Een enerverende week met ergernissen en nog heel veel meer, ik zweer het je!

Het was een drukke week, die begon met een minder leuk bericht. Een goede vriendin van ons overleed op de maandag van die week. Wij wisten dat zij ziek was, maar zo’n bericht komt dan toch hard aan. Je stelt jezelf vragen: waarom, zo jong, had ik…..? Nee, wij hadden niks kunnen doen, helaas. Gelukkig waren wij de laatste maanden veel op bezoek geweest bij de vriendin en haar man. Daarom hebben wij nog een prachtige herinnering aan de laatste keer dat wij haar zagen. Dat was op een prachtige zonnige zaterdagmiddag. Wij zaten in de tuin, lekker onder een parasol. Wij hebben de hele middag gezellig (en soms ook minder gezellig, omdat de onderwerpen dan ineens wat serieuzer waren) gepraat, wat gedronken, een hapje erbij en vooral ook veel gelachen. Onze vriendin liep op en neer om drankjes te halen en zorgde voor de hapjes. Het werd, zo blijkt achteraf, een middag om nooit te vergeten. Mooi zo’n herinnering!

Dinsdag was een rampdag, want ik moest die dag naar de mondhygiëniste. Voor anderen misschien een simpele afspraak, maar ik vind naar de mondhygiëniste of tandarts gaan al mijn hele leven vreselijk. En nu kwam die afspraak dan ook nog na niet zo’n leuke maandag, maar goed: gelukkig viel het mee en ik ging redelijk opgewekt naar huis.

Die dinsdag was ook de eerste dag van de Dongense Avondvierdaagse. Terwijl ik daar helemaal niet mee bezig was, liep ik met Iwan mijn normale rondje, over het Wilhelminaplein en door de Nieuwstraat. Mede door de reorganisatie van het plein kwam ik in een onverwachte chaos terecht: overal liepen kinderen, ouders, er fietsten mensen, auto’s reden langzaam. Kortom: een puinhoop. Niemand wist precies waar zij of hij moest zijn. Pfff, wat een opluchting toen ik uit die drukte was. Iwan vond het trouwens allemaal prima, want die kreeg regelmatig aandacht.

Woensdagmiddag had ik gelukkig geen plannen, dus even rust. Aan het begin van de avond konden wij afscheid gaan nemen van onze overleden vriendin. Het was een mooi afscheid, die woensdag. Veel mensen waren gekomen om vriendin een laatste groet te brengen. Na dat afscheid ging ik naar de Kapel van de Zusters Franciscanessen voor de repetitie van het Dongens Mannenkoor, op de fiets. Ik fietste over de Geer en zag een aantal deelnemers van de Vierdaagse lopen. Ik dacht nog ‘gelukkig, vandaag loop ik niet en kan ik rustig langs de groep lopers heen fietsen’. Helaas was dat niet het geval. De lopers liepen, zonder op of om te kijken, van de stoep, hup het fietspad op. Gelukkig kon ik op tijd remmen. En, het waren echt niet alleen de kinderen die het fietspad op liepen, nee hoor, ook de oudere deelnemers deden dat met veel gemak. Ik moet toegeven dat ik wel even gevloekt heb, hardop, ook dat nog. Eigenlijk niks voor mij, maar goed, soms is dat echt even nodig om je ergernis te laten verdwijnen. Een jaarlijkse ergernis voor mij, de Vierdaagse. Ik word zo vaak bijna omvergelopen door het fanatisme van de deelnemers. Ondanks dat, toch complimenten aan de organisatie van de Avondvierdaagse, want elk jaar is het weer een geweldig evenement met heel veel deelnemers. Zelfs liepen er dit jaar bekenden van mij mee, wel de 3,5 kilometer (vanwege hun leeftijd mocht dat). Een mooie prestatie, toch?

Het ritje van de ene naar de andere afspraak, zorgde ervoor dat ik even mijn hoofd leeg kon maken, anders was de overgang wel heel bruut geweest. Toch heb ik die avond nog hartelijk gelachen. Het koor repeteerde voor het Voorjaarsconcert met het Kinderkoor. De dirigent van het Kinderkoor was ook de pianist voor het koor, tijdens dat concert en die woensdag was de eerste repetitie van koor en pianist samen. Ik had het koor al eens horen repeteren voor het liedje ‘Olga’. Het mannenkoor moest het refrein zingen en het kinderkoor deed de rest. Ik vond het, eerlijk gezegd, die eerste keer dat ik ‘Olga’ hoorde (het refrein dan), helemaal niks. Maar die woensdag veranderde mijn mening compleet. De pianist zong het couplet dat bij het refrein van ‘Olga’ hoorde, het koor moest steeds sneller gaan zingen. Wat geweldig! Ik was heel erg benieuwd hoe dat tijdens het Voorjaarsconcert zou klinken & ik kan nu zeggen dat het een prachtige uitvoering van ‘Olga’ was. De combinatie mannenkoor en kinderkoor bleek trouwens een hele mooie combinatie!

En zo werd het donderdag, een dag waarop er, gelukkig, geen afspraken gepland stonden. Even ademhalen!

Op vrijdag stond er weer een afspraak bij de mondhygiëniste, en ook deze afspraak verliep zonder al te grote problemen. Opvallend was de rust in de praktijk op vrijdagmiddag. Dat was bijna genieten, bijna dan!

Vrijdagavond bezochten wij, met een groep vrienden en familie, De Cammeleur voor de jaarlijkse preview-avond. Het werd een gedenkwaardige avond.

Cabaretier Marlon Kicken presenteerde de avond met veel humor en snelheid. Dat hij last had van zijn rug, en regelmatig naar begrafenissen moest, volgens zijn verhaal, dat hebben we maar voor lief genomen. Het werd een gevarieerde avond met een opvallend einde. Favoriet van de preview waren voor mij de ‘Mannen van Naam’. Daar móest ik in ieder geval naar toe (en de kaartjes zijn inmiddels besteld).

De avond verliep zonder enige problemen, met veel afwisseling, een heerlijk pauzedrankje en leuke optredens. De avond liep ook uit, zeker drie kwartier. De laatste artiest kwam dan ook pas rond 23.15 uur het podium op. En vanaf het begin liep dat optreden niet. De grappen die de man maakte, bereikten het publiek niet. En hij ging maar door, ging maar door. Vertelde dat hij nog wel een uur of drie door zou gaan en iedereen zat al bijna te zuchten. Een vriendin en ik zeiden lachend tegen elkaar: ‘als wij nu eens met z’n allen op zouden staan en de zaal uitlopen?’ We hadden het nog niet gezegd, of de eerste twee mensen verlieten inderdaad de zaal. De optredend artiest riep nog een vervelende opmerking naar die twee. Jammer. Dat had de toon nog meer gezet dan al eerder het geval was. Na het vertrek van de eerste twee mensen, gingen er, nog geen minuut later, nog meer mensen weg. De artiest ging door met zijn (steeds vervelender wordende verhaal). Marlon Kicken maakt een einde aan de vertoning. Wij dachten dat het niet veel erger kon worden, maar dat kon wel. De optredend cabaretier gooide het notitieboekje dat hij in zijn hand had richting Marlon, gooide de microfoon op de grond en liep het toneel af. Einde!

Gelukkig heeft het vervelend einde van de avond de avond als geheel niet bedorven. Wij zijn lekker blijven hangen, hebben een wijntje gedronken, werden verwend met heerlijke hapjes en zijn tevreden en een beetje verbaasd over het gebeuren naar huis gegaan. Op naar weer een enerverende dag.

Zaterdag, de dag van de crematie van onze vriendin. Het was een bijzondere bijeenkomst. Er werd livemuziek gespeeld, de kleindochter van onze vrienden las een verhaaltje voor over ‘omi’ en ook onze vriend zelf nam het woord door een kinderverhaal voor te lezen voor de kleinkinderen. Wat bijzonder! Ook het gedachtenisprentje was speciaal: een tekst, geschreven door onze overleden vriendin, met haar naam erbij, in haar eigen handschrift, en een hartje……..rillingen……

Na de bijeenkomst in het crematorium was er nog een bijeenkomst in een Dongens etablissement. Ik moet zeggen, dat ik daar blij mee was, want ik krijg altijd honger van begrafenissen. Gelukkig was er genoeg (of te veel) te eten. Vooral die heerlijke bolussen, natuurlijk met roomboter en bolus nummer twee eerlijk gedeeld met een vriendin!

Na een middagje rust was het ’s avonds om half 7 alweer tijd om naar de Kapel van de Zusters te gaan voor het Voorjaarsconcert van het Dongens Mannenkoor en het Kinderkoor. Het was een geweldig optreden met, zoals ik al eerder schreef, ‘Olga’ als favoriet van de avond. Het was prachtig, om naar de kinderen te kijken, die vol inspanning naar de dirigent keken, of juist niet, zoals het meisje dat helemaal vooraan stond. Zij keek langs de standaard van dirigent van het mannenkoor naar haar ouders om te zien of zij het goed had gedaan. Even later stond zij, met haar tekstboek ondersteboven of dicht, voluit mee te zingen. En het jongetje, aan de zijkant van het koor, wat had hij een serieus gezichtje en wat riep hij vertedering op bij een groot deel van het publiek. Het was een mooi concert!

Thuisgekomen hebben Hans en ik nog even iets gedronken op deze enerverende dag. Proost, op het leven!

De zondag hadden we eigenlijk geen plannen, maar het was de Dag van het Park. Dus toch maar even richting park gegaan. Een rondje gelopen, met wat mensen gepraat en een prachtige houten kerstgroep gekocht, gemaakt door een echte Dongense kunstenaar. Super blij ben ik er mee. Dit juweeltje blijft in ieder geval tot Kerstmis staan en het past prima bij de verzameling kerstgroepen die ik al bovenop zolder heb staan (die mogen alleen met de Kerst naar beneden).

Na het rondje park even bij De Cammeleur wat gedronken, op het terras, waar wij mensen tegenkwamen die wij al lang niet meer gezien en gesproken hadden. Het werd een geweldige middag! Wel jammer dat het Parkpodium pas die middag officieel werd geopend. En vooral jammer dat het tijdens de Dag van het Park niet gebruikt werd. Hopelijk volgend jaar wel!

Zo kwam een einde aan een enerverende week, met bijzondere gebeurtenissen, kleine ergernissen en vooral bijzondere ontmoetingen, ik zweer het je!

En die kaartjes voor de voorstellingen in De Cammeleur? Die zijn al besteld en liggen al klaar om gebruikt te worden voor de eerste voorstelling. En nee, kaartjes voor het laatste optreden van de preview-avond hebben we niet: die artiest staat niet meer in het programma!

Lia van Gool