Wat een vreemd jaar, 2020. Het zou een jaar worden met allerlei speciale gebeurtenissen. Gebeurtenissen waar ik ook al feestjes voor had gepland. Het laatste feestje van 2020, dat wij thuis hebben gehouden, was het ‘Extra-dag-feestje’ op 29 februari van dit jaar. Waarschijnlijk was dit het laatste feestje thuis dat in 2020 is gehouden. Vanaf begin maart is de wereld compleet anders geworden. En er verandert heel veel. Helaas.

Zoals het thuiswerken. Al vanaf maart dit jaar werk ik niet meer op kantoor, maar thuis. Het thuis werken duurt nu al bijna een half jaar en het is bijna een gewoonte geworden. Soms is het even vreemd om niet weg te hoeven. Over het algemeen ervaar ik een gevoel van rust. Terug naar kantoor? Voor mij nog even niet, hoewel het soms toch een beetje begint te kriebelen. Elke ochtend in de auto stappen? Nee, dat hoeft niet, heerlijk is dat, ook al duurt de rit Dongen-Tilburg echt niet zo lang.

Toch gaat mijn wekker gaat wel elke dag om half zeven, omdat ik het wel prettig vind prettig om de dagelijkse routine aan te houden. En eigenlijk ga ik ook naar kantoor: ik neem de trap in plaats van de lift (!) en ga naar mijn eigen huis-kantoor. Ik heb mijn ‘gewone’ werk-dagritme opgepakt. Wat ik wel mis, zijn de routineachtige zaken van elke morgen op kantoor komen: de cappuccino die ik elke ochtend voor mijn collega haalde, het kopje thee voor mijzelf. Even een praatje maken met de collega’s die al op kantoor zijn, weer de verkeerde naam zeggen tegen één collega (dat leer ik natuurlijk nooit! Onze Iwan is er al helemaal aan gewend dat ik thuis werk en Hans vindt het wel gezellig dat hij niet altijd alleen thuis is ’s ochtends.

De verschillende overleggen, die eerst op kantoor waren, worden nu via Teams gehouden. Zo ‘zie’ je elkaar toch, collega’s in hun eigen omgeving. Bij de ene collega is de lucht altijd blauw en zonnig (door een speciale achtergrond die je in kunt stellen), ook al valt de regen met bakken uit de lucht. Bij de ander zie je een strak witte muur en bij weer een andere collega zie je maar de helft van een hoofd, omdat de camera op de een of andere manier niet goed staat. Soms hoor je een hond op de achtergrond blaffen en die hond komt dan ook even in beeld, omdat hij aandacht nodig heeft. Ergens anders hoor je soms een kindje brabbelen. Bij andere collega’s lopen de katten over het toetsenbord of over de tafel. Zo krijgt een overleg een heel andere dimensie.

Vooral in het begin van lockdown, leek het alsof de dagen voorbijgleden in de tijd. Alsof er niks gebeurde, alleen maar werken, de hond uitlaten, eten koken, puzzelen, koffiedrinken en af en toe een boodschap doen. De wereld was in die tijd echt vreemd. Het voelde raar aan buiten. Als ik met Iwan buiten liep, voelde ik mij een detective, constant om mij heen kijkend of er mensen aan kwamen. Was er wel genoeg ruimte om ergens te gaan staan, om de 1,5 meter afstand te bewaren. Wat was dat een vreemde tijd. En eigenlijk is de tijd nog steeds vreemd.

In die eerste lockdown-maanden was mijn agenda helemaal leeg. Wat vreemd. Eerst waren er elke dag wel blokken te zien, die betekenden ‘afspraak’, ‘contact’ of ‘herinnering’. Nu niets, gewoon wit, geen afspraken. Bovendien was Hans in de eerste weken van de lockdown ziek. Of het Corona was? Geen idee. Wat het wel was: vervelend. Hans mocht nergens naar toe, die eerste maanden. Elke keer na de persconferenties weer contact met de huisarts. Een huisarts, die in die periode ook wel eens op huisbezoek kwam, gekleed als maanmannetje: een witte overall, compleet met capuchon, een bril op, een spatscherm, handschoenen, wat al niet meer. Dat was wel even schrikken. Maar gelukkig, het was toch de gewone, vertrouwde huisarts, die verstopt zat onder die vermomming.

O ja, in de lockdown-tijd hadden wij ook raam- en deurvisites. De peettante van Iwan, die met haar telefoon bij ons voor het raam stond om met Hans te bellen. En vrienden van ons, die aan de deur kwamen en niet binnen wilden komen. Wij hebben de deur opengezet en toch een wijntje aangeboden. De deurvisite was compleet! En het was ook nog gezellig.

Eindelijk, na bijna 3 maanden, mocht Hans weer naar buiten. En wij mochten ook weer op bezoek bij vrienden en familie. Als er maar niet te veel mensen aanwezig waren. De eerste bezoeken aan vrienden waren feestjes! En die vrienden hadden er ook feestjes van gemaakt! Wat waren dat bijzondere bezoekjes. Bezoekjes die vorig jaar nog zou normaal zouden zijn, waren nu echt een feestje. Het was geweldig! Wij kijken er met plezier naar terug.

Soms doe je in deze tijd ook wel eens gekke dingen. Zo heb ik, toen er weer eens een discussie was over mondkapjes, onze Iwan een mondkapje op gezet. Zoals je kunt zien op de foto, vond hij het niet echt leuk. Maar wij hebben er wel vreselijk om gelachen.

En dan ineens gaat ook de geplande vakantie niet door. Wij hadden een cruise geboekt naar Noorwegen. Helaas, die is in rook opgegaan. En het was een reis waar ik echt naar uit gekeken had, met De Rotterdam! Een schip, waar wij al eerder mee gereis hadden en waar ik echt heel graag nog een keer mee wilde gaan cruisen. Jammer, geen cruises meer in 2020. Bovendien is De Rotterdam nu ook nog verkocht aan een andere maatschappij. Cruisen met dat schip zit er dus niet meer in, misschien gaan wij helemaal niet meer op cruise.

Omdat de vakantie niet doorging, maar ik wel vrije dagen had, dachten wij: ‘we gaan een paar dagen naar Rotterdam’. Zo gezegd, zo gedaan en een hotel geboekt in het centrum van Rotterdam. Wat denk je? Breekt de Corona in alle heftigheid uit in de regio Rotterdam. Ook dat uitstapje maar geannuleerd. Achteraf niet zo erg, want net in de week dat wij weg zouden zijn, was er een heftige hittegolf. En dan is een verblijf in een stad ook niet zo’n pretje. En, ook nog wrang, op de dag dat wij in Rotterdam zouden zijn, voer De Rotterdam voor het laatst Rotterdam uit. Hebben we dat ook nog gemist.

Maar verder gaat het gelukkig goed. Wij pakken ons sociale leventje in alle rust weer op en wij plannen niet al te veel in korte tijd. Wij houden ons aan de regels om niet naar evenementen of gelegenheden te gaan waar het erg druk is. Wij gaan gewoon in Dongen naar en terrasje en winkelen ook gewoon in Dongen. Hoewel dat winkelen wel minder is dan begin dit jaar. We lopen niet zo gemakkelijk zomaar even een winkel binnen. We winkelen gericht, of misschien kun je het beter boodschappen doen noemen. Toch bevalt dat ook goed. En de wekelijkse boodschappen? Die laten wij al een paar maanden thuisbezorgen. Naar volle tevredenheid. Niet door Albert Heijn of de Jumbo, want daar moesten wij, toen wij het ineens in ons hoofd haalden om boodschappen online te bestellen, minstens drie weken wachten. Hans bedacht ineens dat wij in Dongen ook een Spar hebben. En wat denk je? Ook de Spar bezorgt thuis. Je hoeft géén drie weken te wachten, je bestelt je boodschappen op donderdag en ze worden netjes op vrijdag thuisbezorgd. Geen gesjouw, want degene die de boodschappen bezorgt doet alle boodschappen netjes in het boodschappenwagentje dat wij klaar hebben staan. Echt geweldig. Dat boodschappen doen in een drukke supermarkt is voor ons voorbij, misschien wel voor de komende jaren. Wij gaan gewoon voor de Spar!

Gelukkig hebben Hans en ik geen klachten. Waar wij wel last van hebben, is dat alle activiteiten die normaal gesproken in Dongen gepland zijn niet doorgaan. En ook de feestjes die wij zelf gepland hadden, gaan niet door. Dit jaar bereik ik in september een mijlpaal qua leeftijd. Tijd voor een feestje? Dit jaar helaas niet. Ik stuur degenen die ik normaal uit zou nodigen die dat maar een voucher, die een paar jaar geldig blijft. En dat is het. Op mijn verjaardag drink ik samen met Hans een borrel (of twee) op onze gezondheid en die van allen die ons lief zijn. Proost alvast!

Probeer te genieten van de leuke dingen die het leven te bieden heeft, ondanks de vreemde tijd waarin wij leven! Dat doen wij ook.