Zo, het jaar 2020 is al weer bijna voorbij. En wat een vreemd jaar is het tot nu toe. Aan het begin van het jaar leek het allemaal zo goed te gaan. Toen eind februari bekend werd dat het Coronavirus heerste, vierde ik thuis een feestje om een extra dag te vieren, 29 februari 2020. Op die avond sprak ik met vrienden af om een ‘after-Corona-party’ te houden op 6 juli, de dag dat één van mijn vrienden zijn verjaardag zou vieren. Toen was nog de verwachting dat het allemaal wel mee zou vallen, dat het virus nu al lang weer verdwenen zou zijn. Helaas, het feestje is niet doorgegaan.

Op mijn werk bij een grote zorgverzekeraar veranderde er ook heel veel. Wij werken allemaal al weer vanaf maart dit jaar continu thuis. Dat is best wel heftig, als je hele dagen aan de telefoon zit. Geen gesprekken van collega’s die je tussendoor even mee kunt luisteren, geen mogelijkheid om even snel te schakelen met een collega die naast je zit. Nee, je kunt alleen even kijken naar je hond of je kat, maar die kan geen advies geven over een gesprek met een verzekerde.

IWAN

Zelfs mijn hond Iwan heeft last van de eindejaars-blues. Hij heeft zich helemaal opgerold als een kat en gaat het liefst niet meer naar buiten, vooral als het ’s avonds donker is.

De eindejaars-blues beginnen vroeg dit jaar. Meestal begint het bij mij begin december te kriebelen. Een terugblik op het jaar dat bijna voorbij is, een vooruitblik naar het nieuwe jaar. Nu zijn die gevoelens er al in november. Buiten wordt het steeds donkerder, de dagen worden korter. Het lijkt alsof het elke dag regent en waait en dat het ’s morgens gewoon niet licht wordt. En Corona maakt de wereld om ons heen nog ongezelliger, kil en stil. Nee, ik heb de kerstboom nog niet gezet. Sinterklaas is immers net weg uit ons land. Zelfs die oude, wijze man werkte thuis dit jaar. Maar wat was zijn landelijke intocht leuk dit jaar. Met een ouderwets defilé, al dan niet met burgemeesters en kinderen uit dorpen en plaatsen die niet bestonden (of toch weer wel). Het was leuk om naar te kijken.

In Dongen doen ze er alles aan om het gezelliger te maken buiten. De feestverlichting werd dit jaar weken eerder opgehangen en ik moet zeggen dat die lampjes het veel leuker maken als je in het donker door het centrum loopt. Om de sfeer nog meer te verhogen, zijn er ook luidsprekers opgehangen, waaruit muziek klinkt. Ben benieuwd. Ik heb nu gehoord dat de muziek zacht uit de luidsprekers klinkt. Best gezellig eigenlijk!

Verder gaat het leven door, hoewel vakanties dit jaar natuurlijk niet doorgingen. Zoals zoveel andere dingen die niet door konden gaan: afspreken met vrienden, een keer uit eten, naar het theater, naar de film. Helemaal niets. En soms voelt dat echt vreemd. Eén van onze kleindochters, die dit jaar 21 jaar is geworden, vertelde mij dat het lijkt alsof ‘haar leven op pauze staat’. Een wijze uitspraak, toch? Zo voelt het inderdaad soms.

Sommige dingen zijn ook minder leuk dan normaal, omdat mensen vaak een korter lontje hebben. Ik merk het bij mijzelf soms ook, meestal bij het boodschappen doen. Wil je naar, ik noem maar even, Albert Heijn, moet je wachten op een wagentje. Een tijdje terug ging ik samen met Hans boodschappen doen. Hij had al een wagentje, ik nog niet. Ik wilde er een pakken bij het ‘meisje van de wagentjes’. Maar nee, dat mocht niet. Ik stond verkeerd. Ik moest in de rij gaan staan. Ik keek een beetje beduusd, door de toon van ‘het kind’. Er wás helemaal geen rij. De enige die in de rij stond, als die er zou zijn, was Hans en die stond naast mij. Ik heb mijn boze woorden ingeslikt, ben een stapje achteruitgelopen. Toen stond ik ‘in de rij’ en kreeg ik vervolgens een wagentje. Dat is nog een paar keer gebeurd. Prima hoor, regeltjes en ook heel fijn dat de winkelwagentjes schoongemaakt worden. Maar degenen die de rij in de gaten houden, mogen best wel wat klantvriendelijker zijn….. en gelukkig gaat het meestal wél goed!

En dan de hond uitlaten. Omdat mensen de deur niet uit mogen of kunnen, hebben zij ook meer tijd om naar buiten te kijken. Kijken of ik de poep van Iwan wel opraap van de stoep. Wat gebeurt dat vaak de laatste maanden. En, mensen die ernaar kijken, ja, ik ruim de poep altijd op. Mocht het zijn dat ik geen poepzakje bij mij heb, wat eigenlijk nooit gebeurt, dan kom ik terug om de rotzooi alsnog op te ruimen. Eén keer poepte Iwan op de stoep in de St. Josephstraat. Hij vindt het heerlijk om op de stenen te poepen, dat doet hij al vanaf pup. Ik zucht eens, want ik ben daar nooit zo blij mee, maar goed. Komt er een vrouw langs, die mij toebijt: ‘heb je wel een zakje bij….’ Ja, ik heb altijd een zakje BIJ ME!!! Ik heb echter nooit een zakje ‘BIJ’. Want achter dat ‘bij’ hoor je nog wat te zeggen. Die dame heeft vast niet bij de zusters op de Heilig Hartschool gezeten. Ik weet nog goed, op de lagere school (eeuwen geleden, dat dan weer wel) dat je altijd werd gecorrigeerd als je zei dat je ‘iets niet bij had’. De zuster vertelde je nadrukkelijk dat je moest zeggen ‘ik heb dat niet bij me’. Dat ben ik nooit meer vergeten. Dus mevrouw: ik heb altijd een poepzakje BIJ MIJ!

Zo, dat ben ik ook weer kwijt.

Ik werd deze week ook nog wel blij hoor, zoals zo vaak als ik met Iwan loop. Er liepen ouders met een kindje van een jaar of 3 (of 4). Het jongetje werd helemaal blij toen hij buiten kwam en zag dat de feestverlichting aan was. Hij vond al die lampjes zo mooi! Met een lach op mijn gezicht ben ik naar huis gelopen. Geweldig!

En nu is het al weer bijna Kerstmis, met dit jaar ongetwijfeld een andere sfeer dan andere jaren. Probeer er wat leuks van te maken. We moeten het nu eenmaal doen met de situatie zoals die nu is. Bovendien heeft iedereen er last van, tenminste dat zeg ik meestal tegen mijzelf als ik ergens van baal momenteel. En de jaarwisseling zonder vuurwerk? Misschien wordt dat wel de mooiste dag van 2020, want op 31 december, middernacht is dit vervelende jaar voorbij. Zachtjes gloort er licht aan de horizon!

Als je dan ook nog eens hoort dat de beheerder van deze krant vijftig jaar getrouwd is! Een mooi moment om af te sluiten!

LIA VAN GOOL