hebben gekost. En hopelijk zijn er goede afspraken gemaakt en wordt alles zoals het gepland was, anders kost het nog meer geld. Dan wordt het stukje Dongen, kortweg vanaf het Wilhelminaplein tot en met De Cammeleur, wel een heel duur stukje Dongen…..

En er is nog meer positiefs te melden. Tenminste, ik ben er wel blij mee. De gemeente heeft op What’s app een nummer beschikbaar gesteld. Je kunt je daar aanmelden en je krijgt elke keer als er nieuws is, een berichtje over de werkzaamheden in het centrum. Niet alleen als er (weer eens) een weg wordt afgesloten, maar ook als er weer iets klaar is. Compleet met plattegronden en foto’s. En als je zelf vragen hebt, kun je ze ook via dat nummer op de What’s app stellen. Bijna ideaal……bijna, zonder op details in te gaan, want deze column gaat over zeuren.

Tot slot nog even zeuren over iets dat niets met de werkzaamheden in het centrum te maken heeft. Er staan al geruime tijd, ik denk vanaf eind augustus of zo, borden in de Tramstraat en Kardinaal van Rossumstraat dat je niet mag parkeren op bepaalde plaatsen vanaf 28 september 2019 tot en met 29 september 2019 (met de tijden erbij). Wel ruim van tevoren, toch? Nu is het wel zo, dat er bij ons thuis op 29 september een feestje is, maar het is echt niet nodig om daarvoor de Tramstraat en Kardinaal van Rossumstraat af te sluiten, dacht ik in eerste instantie. Nee hoor, grapje……Het

Op 29 september is de Ronde van Dongen. En dan is het natuurlijk wel prettig voor de wielrenners als er nergens op het parcours auto’s geparkeerd staan!

Zo, dit was mijn gezeur. Ik stop ermee. Geniet nog van het mooie nazomerweer en van elk stukje centrum dat er steeds beter uit gaat zien!



Next »