Uitwisselbare meisjes

Je kent ze wel, de meisjes die elke dag door de straat fietsen. Soms met een groepje, soms met tweeën. Deze meisjes zijn nog jong, tussen de tien en veertien jaar. Zij hebben één ding gemeen: zij lijken allemaal op elkaar.

Vroeger zag je ze nog lopen met hun moeder, toen waren ze nog niet uitwisselbaar. Zij hadden, hoe klein zij ook waren, min of meer een eigen identiteit. Zij droegen kleding die hun moeder uitzocht, of in ieder geval kleding waarbij hun moeder nog een inbreng had. Nu dragen deze meisjes kleding die zij zelf uitzoeken, soms omdat zij kledinggeld krijgen, soms niet. De meisjes kopen hun kleding vaak samen met hun vriendinnen. Het resultaat? De vriendinnen zijn uitwisselbaar. Het lijkt er soms op dat zelfs een moeder niet meer weet of zij haar eigen dochter ziet fietsen, of dat het toch de vriendin is.

De uitwisselbare meisjes van nu zijn over een paar jaar jonge vrouwen. En ook in de groep jonge vrouwen bestaan ze, de uitwisselbare meisjes. Nou ja, die meisjes zijn nu vrouwen in de leeftijd tussen de vijfentwintig en vijfendertig jaar. Uitwisselbaar zijn ze nog steeds en je komt ze overal tegen: op feestjes, bij de friettent, in de supermarkt en als je uitgaat. Zij wonen samen of zij zijn getrouwd, wonen in een mooi huis en hebben twee kinderen, vaak een jongen en een meisje. Deze uitwisselbare jonge vrouwen dragen merkkleding en natuurlijk hebben ook hun kinderen de mooiste en duurste merkkleding aan. Moeders en dochters lijken vaak op elkaar qua kleding en ook de jongetjes lijken een mini-versie van hun vader. Stereotiep? Ja, dat klopt. Maar als je goed rondkijkt, kun je ze elke dag zien.

Jammer, die uitwisselbare meisjes en uitwisselbare jonge vrouwen. Je komt ze ook tegen in oudere versies: mensen die schijnbaar heel graag ‘ergens bij horen’, er hetzelfde uitzien, niet uit de pas willen (of kunnen) lopen. Maar er is ook een andere groep vrouwen, een groep die niet uitwisselbaar is. Deze vrouwen weten dat het leuk is om een eigen identiteit te hebben. Het is leuk om bij de groep te horen van vrouwen die niet uitwisselbaar zijn. Je kunt dan eindelijk jezelf zijn, je bent niet meer uitwisselbaar, je bent gewoon zoals je bent.

Waar ik bij hoor? Ik vind zelf dat ik bij de niet uitwisselbare vrouwen hoor. Ik vind het niet leuk om er hetzelfde uit te zien als mijn buurvrouw of mijn collega. Mensen die mij kennen, zullen dit ongetwijfeld bevestigen.

In mijn familie hebben wij een goed voorbeeld van uitwisselbare meisjes, want een eeneiige tweeling. Vroeger wist je echt niet wie wie was. Hun oudere zus plakte een stickertje op de hand van het ene zusje om zeker te weten dat het niet het andere zusje was. Een oom van mij vroeg weleens of hij dubbel zag, omdat hij het verschil niet zag tussen het ene en het andere meisje. Inderdaad, die twee leken écht heel veel op elkaar. Maar de jaren verstreken. De uitwisselbare eeneiige tweeling werd steeds minder uitwisselbaar. Mooie meiden, met ieder een eigen identiteit, die toch nog veel op elkaar leken. Tot anderhalf jaar geleden. Plotseling was de tweeling niet meer uitwisselbaar. Het ene meisje, dat vroeger het liefst in roze jurkjes en meisjesachtige kleding liep (of was het toch de keuze van haar moeder???) liep ineens in stoere broeken met ruiten bloezen. Haar blonde haar prachtig rood geverfd. Het andere meisje werd steeds meer een meisjes-meisje: blonde haren, superhoge hakken en lieve, meisjesachtige kleding. De uitwisselbare eeneiige tweeling bestaat niet meer, in ieder geval niet wat uiterlijk betreft. Deze meiden hebben net op tijd geleerd dat het prima is om niet uitwisselbaar te zijn.

P.S.1: Aan degenen die zich aangesproken voelen bied ik mijn excuses aan: het is niet de bedoeling om iemand te kwetsen.

P.S.2: Voor de jongens die zich beledigd voelen omdat maar zijdelings genoemd worden in dit verhaal: naar mijn gevoel komt de uitwisselbaarheid vaker voor bij meisjes. Maar natuurlijk kan ik het mis hebben. Dat hoor ik dan graag!