(Met een proost op Gerard!)

De maand maart begon als een ‘gewone’ maand: druk, met elke dag wel een afspraak in mijn agenda. De kleurtjes van de verschillende afspraken overlapten elkaar soms. Op andere dagen stond er maar één ding in de agenda.

Begin van maart stond een afspraak met de mondhygiëniste in de agenda, niet mijn favoriete afspraak maar goed. ’s Avonds was er een prachtige Chinese film in het theater bij De Volckaert, dus dat compenseerde. Ook die week een afspraak in het ETZ voor een mammografie, voorlopig de laatste in een lange reeks de afgelopen tien jaar. Het vreselijke virus waarde toen al rond in Noord-Brabant, en ook in het ETZ, locatie Elisabeth. En daar moest ik die dag zijn. Niks aan de hand, alles ging gewoon door, zo op het eerste gezicht. De verpleegkundige die mij kwam halen, gaf mij gewoon een hand en ik gaf haar ook een hand. Zo, dat ging snel. Opgelucht ging ik weer naar huis. Bijna een hoofdstuk afgesloten. Maar toen kwam ik diezelfde dag een berichtje tegen op de sociale media: bij het ETZ mochten géén handen meer geschud worden! Pfff, ik was er die ochtend nog geweest. Ik werd er even niet blij van, maar maakte me verder niet zo druk.

Op de donderdag van de eerste maart-week moesten wij naar de crematieplechtigheid van de schoonvader van mijn lieve stiefdochter. In Nieuwkuijk. Gelukkig kon een afscheid van een overledene in die tijd nog gehouden worden, zoals je zelf wilde. In dit geval met heel veel bezoekers. Het werd een bijzondere plechtigheid. Degene die de dienst leidde, maakte een flesje bier open van een bekende brouwerij uit ’s-Hertogenbosch, schonk een glas in en zette het biertje op de kist. De overledene had jarenlang bij die brouwerij gewerkt. Wat een mooi gebaar. Het was een prachtige dienst, met veel mooie woorden (ook van mijn dappere stiefdochter), muziek en foto’s. De bijeenkomst werd afgesloten met een proost op Gerard, een proost op het leven. Degene die de dienst geleid had, nam een slok bier en nodigde iedereen uit voor de condoleancebijeenkomst in Rosmalen. Toen wij uit het crematorium kwamen, regende het dat het goot. De hemel had verdriet, zo leek het wel.

Gelukkig kreeg Gerard het afscheid dat hij verdiende, met een prachtige bijeenkomst na de crematieplechtigheid. Een bijeenkomst met veel mensen, veel omhelzingen, een goede sfeer ondanks de verdrietige reden waarom iedereen daar was. En eigenlijk werd het nog een leuke middag, voor zover je een dergelijke bijeenkomst leuk kan noemen. Het ene wijntje na het andere kwam op tafel en er waren hapjes. Soms leek het een echt feestje. Een bijzondere dag met een proost op Gerard! En knuffels voor mijn stiefdochter en haar vrouw.

De maand ging verder. Vrijdags gingen wij naar De Cammeleur voor de voorstelling van Enge Buren. Bijzonder was de vertolking van het Hazes-lied, dat achterstevoren werd gezongen in de ‘Leure Camm’. Het inspireerde mij tot een klein verhaaltje, dat ik ook achterstevoren heb geschreven, en dat nog complimenten kreeg van Enge Buren. Wat was de tijd toen nog normaal!

Het jazzconcert dat op die zondag gepland was, heb ik gelaten voor wat het was. Toen waarde het Coronavirus al rond in Brabant en de bezoekers van onze jazzconcerten behoren bijna allemaal tot de doelgroep. Dat, samen met het feit dat Hans flink verkouden aan het worden was, heeft mij doen besluiten thuis te blijven. Het leek een beetje op spijbelen, dat wel.

De maandag werd weer een spannende dag. Voor de laatste keer na mijn operatie (in september 10 jaar geleden), ging ik op controle bij de chirurg. Het zou een bijzonder moment moeten worden, maar omdat er al allerlei maatregelen genomen waren tegen dat vreselijke virus, werd het laatste bezoek aan de chirurg een beetje vreemd. Wel had zij goed nieuws: geen bijzonderheden. En na 10 jaar feliciteerde zij mij dan ook. Zonder een hand te schudden en zonder een knuffel. Vreemd.

In die week werd Hans ziek. Hij zat tegen een longontsteking aan, had vocht achter zijn longen en hoestte verschrikkelijk. Gelukkig had hij geen koorts, gelukkig geen Cornona…. De huisarts kwam snel. Hans kreeg medicijnen en knapte een beetje op. Maar na het weekeinde kwam de huisarts toch nog een keer. Die dag was Hans, in vergelijking met de week daarvoor, echt een stuk beter. Hij kreeg wel het advies van de huisarts om beslist niet naar buiten te gaan en om geen visite te ontvangen.

Op die dag werden de eerste Corona-maatregelen bekend gemaakt. Wat nu? Het voelde een beetje raar allemaal: zoveel mogelijk thuisblijven, alleen boodschappen doen, niet op visite, noem maar op. Je weet het allemaal.

Geen visites? En we hadden al zoveel gepland. Hup, de agenda rigoureus leeggemaakt. Wat een vreemd gevoel: de ene na de andere afspraak annuleren. Een agenda zonder afspraken, het ziet er nog steeds vreemd uit.

En dat thuiswerken? In het begin kwam het goed uit. Hans was ziek, dus het was prima dat ik thuis was. Dat gaf ook wel een gevoel van rust. Maar nu, na bijna 3 weken, begint het wel een beetje saai te worden. Gelukkig heb ik sinds deze week een laptop van mijn werk en heb ik ook deze week voor het eerst een overleg gehad, waarbij ik in ieder geval een aantal collega’s weer eens kon zien. Je merkt nu dat elke dag naar je werk gaan toch een hele sociale activiteit is.

Wat ik ook merk, is dat je anders naar dingen gaat kijken. Kleine dingen maken je blij: ik werd al helemaal gelukkig van een paardenbloem in de zon! En van het elke dag uitlaten van Iwan word ik ook nog steeds blij. Wel merk ik dat ik als een detective over straat loop: komt er iemand aan? En zo ja, houdt degene die aan komt lopen de anderhalve meter afstand in acht? Anderhalve meter is wel vijf (!) stoeptegels. En de stoepen zijn lang niet overal even breed. Soms valt het echt tegen en komen mensen op een halve meter langs je heen gelopen. Elke keer weer schrikken.

En boodschappen doen is helemaal geen pretje. Maar ik moest laatst toch wel even lachen toen ik bij een grote landelijke keten aan het winkelen was. Bij de ingang zat iemand die de winkelmandjes ontsmette. De smalle gangen en overvolle rekken en vele bezoekers zorgden voor een soort rondedans in de winkel. Mensen slopen langs de rekken, keken voorzichtig om een hoekje of er iemand aankwam en zochten dan een andere route, om elkaar toch maar niet te passeren op een kleine afstand. De rij bij de kassa was lang, omdat iedereen de 1,5 meter afstand hield. Toch was er iemand die de rij voorbij liep en vooraan wilde gaan staan. Maar zij werd wel teruggefloten door de wachtenden in de rij.

Door het mooie weer de laatste weken, was het ook erg druk bij de ijssalon ‘bij ons aan de overkant’. Voor de bezoekers bleek het lastig om de nieuwe regels te volgen en zij stonden dan ook vaak met te veel mensen binnen of zij hielden geen afstand en bleven op het terras dicht bij elkaar staan om een ijsje te eten. Dat was niet echt de bedoeling van de regels die ingesteld waren, toch? Maar er werd een oplossing gevonden! Het terras vóór de ijssalon werd omgetoverd tot een soort doolhof, met rood-witte linten, tafeltjes met teksten erop. Een heus ‘doolhof-traject’ om een ijsje te halen. De ingang aan de straatkant, ruimtes met een afstand van twee meter afgeplakt op de straattegels en de uitgang van de ijssalon vlakbij de deur. Het leek zo logisch! Toch bleek ook dat niet helemaal afdoende, het bleef te druk, er bleven te veel mensen hangen. Nu is er, naast het speciale traject, een andere oplossing bedacht: ijs wordt voorlopig alleen verkocht per halve liter of liter, zodat je thuis, lekker op je gemak, een ijsje kunt eten. Want, thuis is voorlopig even de beste plaats om dat te doen.

Tot slot. Hans heeft, door het verplichte thuis zitten, een nieuwe hobby gevonden. Wel een beetje een prijzige, maar goed, je moet wat als je al weken niet meer naar buiten bent geweest en ook de komende weken nog wel thuis moet blijven. Hans is online gaan winkelen. Zo heeft hij al een mooie broek voor mij gekocht bij een winkel in ’s Gravenmoer. Dat was een echte verrassing. Een verrassing die, prachtig verpakt en per speciale koerier, thuis werd bezorgd. En ook nieuwe gympen zijn besteld, bij een Dongense schoenhandel, in de buurt waar ik vroeger woonde. Wat denk je? Ook die gympen worden, als ze geleverd zijn, lekker thuisbezorgd. Ook per speciale koerier. Van mij mag het verplichte thuis zitten van Hans nog wel even duren.

Voor de lezers van dit verhaal: geniet van de mooie dingen die het leven je biedt, ondanks deze vreemde tijd. Misschien worden jullie ook, net als ik, gewoon blij van een paardenbloem in de zon of van de prachtige kleine narcisjes die nu volop bloeien op het Wilhelminaplein en in de Nieuwstraat!

Lia van Gool