Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje, met daarin de melding dat mijn pakketje de volgende dag geleverd zou worden. Pakketje? Ik heb helemaal geen pakketje besteld, bedacht ik. De track & trace-link heb ik daarom maar niet geopend. Toch bleef ik het vreemd vinden, die mail. Afwachten dus maar.

De volgende dag lag er een envelop in de brievenbus, mijn pakketje hoefde dus niet bezorgd te worden, maar paste gewoon in de brievenbus. Het zat in zo’n envelop met van die plastic bubbeltjes, je kent dat wel. In de envelop een plastic zakje met een knalgele kabel. Op het zakje een etiketje met de mededeling ‘deze kabel is ter vervanging van de rode kabel’. Mmmmmm….wat? Hoezo rode kabel, waar en hoe? Geen idee. Uiteindelijk zagen Hans en ik dat de envelop van KPN kwam. En die firma had nog niet zo lang geleden een glasvezelkabel bij ons aangelegd. Zou die gele kabel daar iets mee te maken hebben? Hans belde toch maar even de klantenservice. Een uiterst vriendelijke jongeman vroeg onze gegevens en kon in het systeem zien dat de bestelde apparatuur binnenkort geleverd zou worden. Maar…..wij hebben niks besteld! Wij kregen een gele kabel thuis waar we niks mee konden. De klantenservicemedewerker kon in ‘het systeem’ ook niets vinden over een gele kabel. Goed, het gesprek op een gegeven moment maar beëindigd. Een paar dagen later kreeg ik een mailtje met daarin de bevestiging van mijn afspraak met ‘de monteur’. Natuurlijk, ook van KPN. Geen idee, want ik hád helemaal geen afspraak met een monteur gemaakt. Nu belde ik met de klantenservice en ik kreeg een uiterst vriendelijke dame aan de lijn (of zeg je dat tegenwoordig niet meer met al die draadloze telefoontoestellen en mobieltjes, geen idee eigenlijk?).

Hoe dan ook, ik legde mijn probleem uit. Het bleek dat de gele kabel én de monteur bij elkaar hoorden. Ik bedacht ineens dat degenen die de glasvezelkabel aangelegd hadden, wel heel aardig waren als ik de hond uitliet, maar geen woord Nederlands spraken (behalve dan ‘hallo, goedemiddag’ en dat soort woordjes). Dus, ik vraag aan degene die ik aan de telefoon had, of er wel een Nederlandssprekende monteur zou komen. Toen ik de vraag had gesteld, besefte ik al dat dat best wel stom klonk. Dat heb ik ook aangegeven, uitgelegd dat het mij niet uitmaakte of er een Nederlandse monteur of iemand met een andere nationaliteit zou komen, als degene die aan de deur kwam, maar Nederlands zou spreken. Ik wilde echt niet overkomen als iemand die discrimineerde…..Gelukkig pakte de dame het goed op, ze moest lachen om mijn uitleg en mijn opmerking dat ik echt niet wilde discrimineren en dat ik zelf vond dat het best stom klonk, die vraag of er wel iemand aan de deur zou komen die Nederlands sprak. Pfff, ik was gewoon blij dat ik dat gesprek achter de rug had. Met een lach in haar stem hing de dame op, bevestigend dat er in ieder geval een Nederlandssprekende monteur aan de deur zou komen. Wat een opluchting.

De volgende dag kwam de monteur aan de deur. Keurig in een jasje van KPN. En weet je? Hij sprak ook nog Nederlands. Bovendien was de klus snel geklaard en ook toen de monteur weg was, werkte alles nog!

Na dit verhaal moet ik nog iets kwijt dat er eigenlijk niets mee te maken heeft, maar dat wel met bezorgen te maken heeft.

Het was vrijdagavond en Hans en ik waren boven televisie aan het kijken toen de bel ging. Wie zou dat nou weer zijn? Wij verwachtten niemand meer op dat tijdstip, hoewel het nog niet zo laat was. Ik naar beneden. Voorzichtig deed ik de bovendeur open, er stond een jongetje van Thuisbezorgd.nl aan de deur met een plastic tasje, waar eten in zat. De jongen vertelde dat het de bestelling voor de buren was. En dat er op de deur een briefje hing, waarop stond dat pakketjes bij de buren afgeleverd moesten worden. Oké…..? Pakketjes kan ik me voorstellen, maar eten??? Het bleek dat de jongen de bel niet kon vinden. Ik dacht, nou vooruit, dan loop ik wel even mee naar de deur. Ik vond de bel wel, maar die deed het niet. Dat was dus het probleem. Intussen was het jochie al aan het bellen naar zijn baas. Maar ik dacht, als onze buurjongen eten heeft besteld, zal hij toch zeker wel thuis zijn. Daarom rammelde ik maar met de brievenbus. En ja hoor, de buurjongen kwam naar beneden. Ik uitgelegd waarom ik aan de deur stond, verteld dat ik het prima vond om zijn pakketjes aan te nemen, maar dat ik me niet voor kon stellen dat ik ook zijn eten voor hem zou moeten aanpakken. Gelukkig, dat was ook niet de bedoeling. Het jongetje van de bezorger gaf snel het eten aan de buurjongen en verdween op zijn fiets naar de volgende klant. Hopelijk kon hij daar de bel wel vinden en hoefde hij het eten niet bij de buren af te leveren.

Pluspunt van de bezorging van het eten van de buurjongen was wel dat ik eindelijk weer eens een praatje met hem heb kunnen maken, want zo vaak zien we elkaar niet. Ik heb de buurman smakelijk eten gewenst en ben weer naar huis gegaan. Een paar dagen later ging de bel weer, nu overdag. En wat denk je? Een pakketje voor de buurjongen! Natuurlijk heb ik dat aangenomen. ’s Avonds kwam hij het pakketje halen. We hebben nog hartelijk gelachen om het bezorgde eten! En nee, natuurlijk hoefde ik zijn eten niet aan te pakken!

Uw reactie ziet u pas later

LIA VAN GOOL