Komkommers op
batterijen en tasjes met een piemel

Het was zo’n dag
op mijn werk. Eigenlijk een gewone werkdag. Het was wel druk die dag,
veel collega’s waren naar kantoor gekomen. De reden? Een collega
die vandaag een jubileum vierde. Zij trakteerde op gebak. En het
gebak op mijn werk is altijd heerlijk, vooral de progrès -gebakjes
zijn om te smullen. Die zijn dan ook altijd als eerste van het
‘karretje’ verdwenen. Die dag had ik geluk en was ik net op tijd!

De feestvierende
collega werd door iedereen gekust, het beste gewenst, nog zoveel jaar
erbij en dan heb je weer een jubileum, je kent het wel. Speciaal voor
haar jubileum had zij zich in een prachtige jurk gehesen.
Complimenten! Bijna iedereen had al tijd voor een gebakje. Maar
helaas, bij een Klant Contact Centrum gaat de telefoon altijd.
Sommige collega’s moesten daarom even geduld hebben.

Het koffiedrinken en
het gebak eten verliep in een gezellige sfeer. Leuke collega’s heb
ik, gelukkig.

Op diezelfde dag
trakteerde een andere afdeling ons op speciale stukjes fruit:
wortelen, bananen en tomaten. Een gezonde snack, zou je denken, maar
dit was een andere soort ‘snack’. Het waren tasjes, vermomd als
wortelen, bananen en tomaten. Ik moet zeggen, het was een leuke
fruitschaal om naar te kijken, weer eens wat anders. Iedereen koos
een stukje fruit. Zelf koos ik voor een banaan, want zo’n wortel
had ik al en de tomaat vond ik niet zo leuk.

Ik was al weer aan
het werk, het gebak was op, andere collega’s waren ook weer terug
naar hun werkplek, toen ik een collega in een hoog tempo en met een
hoogrode kleur op haar gezicht de ruimte uit zag lopen. Het tasje in
de vorm van een wortel in haar hand. Verontwaardigd klonk het: ‘dat
tasje heeft een piemel’. Hilariteit alom. En ja, we moesten haar
eigenlijk gelijk geven, als je goed keek naar het uitgevouwen tasje,
leek uit uiteinde inderdaad op een piemel. De collega koos een nieuw
tasje, een banaan, want de tomaat leek weer op een vrouwelijk
lichaamsdeel dat ik hier niet verder ga noemen.

Er werd veel
gelachen die dag. En de lol was nog niet voorbij. Ik praatte even met
een collega na over de hilariteit die rondom de tasjes was ontstaan.
Zij vertelde een verhaal dat precies in deze context past.

Jaren geleden had
zij een jubileum op haar werk. Een collega van de afdeling waar zij
toen werkte, vroeg wat zij voor cadeau zij wilde hebben voor haar
jubileum. In een jolige bui zei de toenmalige jubilaris: ‘doe mij
maar een komkommer op batterijen’. Degene die de vraag aan haar
gesteld had, reageerde bloedserieus: ‘komkommers op batterijen, heb
je die ook al…..?’ Omdat ik de collega die die vraag toen stelde
ook ken, kon ik me precies voorstellen hoe haar gezicht er toen
uitzag. En je kunt je misschien ook dat de collega (die jaren geleden
een jubileum had) en ik nu nog hartelijk gelachen hebben om die
opmerking. Het idee alleen al, een komkommer op batterijen, en dat
jaren geleden. En nu dan een tasje met een piemel. Het moet niet
gekker worden.

Het was een
gezellige dag op mijn werk. Hopelijk dat er nog veel van die dagen
zullen komen. De collega van de komkommer (?) is trouwens iemand die
bijna altijd thuis werkt. Op de dagen dat zij op kantoor is,
knuffelen wij altijd even, want, zo vinden wij ‘er wordt te weinig
geknuffeld’. Zo’n knuffeldag blijft bijzonder, en die vergeet ik
nooit, net zoals ik de dag van het tasje met de piemel nooit meer zal
vergeten!