Wat stom van mij!

Het was een beetje een druilerige woensdag. Ik was bij de bakker geweest en ik was al bijna weer thuis. Net toen ik naar binnen wilde gaan, stopte er een auto met een man erin. Niks bijzonders, zou je denken, dat gebeurt wel vaker, en zo is het natuurlijk ook.

De man deed het raampje van zijn nieuwe grijze Mercedes open en riep mij. Hij vroeg of ik in de buurt woonde en antwoordde vervolgens zelf op zijn vraag dat het wel zo moest zijn, omdat ik met de sleutel naar binnen wilde gaan. Daarna vroeg hij aan mij of ik de buurt goed kende. Ja, ik denk het wel…..Toen begon hij met zijn verhaal. Hij vertelde dat hij de directeur was van Solingen Nederland. Hij kwam net van een klant af, waar hij spullen wilde afleveren, maar die klant was failliet gegaan. Hij kon de spullen niet meer mee terug nemen naar de zaak, zo vertelde hij, dus hij vroeg aan mij of ik iemand wist die, bijvoorbeeld, een messenset of een pannenset van het merk Solingen kon gebruiken. Op dat moment kon ik niet zo snel iemand bedenken en ik zei dat ik dat ik zelf die spullen wel zou kunnen gebruiken. Na mijn vraag of hij zomaar gratis spullen weg kon geven, antwoordde hij met een grote glimlach: “Natuurlijk kan ik dat, ik ben de directeur!” Oh…..dacht ik nog. Hij stapte uit de auto en deed zijn kofferbak open. Daar lag inderdaad een aantal dozen. Een kleine doos lag bovenop een grote doos met pannen en een grote doos met messen. Ik zei voor de grap dat ik die pannenset wel wilde hebben, maar die kreeg ik niet. Wel kreeg ik een doos met daarin een snijplank en een groot broodmes. Echt mooi om te zien. Ik vond het een beetje raar, maar ik nam de doos toch maar mee naar binnen. Hans had intussen voor het raam staan kijken wat er allemaal aan de hand was. Toen ik binnenkwam, hebben wij eerst in de doos gekeken: een mooie houten plank, best zwaar, met een groot gekarteld broodmes erbij. Mooie spullen, zo op het eerste gezicht.

Al met al was het best een raar gevoel, dat ik had. Maar, terug naar de orde van de dag, ging ik in de keuken brood klaarmaken voor onze lunch. Toen ik bezig was, riep Hans mij. Die man in de grijze Mercedes stond weer voor de deur. In eerste instantie was hij aan de overkant van de straat blijven staan en wenkte hij Hans om naar buiten te komen. Daar trapte Hans niet in. Hij gebaarde naar de man, dat hij maar naar onze voordeur moest komen. Zo gezegd zo gedaan. Bij de voordeur begon ‘de directeur van Solingen Nederland’ (die zichzelf later Henry noemde) weer over de pannenset, die ik wel zou kunnen gebruiken. Hans vond dat ik deze kwestie af moest handelen, dus hij riep mij. Mijnheer de directeur begon weer een heel verhaal over de pannenset, dat het prachtige pannen waren, goede kwaliteit, dat je geen boter of zo hoefde te gebruiken als je iets wilde braden of bakken in de pannen en dat hij de set echt kwijt wilde. Ik zei dat ik het allemaal maar raar vond, maar de man bleef lachen. Tegen een kleine vergoeding (!) mocht ik de pannenset zelf houden of weggeven. Toen begon het bij mij te dagen, dat er toch echt iets niet klopte. Ik vertelde hem, dat mijn man echt geen vergoeding wilde geven voor de pannenset en dat wij nog goede pannen hadden. Hij bleef een paar keer proberen, maar ik hield vol dat ik géén geld wilde betalen voor iets dat ik eigenlijk helemaal niet nodig had. Uiteindelijk vertrok Henry, de directeur van Solingen Nederland.

Tijdens onze lunch had ik het met Hans nog over de hele gebeurtenis en wij dachten allebei al dat er iets niet klopte. De doos stond nog op de keukentafel. Wij wilden die doos ’s middags meegeven aan vrienden van ons, die op bezoek zouden komen. Mooi cadeau toch?

Toen ik die middag met Iwan ging lopen, bleef het verhaal door mijn hoofd spoken. Wat een vreemd verhaal, wat een vreemde man en wat raar dat ik zomaar iets gekregen had van hem. Na de wandeling ben ik op internet gaan zoeken, met verschillende zoektermen: ‘directeur Solingen Nederland’ (geen Henry te vinden natuurlijk), ‘pannenset Solingen’, ‘messenset Solingen’…… De zoekresultaten leverden verschillende interessante items op, onder meer van Radar, Kassa en Opgelicht. Ook vond ik een aantal krantenartikelen en berichten van politie. Alle berichten vertelden over een man (of meerdere mannen) die aan de deur kwamen met een verhaal dat leek op het verhaal dat ik die dag gehoord had.

Zoals het volgende verhaal: Een man staat bij je aan de deur en begint een verhaal over een goed doel of over spullen die hij niet meer mee kan nemen. Of jij belangstelling hebt voor die spullen. Mooie verhalen, verteld door een charmante, goed uitziende man in een dure auto. De beschrijving van de man (niet te groot, goed verzorgd, charmant, goed gekleed, niet te groot etc., etc.) klopte helemaal. Ook de beschrijving van de (dure) auto paste helemaal in het plaatje.

Wat een verhaal! Hoe kan ik daar nu ingetrapt zijn? Wat stom! Ik ben altijd zo alert, vind ik zelf. Ik snap niets van de verhalen van oplichting die ik regelmatig lees. En nu? Nu ben ik er zelf in getrapt! Wat stom, wat stom!

Uiteindelijk heb ik een mailtje gestuurd naar de wijkagent, die het verhaal herkende en vertelde dat het ‘een bekende truc is, altijd hetzelfde verhaal, dat hij zijn spullen niet mee kan nemen. Deze personen trekken het hele land door en proberen burgers op te lichten…..rijden rond met een Duits of Zwitsers kenteken….’ En daar hebben Hans en ik nou net niet naar gekeken, naar dat kenteken. Terwijl dat eigenlijk altijd iets waar ik heel goed op let als iemand in een auto mij aanspreekt. Deze keer dus niet. Weer een les geleerd voor een volgende keer!

Onze vrienden konden ’s middags hartelijk lachen om het verhaal. Nee, zij wilden de doos met het prachtige cadeau niet meenemen. ‘Misschien zit er wel een zendertje in….’ Wij hebben er met zijn vieren hartelijk om gelachen.

En nu? Nu staat de doos (zie foto) bij ons in de kast. Wij laten hem voorlopig maar staan. Dat zendertje hebben wij trouwens niet gevonden (….). En gratis cadeautjes van charmante mannen in een mooie auto? Nee, daar trap ik niet meer in. Hopelijk jullie ook niet. Je bent gewaarschuwd!

Lia van Gool ( 2020)