Een nieuwe wind

Ik werk als secretaresse op een
afdeling Klantenservice. Best leuk werk, eigenlijk. Soms zou ik het
liefst mijn tijd wijden aan het schrijven van artikelen en columns,
maar helaas betalen die media waar ik voor schrijf niet genoeg om de
leuke dingen te blijven doen, die wij nu regelmatig doen. (Sorry
Piet, dit is niet vervelend bedoeld).

De afdeling Klantenservice is een
levendige en drukke afdeling. Toen ik er een aantal jaren geleden
kwam werken, in de eindejaarsperiode, had ik het idee dat ik in een
gigantisch groot kippenhok terecht was gekomen: ik hoorde overal
mensen praten, de telefoon ging constant. Het was echt een vreselijke
herrie. In de loop van de tijd ben ik er aan gaan wennen. En nu, nu
wij sinds een aantal jaren verhuisd zijn naar een ander gebouw, mis
ik dat kippenhok van destijds nog wel eens. De afdeling is nu
verdeeld over twee etages. De zevende, waar ik zit, is een oase van
rust. Het is meteen het hoogste punt van het gebouw. En, als je een
afspraak hebt in het andere gebouw, dat met een loopbrug verbonden is
aan het gebouw waar ik mijn werkplek heb, heb je eigenlijk wel
reistijd nodig. Zo ver ligt deze zevende verdieping van het
hoofdgebouw. Op de zesde verdieping zitten mijn collega’s
klantenadviseurs. Verdeeld over twee vleugels op die verdieping: aan
de ene kant zitten de vaste medewerkers. En inderdaad vaste
medewerkers zijn. Sommigen werken hier echt al héél erg lang. Aan
de andere kant de uitzendkrachten. Ook van die medewerkers is er een
aantal dat al lang bij Klantenservice werkt. Heel erg lang! Maar ja,
zij moeten tussendoor ook nog studeren…..

De afgelopen jaren heb ik al heel veel
mensen zien gaan en veel mensen zien komen. Het meeste heb ik te
maken met de teamleiders (die de verschillende teams leiden en daar
soms ook onder te lijden hebben) en de manager. Helaas, ook een
aantal teamleiders is de afgelopen jaren vertrokken naar een baan
elders. Wij hebben nu nog wel een leuke groep over. Zoals de
dertigjarige dame die nu nog in het Zeeuwse woont, maar die
binnenkort in Brabant gaat wonen. Een pittige tante, die wij vooral
in de loop van het laatste jaar hebben zien uitgroeien tot een
prachtige, standvastige jonge vrouw. In haar vrije tijd heeft zij het
heel erg druk met haar eigen paard. De andere teamleider, bijna 30,
komt elke dag met de trein uit Limburg. Zij zal niet in Brabant gaan
wonen, want zij heeft pas een huis gekocht op de Limburgse heide. Het
lijkt alsof deze dame soms haar weg nog aan het zoeken is. Momenteel
leidt zij zelfs de twee Tilburgse teams. Best een opgave. Als je haar
een vraag stelt, waar zij niet meteen het antwoord op weet, zie je
haar ogen glimmen, je ziet haar letterlijk nadenken, zoekend naar een
antwoord dat niet altijd meteen te krijgen is. De organisatie waar ik
werk, blijft tenslotte een ietwat starre organisatie, die je soms nog
het best kan vergelijken met een ambtenarenorganisatie. De manager is
bijna 40: oogt jong, flitsend en heel modern. Zij is drie jaar
geleden moeder geworden. Eigenlijk zou zij zich nog het liefst maar
met één ding bezighouden: haar prachtige, lieve, maar ietwat
verwende dochtertje, dat zich soms echt als een prinsesje gedraagt.
Als ik de verhalen tenminste moet geloven die ik hoor! En juist die
manager stopt ermee! Zij blijft wel op de afdeling, maar gaat iets
anders doen. Wat precies? Nog geen idee. Maar vaststaat dat zij nog
niet buiten de grenzen van Klantenservice gaat werken. Vanaf 1
oktober weten wij meer. Dan is er natuurlijk nog de oudste van de
teamleiders, degene die de groep in Sittard leidt. Samen met mijzelf
vormt zij het seniorengedeelte van ons team. Hoewel je, als je haar
ziet, niet zou denken dat zij de vijftig al gepasseerd is. Met haar
prachtige lange krullende haren en haar wijde, hippie-achtige
kleding, kan zij zo doorgaan voor een late veertiger. Geen probleem!
De enige man in het gezelschap van teamleiders is er pas. Overgekomen
van een andere afdeling. Hem ken ik nog niet zo goed, maar dat komt
wel. Nu lijkt het alsof hij soms de kat uit de boom kijkt: en met
vijf vrouwen om hem heen, heeft hij naar heel wat katjes te kijken.
Of dat een goede inschatting is, zal later blijken.

En dan ikzelf, de oudste van het hele
stel. Ik heb het naar mijn zin op de afdeling, heb er mijn draai
gevonden. Ik vind het jammer dat er nu het een en ander gaat
veranderen. De nieuwe manager is een man. Alleen dat al zal wel even
wennen zijn. Maar, uiteindelijk zal het wel gaan lukken. Er gaat een
nieuwe wind waaien over Klantenservice. Misschien wel tijd om de
verwarming een graadje hoger te draaien of misschien juist niet.

Ik blijf in ieder geval mijn functie
houden. En ik blijf ook voor deze prachtige internetkrant columns
schrijven, want daar maak ik in ieder geval de eigenaar van deze
krant blij mee. En misschien nog wel een paar lezers!