Lift


[De lift zelfst.naamw. (m.) lift|en (meerv.) apparaat waarmee je mechanisch omhoog en omlaag kunt gaan; bouwkundige termen] Installatie voor verticaal transport van personen of goederen, bestaande uit een liftkooi die in een liftschacht langs leiders bewogen wordt en op vaste plaatsen stopt; hokje waarin je omhoog wordt getild; Een lift is een niet verplaatsbaar hefwerktuig met vaste stopplaatsen en een kooi. Een lift is bedoeld voor het verticaal vervoer van personen en/of goederen].

Als je zoekt naar de betekenis van het woord ‘lift’ krijg je bovenstaande omschrijvingen te lezen. Natuurlijk, er zijn er nog veel meer te vinden. Dit is de selectie die ik gebruik en die, denk ik, het beste passen bij mijn verhaal.

’s Morgens begint het al. Ik kom op mijn werk en ik moet naar de zevende verdieping. Net als ik door de deur kom, zie ik de deuren van de lift dichtgaan. Pech. De lift vervoert personen verticaal naar boven, natuurlijk naar de zevende verdieping. Maar er zijn twee van die ‘hefwerktuigen’. Helaas, ook het andere hefwerktuig is net voor mijn neus verdwenen. Er zit niks anders op dan te wachten. Hoewel liften niet echt mijn ding zijn, is lopen naar de zevende verdieping is helaas geen optie. Er komen steeds meer collega’s binnen. De ene zegt goedemorgen, de andere toch maar niet. De blikken gaan van de ene lift naar de andere: welke zal er het eerste zijn? Als er een lift beneden komt, wordt er even gekeken wie er nu als eerste naar binnen mag. Dan begint de reis naar de zevende. Soms is het gezellig in de lift, maar meestal is het stil. Korte gesprekken die gaan over het weer: koud, warm, regen…. Er is altijd wel iets te vertellen over het weer. Op maandag hoor je soms verhalen over het weekeinde, een andere keer gaat het over de kinderen, dat ze hard groeien, dat een collega nog wel kleren heeft waar haar kind is uitgegroeid. Zij neemt deze mee voor een andere collega.

Op deze dag staan er drie vrouwen en één man in de lift. Die man, met zijn nette pak en zijn koffertje bij zich zegt vriendelijk gedag. Twee vrouwen kijken elkaar even aan, een glimlach. En dan zie ik die man kijken, stiekem achter zijn brillenglazen gluurt hij naar mijn vrouwelijke collega tegenover hem. Ik heb het hem al vaker zien doen. Ik glimlach in mezelf. Vriendelijk zegt de man weer gedag als hij uitstapt. Maar soms is het echt gezellig in de lift, zoals op deze benauwde dinsdagochtend. Samen met twee collega’s ga ik naar boven, met een stop op de zesde verdieping en eindbestemming de zevende. “Zo, wat is het toch benauwd en wat regende het gisteren hard. Mooi, lekker even de tijd om te klagen tot de zesde en zevende verdieping!” En het verhaal gaat verder, dat het zo vervelend is om vroeg op te staan en dat je met zo’n vreselijke buiendag soms wel vier keer op een dag natregent. Gelukkig had ik die regendag geluk: ik kon de hond uitlaten tussen de buien door en ’s avonds had Iwan echt geen zin om nog een rondje door de regen te lopen: snel een pootje optillen tegen de bosjes aan de overkant, en húp, naar binnen. De verhalen blijven vandaag komen in de lift, we lachen wat af op de vroege ochtend. Dan de stop op de zesde, en door naar de zevende. Mijn collega en ik stappen uit de lift. We wensen elkaar een fijne werkdag en lopen naar de koffieautomaat. De dag kan beginnen! ’s Middags onderweg naar beneden. Eén stop op de vierde. Een vrouwelijke collega stapt in, een man blijft staan. Hij kijkt even bedenkelijk naar ons. Het lijkt alsof hij niet met ons in één lift wil staan. Ik vraag aan hem: “Wil je niet met ons mee?” Nog een keer een bedenkelijke blik. En dan blijkt dat het toch niet aan ons ligt: hij moet gewoon naar boven en niet naar beneden. Mijn collega en ik lachen er maar om. Het leek toch echt dat hij niet met ons……. Ja, echt wel!

De omschrijving ‘een hokje waar je mee omhoog wordt getild’ past zeker niet bij een ander soort liften waar ik regelmatig in stapte: de liften op de Costa Luminosa en de Costa Mediterranea. Natuurlijk zijn het wel liften die voldoen aan de omschrijving: ‘een niet verplaatsbaar hefwerktuig met vaste stopplaatsen en een kooi’. Het hefwerktuig gaat omhoog en omlaag langs de muur en de kooi is er een van glas! Want deze liften, in de centrale hal van het schip, bieden een prachtig uitzicht over alle dekken, als je naar boven of naar beneden gaat. Vanaf de ‘begane grond’ tot aan het hoogste dek is er van alles te zien. Je kijkt uit op het prachtige, soms kitscherige, interieur van deze Italiaanse cruiseschepen. Vooral de liften van de Costa Mediterranea waren (voor mij tenminste) indrukwekkend. Hoe hoger je kwam, hoe meer er te zien was: kunstwerken, verschillende lampen, glas, kleurige wanden: echt waanzinnig! Op een gegeven moment leek het alsof de beelden aan de muur je omhelsden, als je in de lift stond. Wat een vreemde, bijzondere ervaring. Op de laatste dag van onze reis deed ik iets, dat ik nog nooit gedaan had: ik maakte voor mijn plezier een ritje omhoog en vervolgens weer omlaag met deze prachtige liften. Als ik er nu aan terugdenk, geniet ik nog.

Ook al is een lift nog zo saai, als ik mijn ogen dicht doe, sta ik weer in de lift aan boord van de Costa Mediterranea en ik geniet!