Het begon zo mooi, een paar maanden geleden. Bij ons in de buurt was een gouden paar en de hele buurt mocht op de borrel komen. Wat was het gezellig, buiten op de stoep, voor het huis waar het gouden paar woont. Wij hebben genoten: eindelijk weer eens een feestje in de buurt, dat konden wij, na lang thuis zitten, echt wel gebruiken. Wij hebben geproost op het paar, gezellig wat gedronken en sterke verhalen uitgewisseld. En daar bleef het even bij.

Nu is er een nieuw tijdperk aangebroken: het Zomerspelen-tijdperk. En wat dachten wij, leden van het buurtclubje? Wij gaan eens proberen om onze straat de Geelste Straat van Dongen te maken. Niet dat wij met z’n allen op dat idee kwamen, nee, het was een prachtig initiatief van twee dames met hele leuke ideeën, die ook anderen weten te inspireren. Wat zijn wij blij met dat soort initiatieven en wat een kanjers zijn die dames!

Via de buurt-app kwamen de eerste ideeën, er werden tikkies verstuurd en er kwamen nog meer ideeën naar voren. Natuurlijk werd er ook hulp gevraagd om alle versieringen tijdig af te krijgen. En om de versieringen vervolgens in de buurt op te hangen. Lastig in deze vakantieperiode, maar het is gelukt!

En zo ging het. Een paar avonden was één van de woningen in de straat een soort ‘crisis’-centrum. Wij maakten ontelbare roosjes van geel plastic: afmeten, touwtjes eromheen, knippen en froezelen maar. Twee mannen, die deskundigen werden door het te leren, knoopten de roosjes aan lange touwen. Uit gele schoonmaakdoekjes knipten wij vrolijk handjes die voor de ramen geplakt konden worden. De ‘werkploeg’ zorgde ervoor dat alles wat klaar was buiten een plekje kreeg.

Op één avond maakte het ‘gouden paar’ slingers voor de vensterbanken buiten. Zij deden echt hun best, toch wilde het in eerste instantie het maar niet lukken. De slingers mislukten op de een of andere manier. Zoals zo vaak wint de aanhouder en de slingers waren klaar. De twee gingen naar buiten om ook de vensterbanken een (tijdelijk) geel kleurtje te geven. Wat werd er gemopperd door die twee, niet normaal. Dat hoorden de roosjesmakers binnen, toen er weer iemand kwam om te helpen. Stiekem moesten we lachen. En ineens was het er, het woord ‘vensterbankscheiding’. Wij grapten onder elkaar, dat het paar het wel vijftig jaar volgehouden hadden en dat wij wel een feestje hadden gehad, maar dat het nu voorbij was.

Gelukkig, de twee konden er om lachen toen wij vertelden over hun vensterbankscheiding. Zij hebben aangegeven dat zij het nog wel vijftig jaar vol kunnen houden samen. Gelukkig. Dan blijft de buurtclub in ieder geval intact.

Wat twee andere mensen uit onze buurt later die avond in de bosjes hebben gedaan? Dat blijft waarschijnlijk tot het eind der tijden geheim. Soms moet je ook niet alles vertellen, toch?

Eén ding is zeker: ons stuk straat is het geelste van Dongen. Wij zijn er trots op. Wat fijn om in een buurt te wonen waar je op elkaar kunt rekenen, leuke dingen met elkaar kunt doen en waar iedereen voor elkaar klaar staat als het nodig is. Super!

En nog even dit: voor deze keer hebben wij ook één huis uit een andere straat bij onze activiteiten betrokken, zodat alle gele versieringen van het begin van onze buurt tot aan het eind van onze buurt (een eind dat ons clubje zelf heeft gekozen) doorloopt. Weer een stukje betrokkenheid! En dat allemaal in Dongen.

Lia van Gool