Een jaszak vol sokken!

Het is feest in Dongen. Tenminste voor degenen die van aanbiedingen en koopjes houden. En laat het nu zo zijn, dat Hans gek is op aanbiedingen en koopjes. En hij heeft ook mij aangestoken met zijn enthousiasme. Dat enthousiasme komt door Hans zijn jongste zus (helaas is zij er niet meer). Omdat de moeder van Hans stierf toen hij nog jong was, zorgde zijn zus, samen met de vader van Hans, voor zijn opvoeding. En van die jongste zus leerde Hans het koopjesjagen. Hij leerde van haar dat een artikel dat maar € 2,50 is afgeprijsd (in die tijd was dat trouwens nog 2 gulden 50 (!) eigenlijk niet interessant was als aanbieding.

En daarom is het nu even feest! Twee zaken hebben gigantische aanbiedingen. Dat het om zaken gaat, die er uiteindelijk mee gaan stoppen, maakt het wel een beetje dubbel: wij profiteren van de aanbiedingen omdat zij gaan stoppen. Dat dit niet om gewone opruiming gaat, is wel duidelijk. Ik heb bij de twee winkels voorzichtig aangegeven, dat ik het best vervelend vond, dat ik juist nú naar de winkel kom, als zij gigantische aanbiedingen hebben. Gelukkig maakte het die twee niet uit!

Vanaf het moment dat Hans en ik de aankondigingen zagen: ‘Outlet’ en ‘Wij gaan stoppen’, zijn wij vaste klanten geworden. Een of twee keer per week (nee, dat is niet overdreven!) gaan wij even kijken, want ‘je weet maar nooit’. Wij hebben ook al aan een aantal mensen doorgegeven dat er koopjes te halen zijn en sommigen hebben ook al van de koopjes geprofiteerd.

Wat is het heerlijk om te snuffelen in rekken met afgeprijsde kleding, lingerie, badpakken, nachthemden en pyjama’s. Helaas is de kleding niet in mijn maat verkrijgbaar, hoewel ik uiteindelijk wel een heerlijk dikke wintertrui heb gevonden die mij wel past! Gelukkig pas ik wel in de prachtige sokken en ook de sjaals uit de aanbieding passen mij. Ik heb inmiddels een paar verschrikkelijk mooie sjaals gevonden. Vooral de ene grote warme wintersjaal is echt helemaal geweldig. Jammer dat ik die nu niet kan dragen, nog even geduld hebben. Hans heeft zijn toch al uitgebreide collectie kleding uitgebreid met verschillende mooie broeken, overhemden, truien en een colbertje. Sokken hoefde hij niet.

Een paar weken geleden maakten wij weer ons wekelijkse uitstapje naar de aanbiedingen, om vervolgens wat te gaan drinken aan de andere kant van de straat. Ik had geen tas meegenomen, want het was echt niet de bedoeling om iets te kopen. En wat denk je? Ja, ik kocht uiteindelijk wél wat, in beide zaken. Geen probleem, dacht ik: de zakken van mijn heerlijk grote jack past dat éne doosje wel en ook die sokken. Maar, zo vond degene waar ik de sokken had gekocht: ‘zo kun je niet over straat; straks denken mensen nog dat je die spullen hebt meegenomen zonder te betalen en kom je in de rubriek ‘Gezien in Dongen’, hahaha!’ Dat leek haar (en uiteindelijk mij ook) toch niet zo’n goed idee. Gelukkig kreeg een mooi papieren tasje mee, waar alle spullen een plekje vonden. We hebben er hard om gelachen met z’n allen.

De dag erna ging Hans nog even terug, want ik had toch nog iets nodig, vond ik (je wilt nu niet weten hoe vol mijn kasten liggen). Hans op zijn scootmobiel naar de winkel. Wat er gebeurde? Hij werd gebeten door de waakhond, die voor de winkel lag. Gelukkig was het maar een krasje op Hans zijn enkel. De waakhond schrok terug toen Hans heel erg hard naar hem riep. De eigenaar van de hond kwam geschrokken naar buiten. Wat blijkt nu? Het beestje heeft een trauma opgelopen, omdat hij een keer een botsing met een scootmobiel heeft gehad. Maakt niet uit wie er op een scootmobiel zit, de bestuurder is helaas de klos als de waakhond buiten ligt. Gelukkig bleken Hans en hij toch nog vriendjes toen Hans later, zonder scootmobiel, de winkel binnenkwam. En, toen we nog een keer naar de zaak gingen, wilde hij al kreupelend naar binnen lopen. Helaas mislukte dat, maar we hebben er, alweer, met z’n allen hartelijk om gelachen!

Een paar weken later liep ik, door diezelfde hond, ook bijna een trauma op, toen ik Iwan uitliet. De hond in kwestie zat thuis voor het raam, toen ik met Iwan langskwam. Ik stopte, liet Iwan even kijken, maar dat vond de hond in kwestie niet goed. Hij begon keihard te blaffen en sprong tegen het raam aan. Gelukkig kon zijn baasje hem nog op tijd pakken. Ik was echt bang dat hij door het raam zou vliegen (de hond dan). Tot mijn opluchting gebeurde dat niet. Als ik nu weer langs ‘het huis van de hond’ kom met Iwan, kijk ik maar niet naar binnen, ook al vind ik de hond én zijn baasjes best aardig. ‘Hup, doorlopen, Iwan!’ En dat doen we dan maar.

(Met dank aan Bianca voor het onderwerp van deze column!)

Lia van Gool