Na vijfentwintig jaar bij CZ heb ik even teruggekeken naar de afgelopen jaren. Wat is er allemaal veranderd, wat is er gebeurd, wat waren leuke dingen, wat minder leuke dingen? Om alles in één verhaal te beschrijven, is onmogelijk. Steekwoorden kan ik wel noemen: handmatig brieven schrijven en uittypen op een typemachine (!), taalfouten corrigeren, later het tekstverwerkingsprogramma WordPerfect, een collega die na een feestje zijn fiets kwijtraakte en die nooit meer heeft teruggevonden, roken op kantoor en aan je bureau, grote CZ-feesten voor alle personeelsleden, met een keer een optreden van Anita Meijer, persoonlijke relaties op de werkvloer, voorzichtig opbouwen van vriendschappen, ziektes, overlijden……….

Wat misschien het meest is blijven hangen, is de koffiejuffrouw! In een grijs verleden kwam er elke ochtend een koffiejuffrouw. En ik hoorde laatst dat er ooit ook een koffiemeneer was! Ik ken alleen de koffiejuffrouw. Zij kwam, dagelijks, rond met de koffiekar. Zij ging van verdieping naar verdieping, van afdeling naar afdeling, met een rammelende kar, waarop koffiekannen, kannen met thee en kopjes stonden. Elke morgen twee keer! Rond half 10 kreeg je al wel zin in een kopje koffie. Rond die tijd kwam zij meestal. Als het wat later werd, begonnen collega’s (en ook ikzelf natuurlijk) al een beetje onrustig rond te kijken: waar blijft ze nou? Komt ze wel? En ja hoor, gelukkig, ze kwam altijd. Met een vrolijk goedemorgen kwam zij de afdeling op om ons een kopje koffie te geven. Wat was dat genieten! Even tijd voor een praatje, even écht koffiepauze. Met veel plezier kijk ik terug naar die momenten. En soms was de verrassing groot, want dan was er iets lekkers bij de koffie. CZ trakteerde alle medewerkers op bijzondere momenten. (Uit betrouwbare bron heb ik trouwens gehoord dat de koffiejuffrouw ook ’s middags de ronde deed).

Op een gegeven moment verdween de koffiejuffrouw uit beeld en kwamen er koffieautomaten. Daarmee verdween een stuk gezelligheid van de afdelingen. Iedereen moest voor zichzelf een bekertje (nee, geen ‘echte’ kopjes meer!) koffie gaan halen. Misschien een voordeel dat je voortaan meer keuze had en dat je ook koud water uit de automaat kon halen, of chocolademelk. En dat je even bij de koffieautomaat een praatje kon maken. En ook die eerste koffieautomaat verdween uit beeld. Nu staan er luxe automaten, met nóg meer keuzes. Misschien word ik oud, maar soms verlang ik echt nog terug naar de tijd van de rinkelende koffiekar en de vrolijke koffiejuffrouw.

Het praatje met de koffiejuffrouw maakte plaats voor een praatje met een collega bij de koffieautomaat. Helaas is dat, door het thuiswerken de afgelopen periode, ook verdwenen. Thuis heb ik het afgelopen jaar soms heimwee gehad naar de lekkere koffie op kantoor (hoewel de koffie thuis ook lekker is en Hans mij regelmatig verraste met iets lekkers bij de koffie), heimwee naar het praatje bij de koffieautomaat, heimwee naar het contact met collega’s.

Zo ging het door tot eind september dit jaar. Mijn laatste werkdag thuis was op een dinsdag. Hans had speciaal daarvoor mijn kantoor versierd met vlaggetjes. Wat een leuke verrassing. Mijn allerlaatste werkdag was toch op kantoor bij CZ, omdat ik nog een aantal spullen in moest leveren. Vreemd om voor het laatst met de lift naar de zevende etage te gaan. Vreemd om nog even te praten met de vriendelijke collega aan de balie. Vreemd om niet meer met je eigen pasje naar buiten te kunnen, omdat je dat niet meer hebt. Vreemd om voor de laatste keer het parkeerterrein af te rijden.

Gelukkig heb ik een leuk afscheidsfeestje gehad. Gewoon in Dongen, in het gebouw waarvan ik hou, al vanaf het eerste moment dat ik er binnenkwam, De Cammeleur (hoewel niet iedereen het daar mee eens zal zijn). Een feestje, met veel collega’s om mij heen, die allemaal speciaal voor mij naar Dongen waren gekomen! Een feestje met een buffet, verzorgd door Nieuw China (met al mijn favoriete gerechten!). Wat een geweldige dag was mijn laatste werkdag bij CZ, wat geweldig was het feestje op diezelfde dag. Ik kan er nog vaak met een grote glimlach op mijn gezicht op terugdenken. Bedankt iedereen!

LIA VAN GOOL

JOUW REACTIE KOMT MOGELIJK PAS LATER IN BEELD