Digitaal

Vorige week was het weer zover: de
kinderen uit groep 7 en 8 van de basisscholen werden er weer op uit
gestuurd om Kinderpostzegels te verkopen. Wij wonen aan de doorgaande
route vanaf de Anspachschool, dus bij ons komt altijd wel een aantal
kinderen aan de deur. Toen ik van mijn werk kwam zag ik een meisje
bij ons uit de buurt lopen met de welbekende envelop, die kinderen
meekrijgen voor de verkoop van zegels en kaarten. Zij zwaaide naar
mij en ik dacht ‘zij komt straks vast bij ons aan de deur en dan
koop ik iets van haar’. Ons huis was populair bij een groot aantal
kinderen. Die heb ik weggestuurd, met de mededeling ‘dat ik op een
ander kindje wachtte’. Daar ging de bel weer en ik dacht dat het
het buurmeisje was dat ik verwachtte. Maar nee, er stond een jongetje
aan de deur. Blond, blauwe ogen en hij had iets vaags bekends. Ik
stuurde hem weg met de opmerking dat ik op iemand anders wachtte. Hij
mompelde ‘maakt niet uit’ en verdween. Daarna begon ik te
twijfelen: kende ik die jongen niet? Woont hij niet bij ons in de
buurt?…….. Twijfel, twijfel, twijfel, maar ik kwam er niet
achter.

Een uurtje later ging de bel weer. En
ja hoor, daar was ze! Het meisje waar ik de hele middag al op zat te
wachten. Zij kwam binnen, haalde Iwan even aan en ging aan tafel
zitten. Eerst even kijken naar de envelop, waar alle afbeeldingen van
de kaarten op staan, al jaren. Volgens mij was het al zo toen ík nog
op de lagere school (nu basisschool) zat! En dat is toch echt al een
hele tijd geleden. Ik maakte een keuze en buurmeisje vulde heel
nauwkeurig het formuliertje in. Een formulier in drievoud, voor de
administratie. Eén exemplaar van dat formuliertje mocht ik houden!
Tijdens het gesprek met mijn buurmeisje, besefte ik plotseling wie
het jongetje was dat ik weggestuurd had: het broertje van het meisje
dat nu bij mij aan tafel zat! Ik vroeg het haar en zei vertelde dat
het inderdaad haar broertje was, die tegen haar gezegd had dat ik
‘alleen maar van haar postzegels wilde kopen’. O, hoe heb ik dat
nu kunnen doen, dacht ik. Wat vervelend. Tegen buurtmeisje gezegd dat
zij haar broertje nog langs mocht sturen. Ik zou dan ook van hem nog
wat kopen. En, met de nodige snoepjes (ook voor haar broertje en
vriendinnetje) verdween het buurmeisje. Dat zij de boodschap aan haar
broertje had doorgegeven, bleek een half uurtje later, toen de jongen
aan de deur stond. Ik heb maar even mijn excuses gemaakt, gezegd dat
ik hem niet meer herkende (vroeger had de jongen blond krullend haar,
een beetje lang, nu had hij een mooi jongenskapsel [of mag ik dat
niet meer zeggen met de discussie over gender-neutraalheid?).
Excuses aanvaard, gelukkig.

In tegenstelling tot zijn zusje, had de
buurjongen een tablet bij zich. Alsof het de normaalste zaak van de
wereld was (en dat was het voor hem waarschijnlijk ook), vulde hij
digitaal het formulier in. Een fluitje van een cent en eigenlijk ging
dat nog sneller dan het met de hand invullen van het drievoudige
formuliertje. Toen de buurjongen naar huis ging, vroeg ik hem of hij
de tablet van school had meegekregen? Nee hoor, kwam het antwoord,
die is van mijzelf. Wij konden op school kiezen wat wij wilden. Mijn
zusje wilde graag de formuliertjes invullen met de hand. Ik schrijf
niet zo mooi, dus ik vond dit fijner. Ook wilde mijn zusje graag de
ruimte op haar tablet gebruiken voor spelletjes.

Ik was verbaasd. Zelfs de verkoop van
de oude vertrouwde Kinderpostzegels gaat voortaan digitaal. Ik word
oud……een half uurtje nadat de buurjongen bij mij weg was, had ik
al een bevestiging per mail van mijn bestelling. Welkom in de
digitale wereld!

Diezelfde avond was ik op een
verjaardag. Een oom van mij werd 70 jaar en dat moest gevierd worden,
natuurlijk. Ook daar weer een voorbeeld van digitalisering, of hoe je
dat dan ook wil noemen. De gemiddelde leeftijd van de visite lag echt
wel boven de 60, misschien zelfs een beetje hoger (!). Op een gegeven
moment dacht ik, wat zie ik toch allemaal flitsen om me heen, ik
hoorde geluiden die niet in de gesprekken paste. Wat denk je? Daar
zaten al die ‘oude mensen’, met hun mobiele telefoon. In plaats
van ouderwetse mapjes met daarin foto’s van hun kleinkinderen,
lieten zij nu die foto’s zien op hun mobieltje en soms waren er ook
filmpjes te zien.

Soms denk ik dat, als mijn ouders nog
geleefd zouden hebben (of, als dat zou kunnen, zij eens even
terugkwamen naar deze wereld) zij de wereld niet meer zouden
herkennen. Digitaal Kinderpostzegels verkopen, foto’s op een
mobiele telefoon!

Lia van Gool