Dag, Cammeleur!

Oké, ik geef het toe. Ik heb het
altijd een lelijk gebouw gevonden. Ik vond niks mooi, de
buitenkant niet, de binnenkant niet en ook de naam niet. Maar
ik ga hem missen als hij er niet meer is, De Cammeleur! Want, wat heb
ik er veel tijd doorgebracht!

Ik ging er naar toe toen het gebouw
geopend werd. Zelfs toen vond ik het niet mooi. Ik ging er kijken
naar een film, ook al leende de grote zaal zich daar niet helemaal
voor. Ik was ook aanwezig bij verschillende cabaretvoorstellingen,
begin dit jaar zelfs nog. Er waren vergaderingen,
informatiebijeenkomsten, Internationale Vrouwendag werd er gevierd,
de Kerst-Inn….. Ik ging er heen voor interviews. Bijna elke maand
en soms elke week was er wel een reden om naar De Cammeleur te gaan.
O ja, niet te vergeten de geweldige modeshows van ’t Winkeltje, met
optredens van Eddy en zijn dochter Angelique. Soms trad ook Jantje
Koopmans op tijdens die shows. Wat waren dat ook geweldige avonden!
Natuurlijk waren er ook bijeenkomsten van politieke
partijen, afscheid van wethouders, de uitslag van de
verkiezingen, de schitterende nieuwjaarsrecepties met Thomasvaer
en Pieternel. Tradities verdwijnen in de loop der jaren. Gelukkig
blijven de herinneringen. En waarschijnlijk ben ik nog wel wat zaken
vergeten, zoveel gebeurde er altijd in De Cammeleur. En, ook al wilde
ik niet altijd, ik ging er toch naar toe.

Een supertijd was het in De Cammeleur
ten tijde van de internationale biljartwedstrijden, die in Dongen
werd gehouden. Het organisatiecomité toverde de zaal in een paar
dagen om in een echte biljartarena. De Cammeleur was dan even van
mij. Dan werd het gebouw zelfs even mooi! Het Europees Kampioenschap
Billard Artistique, met de live verslagen die ik deed voor de
Volckaert televisie. Verslagen van wedstrijden waar ik niets
van begreep, maar die toch mooi klonken, ook al zeg ik het
zelf. Wat was het een fantastische groep mannen om mee te
werken, onder leiding van Wim du Fossé!

En de gezellige carnavalsavonden van
het Veteranenbal, waar wij op een bankje hebben zitten wachten op de
bus die niet kwam. Ook tijdens het carnaval organiseerden De Wortels
een superleuke avond op de maandagen, met allerlei blaaskapellen. Wat
een geweldige sfeer hing er dan in de foyer. En wat was het leuk dat
de organisatie zelf langs kwam met stukjes kaas en worst!

Later luisterde ik kritisch naar ‘mijn
mannen’ van het Dongens Mannenkoor, tijdens repetities en
optredens, Wat een superavond was het optreden van het Dongens
Mannenkoor, met de Russische rasartiesten van Kupalje!

Heel lang geleden is het al, dat de
toenmalige beheerder van De Cammeleur (zijn naam ben ik even kwijt)
zijn fiets in het halletje bij de voordeur zette, omdat hij het tijd
vond dat de bezoekers naar huis gingen! Natuurlijk werd er dan ook
geen bier meer geschonken!

Ja, het waren toch leuke tijden in De
Cammeleur, ook al was het een lelijk gebouw, met het
afschuwelijke of toch mooie schilderij in de Rembrandt zaal.

Dag Cammeleur, ik ga je missen.
Het nieuwe gebouw wordt vast heel erg mooi. Maar dat gebouw zal nooit
meer ‘mijn’ Cammeleur zijn. Tot slot: laat het nieuwe gebouw
alsjeblieft niet ‘De Nieuwe Cammeleur’ als naam krijgen. Dat
blijft toch een beetje mijn nachtmerrie. Gewoon ‘De Cammeleur’ is
ook goed. Dan blijft er nog een stukje historie bewaard.