Er zijn van die weken dat er nogal wat gebeurt. Niet allemaal van die bijzonder hoogstaande zaken, maar als je alles bij elkaar optelt, is het misschien toch wel bijzonder. Zoals vorige week.

Op maandag had ik een interview, niks bijzonders, toch? Het adres stond netjes genoteerd in mijn agenda. De straat en het huisnummer erbij. Nummer 2, daar moest ik zijn. Op de afgesproken tijd belde ik aan. De man die de deur open kwam doen, leek echter niet op degene die ik verwacht had te zien. Ik vroeg hem dus, bent u …..? Het antwoord wist ik eigenlijk al: ‘nee’. Hij kende wel iemand met dezelfde achternaam als die van mij, maar die had hij al jaren niet gezien en hij verwachtte haar ook niet. Wij moesten er samen wel om lachen. Maar waar moest ik nu wel zijn? Ik vroeg het aan de vriendelijke man. Hij hielp mij gelukkig al snel uit de brand. Ik moest op nummer 1 zijn, bij de overbuurman. Aangebeld op nummer 1 en ja, degene met wie ik een afspraak had, deed de deur open. Net voor dat moment kreeg ik een flash-back: ik kende die voordeur, de tuin, de beelden……Wat bleek? Jaren geleden was ik op hetzelfde adres geweest. Ook toen was het lastig om binnen te komen, want toen zat de bewoner in de tuin en hoorde hij de bel niet. Ik ben toen op ontdekkingstocht gegaan en vond de man uiteindelijk in zijn tuin. Nu deed hij de deur gelukkig wel gewoon open. We hebben een geweldig leuk gesprek gehad! Pfff, wat een geluk dat de buurman de deur open had gedaan voor mij.

Ook vorige week moest ik ’s avonds weg voor een interview. Geen probleem. Ik had op Google Maps de routebeschrijving opgezocht en die had ik kort op een papiertje geschreven. Want, zo dacht ik, in Dongen moet ik dat toch gewoon kunnen vinden. Helaas, het was te donker. Toch maar mijn telefoon opgestart en de juiste route gezocht en gevonden. Gelukkig stond ik uiteindelijk voor de juiste deur.

Het was een gezellige week, met als afsluiting op vrijdagavond een jubileumfeest van het Dongens Mannenkoor. Na het feest gingen Hans en ik met de scootfiets (Hans op de scootmobiel, ik op de fiets) naar huis. Natuurlijk moest ik toen Iwan nog even uitlaten. Het was ongeveer middernacht, toen ik met Iwan een laatste rondje liep. Hij heeft daar dan niet zoveel zin meer in, omdat hij dan al een hele avond heeft geslapen. Met een duf koppie staat hij dan op en sjokt met mij mee. Zes keer oversteken (of zoiets) en nog geen honderd meter lopen, daar kwam het rondje op neer.

Ik stak de straat over en zag ineens een duistere figuur naar ons huis lopen. De man (ik kon zien dat het een man was), stond bij ons in het portiekje en deed iets onduidelijks. Ik vond het maar niks en ik begon te gillen, zo van: ‘hé, wat doe jij daar, ga weg’, een paar keer achter elkaar. Iwan keek al verbaasd op, deed zijn staart omhoog (een teken dat hij iets niet vertrouwt) en liep langzaam richting huis. De man stond daar nog steeds. Voorzichtig liep ik richting voordeur…….wat nu? Moest ik maatregelen nemen, de politie bellen, nog harder gaan gillen? Gelukkig, niets van dat alles. Wat bleek? Het was een collega van een Dongens nieuwsmedium. Hij had gevraagd of ik aanwezig wilde zijn bij de Dongense Maestro verkiezing. Hij stond bij ons voor de deur om vrijkaartjes in de bus te stoppen. Super toch? En dan wordt er zo tegen je gegild…..ik vond het later wel een beetje stom van mezelf, maar het zag er gewoon niet prettig uit, ’s avonds zo laat, iemand voor de deur. Gelukkig hebben we er later nog om gelachen. En het was een geweldige avond in De Cammeleur! Wat kun je dan uiteindelijk toch genieten van zo’n vrijkaartje!

LIA VAN GOOL

Het kan even duren voordat jouw reactie online is te zien, maar reageer vooral wel!