‘A moment of fame’ (een moment van
glorie)

Vorige week was het zover. De
zomereditie van de Glossy 100% Dongen werd gepresenteerd. Een
bijzonder moment. Voor mij was het deze keer bijzonder, omdat ik
geïnterviewd ben door ‘die lange mijnheer, de baas van de Glossy’.
Het onderwerp was: de boekenkast van. Bij het artikel moest
natuurlijk ook een foto. Op een zaterdagmorgen stonden drie mannen
voor de deur: de interviewer, de fotograaf en zijn assistent. Ik was
helemaal klaar voor het gesprek. De boeken in de boekenkast keurig
gerangschikt. Kleding uitgezocht voor de foto, haren in de krul,
sieraden aan, noem maar op. Het was een verrassend gesprek, in
allerlei opzichten. Mijn antwoorden verbaasden vooral mijzelf: ‘oeps,
zeg ik dat echt?’ Maar het was leuk. Toen kwam het moment van de
foto. De fotograaf was al eens eerder bij ons thuis geweest en hij
wist waar mijn favoriete leesplekje was: de relaxstoel, waar ik
helemaal languit lekker weg kan dromen bij mijn boek. Dé plaats voor
de foto voor de Glossy. Even had ik mijn bedenkingen: ‘tout’
Dongen zou nu zien hoe lui ik in mijn stoel aan het lezen was. Maar
goed, de fotograaf was tevreden. Ik heb op dat moment niet gevraagd
hoe de foto eruit zag. Geduldig heb ik gewacht tot het moment van
presentatie van de Glossy. En dat was vorige week.

De presentatie was in de Hubertuskerk
in Dongen-Vaart. Het gebouw is onttrokken aan de eredienst en is
verbouwd tot een prachtig woonhuis van een geweldig echtpaar. Zij
zetten de deuren van hun huis gastvrij open voor de presentatie. Ik
moet zeggen: het is prachtig geworden. Op een eerder tijdstip dit
jaar was ik bij het echtpaar voor een interview. Op die dag liep de
aannemer voor het laatst door het pand en werd de laatste hand gelegd
aan de speciaal op maat gemaakte (prachtige) keuken. De trap naar het
gedeelte boven in de kerk was toen nog niet helemaal klaar. Met mijn
hoogtevrees en voeten die niet altijd doen wat ik wil, ben ik toen
niet naar boven gegaan. Nu was de bovenverdieping, inclusief trap
ernaar toe klaar. Het resultaat is prachtig geworden. De ramen van de
kerk zijn in tact gebleven en de lichtinval boven is echt geweldig.
Wat een mooi huis!!!

Toen was het moment daar. De baas van
de Glossy vroeg aandacht en op het scherm waren de eerste pagina’s
van de Glossy te zien. Van de baas van deze internetkrant, had ik al
gehoord dat de foto van mij best mooi was. Hij had al stiekem gekeken
op internet…. Toch wel een beetje spannend. En ja, eindelijk, daar
was ‘mijn pagina’. Ik keek eerst naar de foto, zwart-wit. Best
mooi eigenlijk! Toen ik na de presentatie de papieren versie van de
Glossy in handen had, heb ik nog eens goed naar de foto gekeken. Oké,
ik lig lui te lezen, maar dat is mijn leeshouding. En Iwan, onze
mooie blonde Labrador, had speciaal voor de foto een plekje
uitgezocht naast de stoel. Normaalgesproken ligt hij áchter de stoel
en is hij niet te zien. Deze dag was hij naast de stoel gaan liggen.
Misschien omdat er ineens drie vreemde mannen in zijn territorium
rondliepen of misschien wilde hij gewoon op de foto. Wie zal het
zeggen? Maar het resultaat mag er zijn. Dank je wel, fotograaf!

De dagen nadat de Glossy huis-aan-huis
werd bezorgd, heb ik elke dag wel gehoord dat de foto mooi was, dat
het stukje leuk was, of, hoe voorspelbaar!, dat ik er lui bij lag! Ja
hoor, het klopt allemaal!

Het volgende moment van glorie kwam een
paar dagen later, tijdens een avondje uit in een van de culturele
accommodaties die Dongen rijk is (of arm). Op die avond werd er een
presentatie gegeven van het theaterprogramma van het nieuwe seizoen.
Voor de laatste keer ‘theater on tour’, omdat De Cammeleur nog
niet klaar is. Leuk, die voorstellingen op verschillende locaties. En
leuk ook deze avond. Door deze manier van presenteren kun je een
stukje proeven van een groot aantal voorstellingen dat het komende
seizoen in Dongen getoond wordt. Als laatste kwam Steven Brunswijk,
beter bekend als de ‘Braboneger’. Geweldig hoe deze man, in plat
Tilburgs, het aanwezige publiek wist te boeien. Ook de andere
artiesten wisten de aandacht van het publiek vast te houden, ook als
was het echt héél erg warm in de grote zaal.

Na het einde van de voorstellingen,
kwamen de nog aanwezige artiesten de foyer in om te praten met hun
publiek. Publiek, dat inmiddels genoot van een heerlijk kaasbuffet,
een lekker drankje en een pril meisjes duo dat voor de muzikale
omlijsting zorgde.

De Braboneger stond midden in de zaal
met (natuurlijk zou ik bijna zeggen) een groot aantal vrouwen om hem
heen. En hij stond net op een plaats waar ik langs wilde lopen om
naar mijn stoel te gaan. Hij stond dus in de weg! Ik vroeg hem
vriendelijk of hij opzij wilde gaan, maar nee: ‘Da kost vijf euro,’
zei de artiest bloedserieus. Waarop ik hem van repliek diende, dat ik
net kaartjes voor zijn voorstelling had gekocht en dat ik die aankoop
dan maar ging annuleren. Pfff, gelukkig, ik kon mijn weg vervolgen.

Ik zat net lekker in mijn stoel, toen
de Braboneger mij met zijn vinger wenkte. Ik schudde alvast maar
‘nee’ met mijn hoofd. Op die gebaartjes zou ik niet ingaan. Hij
bleek echter volhardender dan ik en kwam mij halen. Want, hij wilde
met mij dansen. En ik houd helemaal niet van dansen…. Excuses dat
ik niet kon dansen, dat mijn voeten dat niet wilden enzovoorts….er
werd niet naar geluisterd. En zo stond ik daar, op een lege
dansvloer, met de Braboneger te dansen! Hans heeft een filmpje
gemaakt en een foto: Lia en dansen? Dat zijn twee woorden die
helemaal niet bij elkaar passen. Maar ik heb het gedaan. Ik had even
mijn moment van glorie. Het tweede moment binnen een paar dagen. Ik
heb ervan genoten. En nu? Nu is het weer voorbij, met mijn beide
voeten op de grond zit ik achter het beeldscherm deze column te
schrijven. Met een glimlach op mijn gezicht, dat wel. Het was
eigenlijk best leuk, moet ik zeggen!

Lia van Gool