Ineens stond het er, aan de overkant van de straat, geparkeerd tegen een lantaarnpaal. Het stond er al een dag en de dag daarna stond het er nog steeds. Vreemd, waarom haalde niemand het op? Het zag er niet mooi uit, maar het lag wel met een grote ketting vast aan de lantaarnpaal. Een scootertje, met duct-tape aan elkaar geplakt aan alles kanten. Zo op het oog zag het er redelijk stabiel uit, maar als je dichterbij kwam, zag je dat het niet zo mooi meer was. Van wie zou dat ding toch zijn, vroegen wij ons af. Het bleef staan, dag in, dag uit, week in, week uit.

Op een gegeven moment hebben we toch maar eens contact opgenomen met de wijkagent. Hij heeft de gegevens van het scootertje nagekeken. Het ding bleek niet gestolen te zijn, of in ieder geval niet als gestolen geregistreerd te staan. Daarom mocht de politie het ook niet weghalen.

En zo bleef het staan, wekenlang. Het werd een vaste waarde. Auto’s werden er bijna tegenaan geparkeerd, wandelaars en fietsers reden er om heen: het ding bleef staan. Soms was het onderwerp van gesprek met de buren (weer een onderwerp voor een praatje!) of kwam het aan de orde tijdens gesprekken met mensen die bij ons langs kwamen.

Vaststaand feit was: het ding bleef staan. Wekenlang. Tijd voor een verhaal, met foto, dacht ik. Ik maakte de foto op zaterdagochtend, toen het nog redelijk rustig was in de straat: geen ijseters, geen fietsers, niemand op het terras en geen auto bij het scootertje geparkeerd. Zo, dat was in ieder geval geluk

De maandag erna wilde ik mijjn verhaal gaan schrijven, maar net die ochtend kregen we onverwacht, maar wel heel gezellig, visite. De plannen voor mijn verhaal schoven naar de lange baan. En wat denk je? Ik ging maandag aan het eind van de middag met Iwan wandelen en keek, zoals de afgelopen weken elke dag, naar het scootertje. Of tenminste, dat wilde ik doen. Wat bleek? Het ding was weg. Gewoon weg! Niks meer van te zien, geen ketting, geen duct-tape, niks. Alleen het onkruid, dat in de weken dat het ding tegen de lantaarnpaal stond hard was gegroeid, stond er nog. En dat onrkuid, dat staat er nog steeds. Want onkruid is iets wat altijd blijft, vooral in Dongen. Onkruid wordt niet gestolen, is van niemand, dus dat blijft gewoon staan.

Het scootertje niet, dat is uiteindelijk verdwenen. Ineens was het er en ineens was het ook weer weg. Toch benieuwd waar het is gebleven, eigenlijk!

Lia van Gool