De Hamburger

Uiteindelijk werd het een zonnige vrijdag in juli. ’s Nachts waren zware onweersbuien en een enkele klap onweer over Dongen getrokken. In Dongen bleek het meeste neerslag gevallen te zijn van ons land. Maar ’s middags was het gelukkig droog en zonnig. Gelukkig, want deze middag had ik een afspraak met mijn vriendin/collega, bevriend collega? Nee, ik noem haar gewoon mijn vriendin.

Een paar keer per jaar spreken wij af om te gaan lunchen ‘bij ons aan de overkant’. Mijn vriendin komt speciaal, met de bus, uit Breda voor die lunchafspraak. Het aanbod om ook eens in Breda te gaan lunchen, werd met de regelmaat van de klok afgewezen, want: ‘daar hebben ze niet zulke lekkere Hamburgers’. Oké, prima, dan maar een lunchafspraak in Dongen. Meestal komt mijn vriendin rond half één ’s middags. Eerst even mijn man en hond begroeten (in omgekeerde volgorde, dat wel) en dan gaan wij.

Gelukkig kunnen we deze vrijdag lekker op het terras zitten. Dat wordt een middagje genieten. De meeste lunchafspraken duren lang, heel erg lang. De medewerkers van het eetcafé maken zich dan al bijna weer op voor de drukte ’s avonds. Bijna, want net voor die tijd gaan wij toch maar weg.

Wij buigen ons over de menukaart. Ik besluit om, tegen de traditie in, deze keer niet te gaan voor een stokbroodje gezond zonder ham. Een eerder terrasbezoek deze week had ik dat gerecht al gekozen. Twee keer in één week een broodje gezond gaat te ver. Deze keer werd het een heerlijke pannini. Mijn tafelgenote bekeek de menukaart van A tot Z. Dacht na, twijfelde nog eens, dacht weer na. ‘Zal ik……? Nee, toch maar iets anders…..?’ Nee, de keuze voor iets anders was toch te revolutionair. De Hamburgers op de menukaart keken haar aan. O nee, lettertjes kunnen niet kijken, maar toch leek het daar even op. “Hebben jullie al een keuze gemaakt?” Wij moesten toch even lachen toen die vraag werd gesteld. Ineens klonk de bestelling van een pannini een beetje vreemd in mijn oren…..Mijn vriendin was standvastiger. Zij koos, vol overtuiging, voor De Hamburger. “Het menu dan, met frietjes!” Drinkend van ons traditionele glas (dat dan weer wel) vers sinaasappelsap praatten wij na over de bijeenkomst mindfulness die mijn bevriend collega deze week mede had georganiseerd. De muziek bij binnenkomst was niet helemaal ons ding. En de collega die de bijeenkomst volgens het mindfulness-patroon gehouden had, zag die er niet erg saai uit? Nee, vonden wij uiteindelijk, te opvallende kleding leidt alleen maar af. En dat was nou net niet de bedoeling van de mindfulness-bijeenkomst. Voordat wij verder konden gaan, kwam onze bestelling. DE HAMBURGER!!!! Hij lachte mijn vriendin toe. Haar gezicht begon te stralen. Mmmmmm……. en al die frietjes erbij, heerlijk! De pannini op mijn bord leek, vergeleken met DE HAMBURGER op het bord tegenover mij maar zielig klein en nietig. Niet zeuren, Van Gool, je hebt dat zelf besteld en je lust helemaal geen Hamburgers. En dat klopt.

Mijn vriendin wel, die is gek op Hamburgers, vooral op die van ‘bij ons aan de overkant’. Onze lunchafspraken duren meestal veel langer dan één uur, een normale tijd voor een lunchafspraak. Wij hebben elkaar zoveel te vertellen, dat die middagen voorbij kabbelen als een rustig beekje. Wij eten lekker, drinken er wat bij en gaan verder met praten, praten, praten en lachen. Deze middag hebben wij ook een ijsje genomen. Een kleintje maar, want meer kon er niet meer bij na De Hamburger. Mijn vriendin heeft nu nóg een reden om naar Dongen te komen: het ijs van ‘bij ons aan de overkant’. Tegen de bedrijfsleidster hebben wij verteld dat mijn vriendin speciaal naar Dongen komt voor DE HAMBURGER. Dat ik er dan ook bij ben, dat is eigenlijk maar bijzaak. Maar, omdat ik toch ‘aan de overkant’ woon, mag ik mee. Gelukkig. Ik hoop dat er nog veel lunchafspraken zullen volgen. Met nog heel veel HAMBURGERS van Cafetaria-Eethuis Van Holst. Want daar komt, volgens mijn vriendin, de ultieme HAMBURGER vandaan. Misschien moet je hem zelf eens gaan proeven!

En DE HAMBURGER op de foto bij deze column? Juist, die komt ook ‘van de overkant’. Ik heb de foto gemaakt en Hans heeft DE HAMBURGER vervolgens maar opgegeten. En ja, hij was lekker!