En zo zaten Hans en ik weer op een cruiseschip, de Costa Favolosa. Een groot schip, met 3.800 passagiers en zo’n 1.100 personeelsleden. De passagiers hadden verschillende nationaliteiten, maar ongeveer tweeduizend ervan waren Italiaans. En dat was soms duidelijk te horen aan boord. Italianen maken echt veel herrie, vaak omdat zij met hele families een cruise gaan maken. Opa’s, oma’s, tantes, ooms, kinderen, kleinkinderen. En, als opa er niet is, is oma de baas! Dat laat zij dan duidelijk horen. Als opa komt, is dat weer voorbij.

Een kleine groep passagiers was Nederlands, net als wij. Helaas denken buitenlanders vaak dat Nederlands hetzelfde is als Duits. Wij zaten dan ook bij vier Duitsers aan tafel in één van de grote restaurants. Op zich niets mis met Duitsers, hoor, maar zij spreken wel Duits en Duits is, ook al denkt men in het buitenland vaak anders, toch een andere taal dan Nederlands. De eerste avond zaten wij met z’n zessen aan tafel (net als de meeste avonden daarna trouwens). Hans en ik zaten ‘midden tussen de Duitsers’. Toen wij aangaven, dat het voor ons lastig was om met vier Duitsers aan tafel te zitten, reageerde één man laconiek me de opmerking: ‘ja, maar jullie spreken toch Duits?’ En ja, dat doen we ook, maar we moeten wel bij elk woord nadenken, al die naamvallen en zeg ik wel het juiste woord voor dat ding, dat eten of wat dan ook. De tweede avond hebben Hans en ik op eigen initiatief de tafelschikking iets veranderd. Wij zaten aan de buitenkant van de tafel, met de Duitsers respectievelijk links en rechts van ons. Zo konden wij toch gewoon Nederlands met elkaar praten als wij geen zin hadden in Duits. En, wat denk je? Aan de tafel naast ons werd ook Duits gesproken. En dat door een Chinese dame die met haar man in Zwitserland woonde. Hoe kun je het bedenken?

Met alle nationaliteiten aan boord hoorde je natuurlijk een hele dag allerlei verschillende talen. Allerlei, behalve Nederlands, dacht ik. Op een gegeven moment zag ik dat ik de knoopjes van mijn jurk niet goed dicht had gedaan. Bij de damestoiletten dit probleem maar even verholpen. Een aardige dame wilde mij helpen en ik dacht ‘oké’. Wij raakten aan de praat, ik vertelde dat ik niet uit een Engelssprekend land kwam en zij vertelde dat zij het fijn vond dat zij iemand tegenkwam die Engels sprak. Vervolgens vertelde ik dat ik Nederlandse ben. Wat bleek? Zij ook! En daar stonden we met z’n tweeën, tegen elkaar Engels te praten. Daar zijn we maar meteen mee opgehouden. Ik had gehoopt dat ik deze dame nog vaker tegen zou komen, maar dat gebeurde niet. Hoewel, één keertje, helemaal aan het einde van onze reis.

Op een gegeven moment zaten Hans en ik even koffie te drinken (Shakerato, de lekkerste koude koffie die we sinds jaren hebben gedronken!), toen vroeg een dame of zij bij ons mocht komen zitten. Ja, natuurlijk. Even later kwam ook haar man erbij zitten. Zij kwamen uit Australië. Wij raakten aan de praat, vertelden eigenlijk al hele verhalen tegen elkaar, zonder elkaar goed te kennen. Grappig hoe dat soms gaat. Haar man had hartproblemen, Hans ook, zo vonden die twee elkaar al heel snel. Later bleek dat de Australische dame en ik precies dezelfde kleur nagellak op hadden. Toen was het ijs helemaal gebroken. Wat een goede smaak hadden wij allebei en wat leuk dat wij, wonend op twee verschillende continenten, dezelfde smaak hadden. Deze mensen zijn wij nog vaker tegengekomen, wij hebben met elkaar gesproken, even gezellig. En, op de voorlaatste dag van onze reis, tijdens de informatiebijeenkomst voor de ontscheping, zaten de Australiërs weer naast ons. Met een dikke omhelzing en kussen hebben wij afscheid van elkaar genomen.

Wat ook grappig is, is dat je Nederlandse grapjes niet zomaar kan vertalen naar het Engels, Duits, of Frans. Dat merkten wij op een gegeven moment. Hans vertaalde een Nederlands grapje naar het Engels, maar de Engelssprekende persoon tegen wie hij het zei, liet geen krimp. Grapje mislukt dus. Een andere keer probeerde Hans een grap te maken in het Frans. Hij zei tegen een Fransman die niet bij zijn glaasje bier kon: ‘Geef maar hier, dan drink ik het wel op’. De man snapte er niks van…… Ik heb toen uitgelegd, wat Hans bedoelde en gezegd dat het lastig voor ons was om een grapje te maken in een andere taal. Hilariteit alom.

Het was een heerlijke reis, met alle spraakverwarring en alle talen die wij gesproken hebben. De Babylonische spraakverwarring was compleet, Cruiselonisch dus.

Een mooi voorbeeld heb ik er nog van. Wij waren twee dagen in Lissabon. Voor de tweede dag hadden wij een excursie geboekt met een tram. Zo’n gele tram die zich een weg baant door de Portugese stad. Wat leek mij dat geweldig. Andere keren dat wij in Lissabon waren, kwam het er niet van om met zo’n tram te gaan. Met deze excursie zou dat helemaal goed komen. Maar wat denk je? De excursie ging niet door! Teleurstelling alom (in ieder geval bij Hans en mij). Maar de Braziliaanse dame bij het excursiebureau (die helemaal gek was op André Rieu) had een alternatief: een rit met een tuk-tuk. Oké, dat was inderdaad een mooi alternatief. Wij boekten die excursie voor onze tweede dag in Lissabon. Wat denk je? Het regende en het regende en het bleef regenen die dag. En, voor een ritje met een tuk-tuk was dat niet het meest optimale weer. Maar goed, ik wilde mijn dag niet laten bederven door het weer. En ook niet door de twee Duitsers die bij ons in de tuk-tuk zaten. Bijna was het die Duitsers toch gelukt, gelukkig…..bijna!

En dat bijna gebeurde als volgt. Wij hadden een leuke bestuurder/gids van de tuk-tuk. Toen hij hoorde dat de Duitsers geen Engels spraken, zocht hij op Google en vertaalde hetgeen hij ons in het Engels verteld had naar het Duits. De Duitsers waren te blasé om dat leuk te vinden. Nee, het was niet nodig, ze waren al ontelbare keren in Lissabon geweest, hadden alles al gezien enzovoorts, enzovoorts. Waarom komen jullie mijn dag dan bederven, dacht ik even, om vervolgens mijzelf toe te spreken en te zeggen dat ik deze dag écht niet door hen liet verpesten. Daar was het te slecht weer voor!

De rit ging door het gedeelte van Lissabon dat ik dolgraag bij zonnig weer had gezien. Helaas, de smalle straatjes bleven regenachtig en somber. De verhalen brachten een streepje zon naar binnen. Maar, waar ik niet aan gedacht had, was, dat zo’n tuk-tuk best hoog is om in te stappen. En ik kan helaas door de beperkingen die ik heb, mijn benen niet zo hoog optillen. Dat werd nog even een probleempje. De eerste keer toen ik in moest stappen, hielp Hans mij. Ik werd bijna de tuk-tuk ingeduwd. Maar goed, ik zat! En ik bleef zitten tot aan de stop die een uitzicht over Lissabon zou bieden. Het regende, maar ik ben toch uitgestapt. De gids en Hans hebben even gepraat en er werd een oplossing gevonden voor mijn probleem: een opstapje, zodat ik wat gemakkelijker de tuk-tuk in kon en, wonder boven wonder: de Duitser ging aan de andere kant zitten, zodat ik nog gemakkelijker in kon stappen. De gids riep steeds dat het zijn handen niet waren, die ik voelde als ik instapte……Al met al was het een leuke excursie, wij hebben veel gezien en onderweg was er een stop waar wij dé Portugese specialiteit konden proeven, pastéis de nata (ook bij de Lidl te koop, maar de originele Portugese gebakjes waren nóg lekkerder). Een zonnestraal op een regenachtige dag! Het was wel een beetje zuur dat ’s middags, toen de excursie voorbij was, de zon ging schijnen. Wij hebben nog heerlijk op het dek een drankje gedronken en teruggekeken op een bijzondere excursie, met twee chagrijnige Duitsers.

Aan de Cruiselonische spraakverwarring kwam een einde tijdens de excursie die ik, zonder Hans, met een groep maakte naar Barcelona. De gids sprak Frans. Gelukkig versta ik die taal goed. Hans was maar bang, dat ik niet bij de groep zou blijven, omdat ik zo van treuzelen hou als ik foto’s kan maken, dus ik heb de gids maar verteld dat ik geen Française was (ben) en dat mijn moedertaal Nederlands was (is). Hij heeft goed voor mij gezorgd, zijn Frans was goed te verstaan en ik heb een heerlijke ochtend gehad in Barcelona.

Het was weer een prachtige reis, waar Hans en ik van hebben genoten. Zo’n Cruiselonische spraakverwarring is trouwens best leuk!

*) een eigen variant van Babylonische spraakverwarring!

LIA VAN GOOL