Hier is-t-ie dan: mijn aller-, aller-, allerlaatste column voor Dongenhomespot.nl. Niet dat ik daar zelf voor gekozen heb. Nee, helaas heeft Piet Eelants, de ‘vader’ van Dongen Homespot, besloten om ermee te stoppen. Erg jammer. Daarom nu een ode aan Piet, omdat hij het verdient.

Jaren geleden belde Piet Eelants mij met de vraag of ik misschien eens een keertje een column voor zijn digitale krant zou willen schrijven. Dat zou hem wel leuk lijken, hoe dacht ik daar zelf over? De vraag kwam als een verrassing. Mmmmm……een column? Lijkt me wel leuk om zo af en toe eens iets anders te schrijven dan artikelen voor een krant. Mijn antwoord was natuurlijk: ja!

Piet Eelants

Op 16 maart 2016 begon de samenwerking, ik heb het zojuist even opgezocht op www.dongenhomespot.nl, omdat dat nu nog kon. De aankondiging, met foto erbij, was ‘vanaf nu dus-en dat om de veertien dagen- de columns van Lia van Gool. Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense, zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp, maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen’. Wat leukom dit terug te lezen. Bovenstaande betekent dat ik dus al langer dan 5 jaar, met enige regelmaat, mijn verhalen naar Piet heb gestuurd. Vandaag dus voor het laatst.

Ik ken Piet al jaren. Vroeger zong hij, niet onverdienstelijk, bij het kerkkoor van de Pauluskerk. Een kerk die helaas als zodanig niet meer bestaat. Ik zag Piet regelmatig als ik naar de crèche ging om daar op de kinderen te passen, ik kwam hem eens tegen op een feestje of gewoon op straat. Soms maakten we een praatje, meestal bleef het bij een groet.

In de jaren van Dongen Homespot en onze samenwerking heb ik Piet beter leren kennen. Piet Eelants, een begrip in Dongen. Je zag hem altijd rijden in zijn rode autootje. Als hij uitstapte had hij, standaard, zijn fototoestel diagonaal om zijn schouders heen. Want, je weet natuurlijk nooit wanneer je iets tegenkomt dat belangrijk genoeg is om op de foto te zetten. Piet, altijd oprecht, eerlijk en vooral objectief, niet commercieel maar ideëel. Ik weet nog dat ik Piet jaren geleden, bij hem thuis, eens geïnterviewd heb. Hij liet toen zijn site zien, zittend achter zijn computer, in de woonkamer. Dat was het, zijn hele kantoor. Amateuristisch, noemde hij zichzelf ook wel eens. Daar kun je over denken wat je wil, maar ik ben het daar niet mee eens. Piet staat voor wat hij doet en wat hij deed. Hij zou nooit iets publiceren waar hij zelf niet 100% achter zou staan. Dat kwam niet in hem op. Hij plaatste bijna alles en zijn krant had, op hoogtijdagen, wel vijfduizend bezoekers per dag. En natuurlijk was Piet, tijdens alle raadsvergaderingen op donderdagavond, als vaste journalist, aanwezig in de raadzaal. Altijd klaar voor de laatste politieke nieuwtjes. Geschreven op de voor Piet kenmerkende stijl: kritisch en oprecht! Piet had en heeft ook iets ontwapenends, zoals hij, met open blik, mensen benadert.

Piet, ik ga je missen. Jouw humor, jouw oprechtheid, jouw lieve woorden, jouw mailtjes, jouw reacties op mijn verhalen, jouw rode autootje dat door Dongen rijdt met jou achter het stuur, jouw fototoestel. Wat moet ik nu zonder Dongen Homespot? Zonder jouw berichtjes? Er valt een gat, dat niemand op kan vullen. Jij bent immers uniek. Ga genieten, Piet, samen met Annie, jouw kinderen en kleinkinderen. En, als je tijd overhebt, kun je altijd bij het Dongens Mannenkoor komen zingen, dat weet je!

Dank je wel, Piet, voor onze samenwerking. Voor de keren dat we konden lachen, maar ook de keren dat we samen huilden. Bijzondere momenten die ik niet snel vergeet. Een knuffel uit de verte.

Voor de lezers van mijn columns: ik stop niet met het schrijven van columns, ze zijn voortaan één keer in de twee of drie weken, te lezen in Weekblad Dongen.

LIA VAN GOOL

Jouw eventuele reactie is pas later zichtbaar