Blog Image

LIA VAN GOOL

COLUMN VAN LIA VAN GOOL

Zij neemt de lezer mee in haar wereld van werkelijkheid en menselijkheid. Zij zal het zijn die de lezer een stuk vitamine voor het hart geeft en diezelfde lezer een blik gunt in het Dongense zoals Lia dat ziet. Gevarieerd en soms scherp ,maar altijd vanuit een positieve blik op de wereld van ons allen.

De redactie van deze krant wenst de lezer hierbij veel genoegen en leesplezier

Een stukje Dongen in Rotterdam en toch weer niet?

DONGEN Posted on di, september 14, 2021 15:52

Zo waren wij weer eens in Rotterdam. Een paar dagen logeren op de SS Rotterdam (nog een beetje het idee dat je op een cruiseschip bent) en genieten van de stad. Na die paar dagen bleek dat een paar dagen eigenlijk te kort is om in Rotterdam te zijn. Wij wilden zoveel zien, dat we twee weken nodig hadden, in plaats van drie dagen. Drie dagen, waarvan je dan maar anderhalve dag écht kunt benutten.

Wij begonnen met een lunch op de Rotterdam. Jammer genoeg niet buiten op dek, want daar waaide het te hard. Maar binnen in het restaurant was het ook goed. De lunch was heerlijk en na de lunch liepen we even door de hotelwinkel. Het eerste wat ik daar zag, was een vitrine met ringen. Niks bijzonders, zou je denken, maar die ringen hadden toch een Dongens tintje. Als je nadenkt, weet je vast wel waar in Dongen deze sieraden te koop zijn. Wat grappig om iets Dongens in Rotterdam tegen te komen.

Foto : Lia van Gool

De dag ging veel te snel voorbij. Even een wandelingetje buiten, even borrelen, je kent het wel. En voor je het weet is het al wéér tijd om te eten. Dat hebben we ook op de Rotterdam gedaan. Het leek ons wel leuk om in de stad te gaan eten, maar helaas was de energie op. En dan heb je geen keuze, hoewel die gedwongen keuze niet slecht was. We hebben best lekker gegeten, een heerlijk wijntje erbij en geweldig leuk personeel! Dat was genieten.

De volgende dag hadden we een rondvaart met de Spido gepland, want die zat in ons arrangement. Je kon online tijden en plaatsen reserveren, simpel, tenminste dat dacht ik. Hup, de website van de Spido opgezocht, de pagina gevonden waar je kon reserveren, de code ingevuld…..niets…..nog een keer de code en nog een keer en nog een keer. Jammer, het lukte gewoon niet. Wat nu? Naar de receptie. Aan de dame daar gevraagd of zij voor mij zou kunnen reserveren. Wat denk je? Het lukte haar in één keer. Pfff, wat voelde ik me ineens oud. Echt zo’n oud mens dat met internet wil werken en dat dan niet lukt. We hebben er maar even om gelachen.

Vervolgens vertrokken wij met de watertaxi (best spectaculair, zo’n geel met zwart mini-bootje dat keihard over het water gaat) naar de Spido. Het was genieten, de rondvaart door de Rotterdamse haven. Voor Hans kwam er veel jeugdsentiment naar voren. Veel herkenbare plaatsen. En dat was voor mij dan ook weer extra genieten, om zijn verhalen te horen. Wat een leuke tocht!

Terug van de rondvaart, wilden we eigenlijk naar het centrum om te winkelen. Onze plannen wijzigden ter plekke, omdat we de historische tram zagen staan. Wij wilden al zo lang zo graag een keer met die tram mee. Wel met onze eigen Dongense conducteur Cor Stierman (voor wie hem niet kent, hij is de man van Betsie Cloïn). Helaas, hij was er deze zaterdag niet. Wat waren wij graag door Rotterdam gereden met het Rotterdams-Dongense dialect van Cor, terwijl hij uitleg gaf over alles waar wij voorbijreden. Jammer dat we dat nu gemist hebben. Maar, de collega’s van Cor hebben het ook prima gedaan, hoor. En natuurlijk had ik mijn eigen Rotterdamse gids naast me zitten. Met nog een Rotterdamse gids aan de andere kant van de tram. Een man die, waarschijnlijk met zijn kleinzoon, ook een ritje maakte. Wat bleek? Hij had in dezelfde buurt gewoond als Hans vroeger. De man stapte een paar haltes eerder uit. Anders waren Hans en hij misschien wel tot de conclusie gekomen dat zij elkaar nog kenden van vroeger.

Na een geweldig leuke rit met een bijzondere tram (die in stand wordt gehouden door een grote groep vrijwilligers, waarvan Cor Stierman er ééntje is), waren wij toe aan een terrasje. Helaas, dat ging niet lukken. Het nabije terras, dat er vanaf de Spido al zo aantrekkelijk uit had gezien, bleek inderdaad aantrekkelijk: het zat helemaal vol. En er stond al een rij mensen te wachten voor een plekje. Wij, naïef als we waren, dachten dat we, na een minuut of 10, wel een plekje zouden hebben. Helaas, de eigenaar kwam met de mededeling dat hij een grote groep mensen verwachtte. Geen plaats in deze herberg voor onze vermoeide ledematen.

We zijn toen maar terug naar het hotel gegaan. De koopgoot, de Lijnbaan, de terrasjes in het centrum? We hebben ze deze keer maar overgeslagen. Weer een reden om terug te gaan naar onze lievelingsstad. Maar dan wel op een dag dat Cor Stierman dienst heeft in de tram. Want dat wil ik toch echt nog eens meemaken!

Jouw welkome reactie komt pas online na controle van de webmaster

LIA VAN GOOL



Eerste vensterbankscheiding door Zomerspelen

DONGEN Posted on vr, augustus 20, 2021 12:31

Het begon zo mooi, een paar maanden geleden. Bij ons in de buurt was een gouden paar en de hele buurt mocht op de borrel komen. Wat was het gezellig, buiten op de stoep, voor het huis waar het gouden paar woont. Wij hebben genoten: eindelijk weer eens een feestje in de buurt, dat konden wij, na lang thuis zitten, echt wel gebruiken. Wij hebben geproost op het paar, gezellig wat gedronken en sterke verhalen uitgewisseld. En daar bleef het even bij.

Nu is er een nieuw tijdperk aangebroken: het Zomerspelen-tijdperk. En wat dachten wij, leden van het buurtclubje? Wij gaan eens proberen om onze straat de Geelste Straat van Dongen te maken. Niet dat wij met z’n allen op dat idee kwamen, nee, het was een prachtig initiatief van twee dames met hele leuke ideeën, die ook anderen weten te inspireren. Wat zijn wij blij met dat soort initiatieven en wat een kanjers zijn die dames!

Via de buurt-app kwamen de eerste ideeën, er werden tikkies verstuurd en er kwamen nog meer ideeën naar voren. Natuurlijk werd er ook hulp gevraagd om alle versieringen tijdig af te krijgen. En om de versieringen vervolgens in de buurt op te hangen. Lastig in deze vakantieperiode, maar het is gelukt!

En zo ging het. Een paar avonden was één van de woningen in de straat een soort ‘crisis’-centrum. Wij maakten ontelbare roosjes van geel plastic: afmeten, touwtjes eromheen, knippen en froezelen maar. Twee mannen, die deskundigen werden door het te leren, knoopten de roosjes aan lange touwen. Uit gele schoonmaakdoekjes knipten wij vrolijk handjes die voor de ramen geplakt konden worden. De ‘werkploeg’ zorgde ervoor dat alles wat klaar was buiten een plekje kreeg.

Op één avond maakte het ‘gouden paar’ slingers voor de vensterbanken buiten. Zij deden echt hun best, toch wilde het in eerste instantie het maar niet lukken. De slingers mislukten op de een of andere manier. Zoals zo vaak wint de aanhouder en de slingers waren klaar. De twee gingen naar buiten om ook de vensterbanken een (tijdelijk) geel kleurtje te geven. Wat werd er gemopperd door die twee, niet normaal. Dat hoorden de roosjesmakers binnen, toen er weer iemand kwam om te helpen. Stiekem moesten we lachen. En ineens was het er, het woord ‘vensterbankscheiding’. Wij grapten onder elkaar, dat het paar het wel vijftig jaar volgehouden hadden en dat wij wel een feestje hadden gehad, maar dat het nu voorbij was.

Gelukkig, de twee konden er om lachen toen wij vertelden over hun vensterbankscheiding. Zij hebben aangegeven dat zij het nog wel vijftig jaar vol kunnen houden samen. Gelukkig. Dan blijft de buurtclub in ieder geval intact.

Wat twee andere mensen uit onze buurt later die avond in de bosjes hebben gedaan? Dat blijft waarschijnlijk tot het eind der tijden geheim. Soms moet je ook niet alles vertellen, toch?

Eén ding is zeker: ons stuk straat is het geelste van Dongen. Wij zijn er trots op. Wat fijn om in een buurt te wonen waar je op elkaar kunt rekenen, leuke dingen met elkaar kunt doen en waar iedereen voor elkaar klaar staat als het nodig is. Super!

En nog even dit: voor deze keer hebben wij ook één huis uit een andere straat bij onze activiteiten betrokken, zodat alle gele versieringen van het begin van onze buurt tot aan het eind van onze buurt (een eind dat ons clubje zelf heeft gekozen) doorloopt. Weer een stukje betrokkenheid! En dat allemaal in Dongen.

Lia van Gool



Ineens was het er en ineens was het ook weer weg

DONGEN Posted on di, juli 27, 2021 18:05

Ineens stond het er, aan de overkant van de straat, geparkeerd tegen een lantaarnpaal. Het stond er al een dag en de dag daarna stond het er nog steeds. Vreemd, waarom haalde niemand het op? Het zag er niet mooi uit, maar het lag wel met een grote ketting vast aan de lantaarnpaal. Een scootertje, met duct-tape aan elkaar geplakt aan alles kanten. Zo op het oog zag het er redelijk stabiel uit, maar als je dichterbij kwam, zag je dat het niet zo mooi meer was. Van wie zou dat ding toch zijn, vroegen wij ons af. Het bleef staan, dag in, dag uit, week in, week uit.

Op een gegeven moment hebben we toch maar eens contact opgenomen met de wijkagent. Hij heeft de gegevens van het scootertje nagekeken. Het ding bleek niet gestolen te zijn, of in ieder geval niet als gestolen geregistreerd te staan. Daarom mocht de politie het ook niet weghalen.

En zo bleef het staan, wekenlang. Het werd een vaste waarde. Auto’s werden er bijna tegenaan geparkeerd, wandelaars en fietsers reden er om heen: het ding bleef staan. Soms was het onderwerp van gesprek met de buren (weer een onderwerp voor een praatje!) of kwam het aan de orde tijdens gesprekken met mensen die bij ons langs kwamen.

Vaststaand feit was: het ding bleef staan. Wekenlang. Tijd voor een verhaal, met foto, dacht ik. Ik maakte de foto op zaterdagochtend, toen het nog redelijk rustig was in de straat: geen ijseters, geen fietsers, niemand op het terras en geen auto bij het scootertje geparkeerd. Zo, dat was in ieder geval geluk

De maandag erna wilde ik mijjn verhaal gaan schrijven, maar net die ochtend kregen we onverwacht, maar wel heel gezellig, visite. De plannen voor mijn verhaal schoven naar de lange baan. En wat denk je? Ik ging maandag aan het eind van de middag met Iwan wandelen en keek, zoals de afgelopen weken elke dag, naar het scootertje. Of tenminste, dat wilde ik doen. Wat bleek? Het ding was weg. Gewoon weg! Niks meer van te zien, geen ketting, geen duct-tape, niks. Alleen het onkruid, dat in de weken dat het ding tegen de lantaarnpaal stond hard was gegroeid, stond er nog. En dat onrkuid, dat staat er nog steeds. Want onkruid is iets wat altijd blijft, vooral in Dongen. Onkruid wordt niet gestolen, is van niemand, dus dat blijft gewoon staan.

Het scootertje niet, dat is uiteindelijk verdwenen. Ineens was het er en ineens was het ook weer weg. Toch benieuwd waar het is gebleven, eigenlijk!

Lia van Gool



Maart, wat een maand!

DONGEN Posted on za, april 11, 2020 22:39

(Met een proost op Gerard!)

De maand maart begon als een ‘gewone’ maand: druk, met elke dag wel een afspraak in mijn agenda. De kleurtjes van de verschillende afspraken overlapten elkaar soms. Op andere dagen stond er maar één ding in de agenda.

Begin van maart stond een afspraak met de mondhygiëniste in de agenda, niet mijn favoriete afspraak maar goed. ’s Avonds was er een prachtige Chinese film in het theater bij De Volckaert, dus dat compenseerde. Ook die week een afspraak in het ETZ voor een mammografie, voorlopig de laatste in een lange reeks de afgelopen tien jaar. Het vreselijke virus waarde toen al rond in Noord-Brabant, en ook in het ETZ, locatie Elisabeth. En daar moest ik die dag zijn. Niks aan de hand, alles ging gewoon door, zo op het eerste gezicht. De verpleegkundige die mij kwam halen, gaf mij gewoon een hand en ik gaf haar ook een hand. Zo, dat ging snel. Opgelucht ging ik weer naar huis. Bijna een hoofdstuk afgesloten. Maar toen kwam ik diezelfde dag een berichtje tegen op de sociale media: bij het ETZ mochten géén handen meer geschud worden! Pfff, ik was er die ochtend nog geweest. Ik werd er even niet blij van, maar maakte me verder niet zo druk.

Op de donderdag van de eerste maart-week moesten wij naar de crematieplechtigheid van de schoonvader van mijn lieve stiefdochter. In Nieuwkuijk. Gelukkig kon een afscheid van een overledene in die tijd nog gehouden worden, zoals je zelf wilde. In dit geval met heel veel bezoekers. Het werd een bijzondere plechtigheid. Degene die de dienst leidde, maakte een flesje bier open van een bekende brouwerij uit ’s-Hertogenbosch, schonk een glas in en zette het biertje op de kist. De overledene had jarenlang bij die brouwerij gewerkt. Wat een mooi gebaar. Het was een prachtige dienst, met veel mooie woorden (ook van mijn dappere stiefdochter), muziek en foto’s. De bijeenkomst werd afgesloten met een proost op Gerard, een proost op het leven. Degene die de dienst geleid had, nam een slok bier en nodigde iedereen uit voor de condoleancebijeenkomst in Rosmalen. Toen wij uit het crematorium kwamen, regende het dat het goot. De hemel had verdriet, zo leek het wel.

Gelukkig kreeg Gerard het afscheid dat hij verdiende, met een prachtige bijeenkomst na de crematieplechtigheid. Een bijeenkomst met veel mensen, veel omhelzingen, een goede sfeer ondanks de verdrietige reden waarom iedereen daar was. En eigenlijk werd het nog een leuke middag, voor zover je een dergelijke bijeenkomst leuk kan noemen. Het ene wijntje na het andere kwam op tafel en er waren hapjes. Soms leek het een echt feestje. Een bijzondere dag met een proost op Gerard! En knuffels voor mijn stiefdochter en haar vrouw.

De maand ging verder. Vrijdags gingen wij naar De Cammeleur voor de voorstelling van Enge Buren. Bijzonder was de vertolking van het Hazes-lied, dat achterstevoren werd gezongen in de ‘Leure Camm’. Het inspireerde mij tot een klein verhaaltje, dat ik ook achterstevoren heb geschreven, en dat nog complimenten kreeg van Enge Buren. Wat was de tijd toen nog normaal!

Het jazzconcert dat op die zondag gepland was, heb ik gelaten voor wat het was. Toen waarde het Coronavirus al rond in Brabant en de bezoekers van onze jazzconcerten behoren bijna allemaal tot de doelgroep. Dat, samen met het feit dat Hans flink verkouden aan het worden was, heeft mij doen besluiten thuis te blijven. Het leek een beetje op spijbelen, dat wel.

De maandag werd weer een spannende dag. Voor de laatste keer na mijn operatie (in september 10 jaar geleden), ging ik op controle bij de chirurg. Het zou een bijzonder moment moeten worden, maar omdat er al allerlei maatregelen genomen waren tegen dat vreselijke virus, werd het laatste bezoek aan de chirurg een beetje vreemd. Wel had zij goed nieuws: geen bijzonderheden. En na 10 jaar feliciteerde zij mij dan ook. Zonder een hand te schudden en zonder een knuffel. Vreemd.

In die week werd Hans ziek. Hij zat tegen een longontsteking aan, had vocht achter zijn longen en hoestte verschrikkelijk. Gelukkig had hij geen koorts, gelukkig geen Cornona…. De huisarts kwam snel. Hans kreeg medicijnen en knapte een beetje op. Maar na het weekeinde kwam de huisarts toch nog een keer. Die dag was Hans, in vergelijking met de week daarvoor, echt een stuk beter. Hij kreeg wel het advies van de huisarts om beslist niet naar buiten te gaan en om geen visite te ontvangen.

Op die dag werden de eerste Corona-maatregelen bekend gemaakt. Wat nu? Het voelde een beetje raar allemaal: zoveel mogelijk thuisblijven, alleen boodschappen doen, niet op visite, noem maar op. Je weet het allemaal.

Geen visites? En we hadden al zoveel gepland. Hup, de agenda rigoureus leeggemaakt. Wat een vreemd gevoel: de ene na de andere afspraak annuleren. Een agenda zonder afspraken, het ziet er nog steeds vreemd uit.

En dat thuiswerken? In het begin kwam het goed uit. Hans was ziek, dus het was prima dat ik thuis was. Dat gaf ook wel een gevoel van rust. Maar nu, na bijna 3 weken, begint het wel een beetje saai te worden. Gelukkig heb ik sinds deze week een laptop van mijn werk en heb ik ook deze week voor het eerst een overleg gehad, waarbij ik in ieder geval een aantal collega’s weer eens kon zien. Je merkt nu dat elke dag naar je werk gaan toch een hele sociale activiteit is.

Wat ik ook merk, is dat je anders naar dingen gaat kijken. Kleine dingen maken je blij: ik werd al helemaal gelukkig van een paardenbloem in de zon! En van het elke dag uitlaten van Iwan word ik ook nog steeds blij. Wel merk ik dat ik als een detective over straat loop: komt er iemand aan? En zo ja, houdt degene die aan komt lopen de anderhalve meter afstand in acht? Anderhalve meter is wel vijf (!) stoeptegels. En de stoepen zijn lang niet overal even breed. Soms valt het echt tegen en komen mensen op een halve meter langs je heen gelopen. Elke keer weer schrikken.

En boodschappen doen is helemaal geen pretje. Maar ik moest laatst toch wel even lachen toen ik bij een grote landelijke keten aan het winkelen was. Bij de ingang zat iemand die de winkelmandjes ontsmette. De smalle gangen en overvolle rekken en vele bezoekers zorgden voor een soort rondedans in de winkel. Mensen slopen langs de rekken, keken voorzichtig om een hoekje of er iemand aankwam en zochten dan een andere route, om elkaar toch maar niet te passeren op een kleine afstand. De rij bij de kassa was lang, omdat iedereen de 1,5 meter afstand hield. Toch was er iemand die de rij voorbij liep en vooraan wilde gaan staan. Maar zij werd wel teruggefloten door de wachtenden in de rij.

Door het mooie weer de laatste weken, was het ook erg druk bij de ijssalon ‘bij ons aan de overkant’. Voor de bezoekers bleek het lastig om de nieuwe regels te volgen en zij stonden dan ook vaak met te veel mensen binnen of zij hielden geen afstand en bleven op het terras dicht bij elkaar staan om een ijsje te eten. Dat was niet echt de bedoeling van de regels die ingesteld waren, toch? Maar er werd een oplossing gevonden! Het terras vóór de ijssalon werd omgetoverd tot een soort doolhof, met rood-witte linten, tafeltjes met teksten erop. Een heus ‘doolhof-traject’ om een ijsje te halen. De ingang aan de straatkant, ruimtes met een afstand van twee meter afgeplakt op de straattegels en de uitgang van de ijssalon vlakbij de deur. Het leek zo logisch! Toch bleek ook dat niet helemaal afdoende, het bleef te druk, er bleven te veel mensen hangen. Nu is er, naast het speciale traject, een andere oplossing bedacht: ijs wordt voorlopig alleen verkocht per halve liter of liter, zodat je thuis, lekker op je gemak, een ijsje kunt eten. Want, thuis is voorlopig even de beste plaats om dat te doen.

Tot slot. Hans heeft, door het verplichte thuis zitten, een nieuwe hobby gevonden. Wel een beetje een prijzige, maar goed, je moet wat als je al weken niet meer naar buiten bent geweest en ook de komende weken nog wel thuis moet blijven. Hans is online gaan winkelen. Zo heeft hij al een mooie broek voor mij gekocht bij een winkel in ’s Gravenmoer. Dat was een echte verrassing. Een verrassing die, prachtig verpakt en per speciale koerier, thuis werd bezorgd. En ook nieuwe gympen zijn besteld, bij een Dongense schoenhandel, in de buurt waar ik vroeger woonde. Wat denk je? Ook die gympen worden, als ze geleverd zijn, lekker thuisbezorgd. Ook per speciale koerier. Van mij mag het verplichte thuis zitten van Hans nog wel even duren.

Voor de lezers van dit verhaal: geniet van de mooie dingen die het leven je biedt, ondanks deze vreemde tijd. Misschien worden jullie ook, net als ik, gewoon blij van een paardenbloem in de zon of van de prachtige kleine narcisjes die nu volop bloeien op het Wilhelminaplein en in de Nieuwstraat!

Lia van Gool



Cultuurtempel van Dongen met veel Dongens talent

DONGEN Posted on do, oktober 17, 2019 16:39

Dongen cultuurstad? Een beetje een vreemde gedachte, maar als je het goed bekijkt, gebeurt er, op cultureel gebied, van alles in Dongen. En tegenwoordig gebeuren veel culturele activiteiten in De Cammeleur. Misschien niet helemaal onbekend bij lezers van mijn columns is, dat ik (wij) (een) regelmatige bezoeker(s) ben (zijn) van deze Cammeleur. Zo kwamen wij er in de maanden september en oktober best veel voor allerlei verschillende dingen.

Ons theaterseizoen begon met een voorstelling van Karin Bruers in september. Of, eigenlijk, begon ‘ons eigen theaterseizoen’ al begin september, met een ‘Preview at home’. Onze eigen preview met het groepje waar wij in het seizoen theatervoorstellingen in De Cammeleur bezoeken. Het was een leuke middag met vooral lokaal talent. Talent, dat helaas nooit het grote podium van De Cammeleur zal halen. Maar leuk waren de voorstellingen in broekzakformaat wel.

Met z’n allen gingen wij vervolgens naar Karin Bruers. Even was er, zelf voor ons als regelmatige bezoekers, verwarring over de plaatsen die wij hadden. Op de kaartjes leek het alsof wij op rij 1 zouden zitten, maar een kritische blik op het papier leerde ons dat wij voor onze plaatsen een stukje moesten klimmen naar rij I. Prima plaatsen hoor! Over de voorstelling liepen de meningen uiteen. Waarschijnlijk Karin Bruers niet meer op onze lijst van voorstellingen volgend jaar (als zij dan al naar Dongen komt).

Het volgende cultuurevenement in Dongen, misschien wel één van de grootste evenementen, was natuurlijk de Dongense Dorpsquiz. Veel onderdelen van deze quiz speelden zich eind september ook af in De Cammeleur. Omdat Hans en ik die zaterdag mijn verjaardag vierden, hebben wij niet mee gedaan aan de quiz. Wel vroegen enkele mensen ons het antwoord op een paar vragen. Het antwoord op die éne vraag was gemakkelijk. De naam van een van mijn columns! Dat was ‘Plassen’. Wat leuk om te horen dat een stuk dat ik zelf heb geschreven, onderdeel was van deze bijzondere quiz.

Ook bij de feestavond van DDDQ konden wij niet aanwezig zijn, omdat wij toen zelf thuis een veel leuker feestje hadden (al zullen de organisatoren van de quiz dat vast ontkennen). De volgende dag, begin oktober, moest ik wél in De Cammeleur zijn voor een voorstelling van twee Dongense verenigingen. Het Dongens Mannenkoor en Popkoor Spirit stonden in The Battle op het podium. En daar moest ik, als bestuurslid van het DMK, natuurlijk bij zijn. Wat een prachtige show was het! Wat een talenten kent Dongen toch. Mooi om te zien hoe de beweeglijke leden van Popkoor Spirit contrasteerden met de wat statische opstelling van het Dongens Mannenkoor. En natuurlijk ook mooi om te zien: het verschil in leeftijd. Het was een prachtig concert, met een bijna uitverkochte zaal. Beide verenigingen kijken dan ook met veel plezier terug op dit concert. Er wordt zelfs al over een herhaling gedacht!

En of dat nog niet genoeg Dongens amusement en talent was, volgde er nog een prachtige voorstelling. Nederpopkoor Zonder Noten had een jubileumshow voor hun 12,5-jarig jubileum, Rondje Nederland. Ik probeer al jaren een keer naar een voorstelling van dit koor te gaan, maar helaas lukte dit nooit. Tot dit jaar! Op zaterdag 12 oktober was het zover, de voorstelling kon beginnen. Toevallig was ik die zaterdagochtend in De Cammeleur, even naar de bibliotheek en even een lekker kopje cappuccino drinken met een Cammeleurtje erbij. Even genieten op zaterdagochtend. De leden van Nederpopkoor Zonder Noten waren al bezig met de voorbereidingen. Ik zei, dat ik speciaal vroeg gekomen was, zodat ik zeker op tijd zou zijn voor de show van die avond. Ik mocht zelfs even de zaal in gluren. Dat moment werd wel vereeuwigd voor Facebook en Instagram, maar als echte fan doe je natuurlijk alles voor die meiden!

En de show stelde niet teleur. Samen met mijn tante heb ik genoten van een prachtige avond. Wij hebben meegezongen en genoten. Het was prachtig. Alleen vonden wij de kubussen niet altijd een toegevoegde waarde hebben (sorry); de binnenkomst op de drie rood, wit en blauwe fietsen was echter geweldig. En de vertolking van de Minutenwals door de dirigent van Nederpopkoor Zonder Noten wil ik elke dag wel een keer horen. Echt ge-wel-dig!

Als je dit allemaal bij elkaar neemt, is er veel talent in Dongen, zowel muzikaal als organisatorisch en dan is De Cammeleur misschien wel de cultuurtempel van Dongen te noemen. En natuurlijk is er ook wel kritiek. Zo zeggen mensen dat de consumpties dankzij de nieuwe horecamanager al zeker twee keer in prijs zijn verhoogd. En natuurlijk zijn er altijd te weinig zitplaatsen na afloop van een show. En wat is het vervelend dat je een drankje kunt bestellen aan de bar en dat vervolgens af moet rekenen bij één kassa. Oké, dat is misschien dan wel zo. Maar, bij de voorstelling van Nederpopkoor Zonder Noten was het probleem van consumpties betalen in de pauze in ieder geval al opgelost: je kon vooraf muntjes kopen, zodat je niet van het ene naar het andere punt hoefde te lopen. Voor herhaling vatbaar! Maar De Cammeleur heeft, in iets meer dan het jaar dat het gebouw geopend is, zijn nut (of haar nut) wel bewezen. Oké, ik ben misschien dan wel een fan van De Cammeleur, dat klopt. En ik zie soms ook wel dat er dingen een beetje fout gaan, of ik denk ook wel eens ‘dat zou anders kunnen’. Over het algemeen kom ik er graag en ik vind het gebouw prachtig en de sfeer prima. Dat er mensen zijn die er anders over denken? Natuurlijk! En gelukkig maar, anders zouden de heerlijke stoeltjes helemaal achteraan altijd bezet zijn….

Tot slot moet ik toch even een compliment kwijt aan de medewerkers van De Cammeleur die, als je een evenement organiseert, proberen om aan al je wensen te voldoen, altijd voor je klaarstaan, met een glimlach, hoe vaak je ook belt, mailt en vragen stelt!



Even zeuren (sorry….)

DONGEN Posted on wo, september 18, 2019 15:58
…doet Lia met een doel …

Soms is het heerlijk om eens een keer te zeuren. Niet omdat het nodig is, maar gewoon omdat je daar zin in hebt. Daarom begin in vandaag maar eens met een beetje te zeuren. En misschien blijft het de hele column wel zo, dus als je geen zin hebt in gezeur, stop dan met lezen of zeur lekker mee.

Even Zeuren: Je kunt bijna niet met je auto bij Albert Heijn komen. En als je er dan bent, is het weer lastig om een parkeerplaats te vinden; als je op de fiets bent, kun je niet vanuit de Nieuwstraat richting Looiersplein fietsen, want er is geen weg meer, geen trottoir en ook geen fietspad, alles is weg; Je kunt je hond niet uitlaten op het Wilhelminaplein, want het gras is allemaal weg. Er liggen wel asfaltpaden nu, maar daar mag je officieel niet eens op lopen, want er staan allemaal borden; het park is helemaal een puinhoop, er is geen gras meer en de paden zijn ook al verdwenen; Alle honden in de buurt zijn helemaal overstuur, want zij kunnen niet op het Wilheminaplein snuffelen en zij kunnen ook niet meer door het park lopen. Daardoor krijgen de baasjes weer last van stress. Het is nog nooit zo druk geweest op het Oranjeplein en op het Rosariopark, want je moet toch ergens naar toe met je hond; De appartementsgebouwen Hoge Heiningen lijken wel een eilandje op dit moment. Al het groen om de gebouwen heen is verdwenen. Het parkeerterrein is weg, hoe moet je nu naar de ingang komen?; door al die wegomleggingen en eenrichtingverkeer, rijden heel veel auto’s verkeerd en staan auto’s ook vaak verkeerd geparkeerd, of de auto’s staan op de stoep; het eenrichtingverkeer in het centrum wijzigt van de ene dag op de andere. Dan mag je de Hoge Ham wel in richting de Hema, dan weer niet.

Oké, genoeg gezeurd. Even relativeren. Er wordt hard gewerkt om het Dongense centrum mooier te maken dan ooit. De asfaltpaden, die nu nog zwart zijn, krijgen straks een mooie zandkleur en kunnen gebruikt worden om te wandelen én te fietsen. Om dan toch nog even te zeuren: geen idee of dat wel zo prettig is, maar dat moet de toekomst uitwijzen.

Het Wilhelminaplein lijkt, door de asfaltpaden-ring eromheen een stuk groter. En de bezoekers van een evenement of voorstelling in De Cammeleur kunnen straks op hun gemak de auto parkeren op het grote Wilhelminaplein-parkeerterrein en vervolgens via de speciale paadjes naar De Cammeleur lopen.

Als het Dongense centrum aan die kant helemaal af is, is het vast heel erg mooi geworden en hoeft niemand meer te zeuren. Of het moet zijn dat wij dan weer gaan zeuren omdat al die veranderingen wel heel veel geld hebben gekost. En hopelijk zijn er goede afspraken gemaakt en wordt alles zoals het gepland was, anders kost het nog meer geld. Dan wordt het stukje Dongen, kortweg vanaf het Wilhelminaplein tot en met De Cammeleur, wel een heel duur stukje Dongen…..

En er is nog meer positiefs te melden. Tenminste, ik ben er wel blij mee. De gemeente heeft op What’s app een nummer beschikbaar gesteld. Je kunt je daar aanmelden en je krijgt elke keer als er nieuws is, een berichtje over de werkzaamheden in het centrum. Niet alleen als er (weer eens) een weg wordt afgesloten, maar ook als er weer iets klaar is. Compleet met plattegronden en foto’s. En als je zelf vragen hebt, kun je ze ook via dat nummer op de What’s app stellen. Bijna ideaal……bijna, zonder op details in te gaan, want deze column gaat over zeuren.

Tot slot nog even zeuren over iets dat niets met de werkzaamheden in het centrum te maken heeft. Er staan al geruime tijd, ik denk vanaf eind augustus of zo, borden in de Tramstraat en Kardinaal van Rossumstraat dat je niet mag parkeren op bepaalde plaatsen vanaf 28 september 2019 tot en met 29 september 2019 (met de tijden erbij). Wel ruim van tevoren, toch? Nu is het wel zo, dat er bij ons thuis op 29 september een feestje is, maar het is echt niet nodig om daarvoor de Tramstraat en Kardinaal van Rossumstraat af te sluiten, dacht ik in eerste instantie. Nee hoor, grapje……Het

Op 29 september is de Ronde van Dongen. En dan is het natuurlijk wel prettig voor de wielrenners als er nergens op het parcours auto’s geparkeerd staan!

Zo, dit was mijn gezeur. Ik stop ermee. Geniet nog van het mooie nazomerweer en van elk stukje centrum dat er steeds beter uit gaat zien!



Een jaszak vol sokken!

DONGEN Posted on do, juli 18, 2019 16:46

Een jaszak vol sokken!

Het is feest in Dongen. Tenminste voor degenen die van aanbiedingen en koopjes houden. En laat het nu zo zijn, dat Hans gek is op aanbiedingen en koopjes. En hij heeft ook mij aangestoken met zijn enthousiasme. Dat enthousiasme komt door Hans zijn jongste zus (helaas is zij er niet meer). Omdat de moeder van Hans stierf toen hij nog jong was, zorgde zijn zus, samen met de vader van Hans, voor zijn opvoeding. En van die jongste zus leerde Hans het koopjesjagen. Hij leerde van haar dat een artikel dat maar € 2,50 is afgeprijsd (in die tijd was dat trouwens nog 2 gulden 50 (!) eigenlijk niet interessant was als aanbieding.

En daarom is het nu even feest! Twee zaken hebben gigantische aanbiedingen. Dat het om zaken gaat, die er uiteindelijk mee gaan stoppen, maakt het wel een beetje dubbel: wij profiteren van de aanbiedingen omdat zij gaan stoppen. Dat dit niet om gewone opruiming gaat, is wel duidelijk. Ik heb bij de twee winkels voorzichtig aangegeven, dat ik het best vervelend vond, dat ik juist nú naar de winkel kom, als zij gigantische aanbiedingen hebben. Gelukkig maakte het die twee niet uit!

Vanaf het moment dat Hans en ik de aankondigingen zagen: ‘Outlet’ en ‘Wij gaan stoppen’, zijn wij vaste klanten geworden. Een of twee keer per week (nee, dat is niet overdreven!) gaan wij even kijken, want ‘je weet maar nooit’. Wij hebben ook al aan een aantal mensen doorgegeven dat er koopjes te halen zijn en sommigen hebben ook al van de koopjes geprofiteerd.

Wat is het heerlijk om te snuffelen in rekken met afgeprijsde kleding, lingerie, badpakken, nachthemden en pyjama’s. Helaas is de kleding niet in mijn maat verkrijgbaar, hoewel ik uiteindelijk wel een heerlijk dikke wintertrui heb gevonden die mij wel past! Gelukkig pas ik wel in de prachtige sokken en ook de sjaals uit de aanbieding passen mij. Ik heb inmiddels een paar verschrikkelijk mooie sjaals gevonden. Vooral de ene grote warme wintersjaal is echt helemaal geweldig. Jammer dat ik die nu niet kan dragen, nog even geduld hebben. Hans heeft zijn toch al uitgebreide collectie kleding uitgebreid met verschillende mooie broeken, overhemden, truien en een colbertje. Sokken hoefde hij niet.

Een paar weken geleden maakten wij weer ons wekelijkse uitstapje naar de aanbiedingen, om vervolgens wat te gaan drinken aan de andere kant van de straat. Ik had geen tas meegenomen, want het was echt niet de bedoeling om iets te kopen. En wat denk je? Ja, ik kocht uiteindelijk wél wat, in beide zaken. Geen probleem, dacht ik: de zakken van mijn heerlijk grote jack past dat éne doosje wel en ook die sokken. Maar, zo vond degene waar ik de sokken had gekocht: ‘zo kun je niet over straat; straks denken mensen nog dat je die spullen hebt meegenomen zonder te betalen en kom je in de rubriek ‘Gezien in Dongen’, hahaha!’ Dat leek haar (en uiteindelijk mij ook) toch niet zo’n goed idee. Gelukkig kreeg een mooi papieren tasje mee, waar alle spullen een plekje vonden. We hebben er hard om gelachen met z’n allen.

De dag erna ging Hans nog even terug, want ik had toch nog iets nodig, vond ik (je wilt nu niet weten hoe vol mijn kasten liggen). Hans op zijn scootmobiel naar de winkel. Wat er gebeurde? Hij werd gebeten door de waakhond, die voor de winkel lag. Gelukkig was het maar een krasje op Hans zijn enkel. De waakhond schrok terug toen Hans heel erg hard naar hem riep. De eigenaar van de hond kwam geschrokken naar buiten. Wat blijkt nu? Het beestje heeft een trauma opgelopen, omdat hij een keer een botsing met een scootmobiel heeft gehad. Maakt niet uit wie er op een scootmobiel zit, de bestuurder is helaas de klos als de waakhond buiten ligt. Gelukkig bleken Hans en hij toch nog vriendjes toen Hans later, zonder scootmobiel, de winkel binnenkwam. En, toen we nog een keer naar de zaak gingen, wilde hij al kreupelend naar binnen lopen. Helaas mislukte dat, maar we hebben er, alweer, met z’n allen hartelijk om gelachen!

Een paar weken later liep ik, door diezelfde hond, ook bijna een trauma op, toen ik Iwan uitliet. De hond in kwestie zat thuis voor het raam, toen ik met Iwan langskwam. Ik stopte, liet Iwan even kijken, maar dat vond de hond in kwestie niet goed. Hij begon keihard te blaffen en sprong tegen het raam aan. Gelukkig kon zijn baasje hem nog op tijd pakken. Ik was echt bang dat hij door het raam zou vliegen (de hond dan). Tot mijn opluchting gebeurde dat niet. Als ik nu weer langs ‘het huis van de hond’ kom met Iwan, kijk ik maar niet naar binnen, ook al vind ik de hond én zijn baasjes best aardig. ‘Hup, doorlopen, Iwan!’ En dat doen we dan maar.

(Met dank aan Bianca voor het onderwerp van deze column!)

Lia van Gool



Een enerverende week met ergernissen en nog heel veel meer, ik zweer het je!

DONGEN Posted on ma, juni 03, 2019 20:50

Een enerverende week met ergernissen en nog heel veel meer, ik zweer het je!

Het was een drukke week, die begon met een minder leuk bericht. Een goede vriendin van ons overleed op de maandag van die week. Wij wisten dat zij ziek was, maar zo’n bericht komt dan toch hard aan. Je stelt jezelf vragen: waarom, zo jong, had ik…..? Nee, wij hadden niks kunnen doen, helaas. Gelukkig waren wij de laatste maanden veel op bezoek geweest bij de vriendin en haar man. Daarom hebben wij nog een prachtige herinnering aan de laatste keer dat wij haar zagen. Dat was op een prachtige zonnige zaterdagmiddag. Wij zaten in de tuin, lekker onder een parasol. Wij hebben de hele middag gezellig (en soms ook minder gezellig, omdat de onderwerpen dan ineens wat serieuzer waren) gepraat, wat gedronken, een hapje erbij en vooral ook veel gelachen. Onze vriendin liep op en neer om drankjes te halen en zorgde voor de hapjes. Het werd, zo blijkt achteraf, een middag om nooit te vergeten. Mooi zo’n herinnering!

Dinsdag was een rampdag, want ik moest die dag naar de mondhygiëniste. Voor anderen misschien een simpele afspraak, maar ik vind naar de mondhygiëniste of tandarts gaan al mijn hele leven vreselijk. En nu kwam die afspraak dan ook nog na niet zo’n leuke maandag, maar goed: gelukkig viel het mee en ik ging redelijk opgewekt naar huis.

Die dinsdag was ook de eerste dag van de Dongense Avondvierdaagse. Terwijl ik daar helemaal niet mee bezig was, liep ik met Iwan mijn normale rondje, over het Wilhelminaplein en door de Nieuwstraat. Mede door de reorganisatie van het plein kwam ik in een onverwachte chaos terecht: overal liepen kinderen, ouders, er fietsten mensen, auto’s reden langzaam. Kortom: een puinhoop. Niemand wist precies waar zij of hij moest zijn. Pfff, wat een opluchting toen ik uit die drukte was. Iwan vond het trouwens allemaal prima, want die kreeg regelmatig aandacht.

Woensdagmiddag had ik gelukkig geen plannen, dus even rust. Aan het begin van de avond konden wij afscheid gaan nemen van onze overleden vriendin. Het was een mooi afscheid, die woensdag. Veel mensen waren gekomen om vriendin een laatste groet te brengen. Na dat afscheid ging ik naar de Kapel van de Zusters Franciscanessen voor de repetitie van het Dongens Mannenkoor, op de fiets. Ik fietste over de Geer en zag een aantal deelnemers van de Vierdaagse lopen. Ik dacht nog ‘gelukkig, vandaag loop ik niet en kan ik rustig langs de groep lopers heen fietsen’. Helaas was dat niet het geval. De lopers liepen, zonder op of om te kijken, van de stoep, hup het fietspad op. Gelukkig kon ik op tijd remmen. En, het waren echt niet alleen de kinderen die het fietspad op liepen, nee hoor, ook de oudere deelnemers deden dat met veel gemak. Ik moet toegeven dat ik wel even gevloekt heb, hardop, ook dat nog. Eigenlijk niks voor mij, maar goed, soms is dat echt even nodig om je ergernis te laten verdwijnen. Een jaarlijkse ergernis voor mij, de Vierdaagse. Ik word zo vaak bijna omvergelopen door het fanatisme van de deelnemers. Ondanks dat, toch complimenten aan de organisatie van de Avondvierdaagse, want elk jaar is het weer een geweldig evenement met heel veel deelnemers. Zelfs liepen er dit jaar bekenden van mij mee, wel de 3,5 kilometer (vanwege hun leeftijd mocht dat). Een mooie prestatie, toch?

Het ritje van de ene naar de andere afspraak, zorgde ervoor dat ik even mijn hoofd leeg kon maken, anders was de overgang wel heel bruut geweest. Toch heb ik die avond nog hartelijk gelachen. Het koor repeteerde voor het Voorjaarsconcert met het Kinderkoor. De dirigent van het Kinderkoor was ook de pianist voor het koor, tijdens dat concert en die woensdag was de eerste repetitie van koor en pianist samen. Ik had het koor al eens horen repeteren voor het liedje ‘Olga’. Het mannenkoor moest het refrein zingen en het kinderkoor deed de rest. Ik vond het, eerlijk gezegd, die eerste keer dat ik ‘Olga’ hoorde (het refrein dan), helemaal niks. Maar die woensdag veranderde mijn mening compleet. De pianist zong het couplet dat bij het refrein van ‘Olga’ hoorde, het koor moest steeds sneller gaan zingen. Wat geweldig! Ik was heel erg benieuwd hoe dat tijdens het Voorjaarsconcert zou klinken & ik kan nu zeggen dat het een prachtige uitvoering van ‘Olga’ was. De combinatie mannenkoor en kinderkoor bleek trouwens een hele mooie combinatie!

En zo werd het donderdag, een dag waarop er, gelukkig, geen afspraken gepland stonden. Even ademhalen!

Op vrijdag stond er weer een afspraak bij de mondhygiëniste, en ook deze afspraak verliep zonder al te grote problemen. Opvallend was de rust in de praktijk op vrijdagmiddag. Dat was bijna genieten, bijna dan!

Vrijdagavond bezochten wij, met een groep vrienden en familie, De Cammeleur voor de jaarlijkse preview-avond. Het werd een gedenkwaardige avond.

Cabaretier Marlon Kicken presenteerde de avond met veel humor en snelheid. Dat hij last had van zijn rug, en regelmatig naar begrafenissen moest, volgens zijn verhaal, dat hebben we maar voor lief genomen. Het werd een gevarieerde avond met een opvallend einde. Favoriet van de preview waren voor mij de ‘Mannen van Naam’. Daar móest ik in ieder geval naar toe (en de kaartjes zijn inmiddels besteld).

De avond verliep zonder enige problemen, met veel afwisseling, een heerlijk pauzedrankje en leuke optredens. De avond liep ook uit, zeker drie kwartier. De laatste artiest kwam dan ook pas rond 23.15 uur het podium op. En vanaf het begin liep dat optreden niet. De grappen die de man maakte, bereikten het publiek niet. En hij ging maar door, ging maar door. Vertelde dat hij nog wel een uur of drie door zou gaan en iedereen zat al bijna te zuchten. Een vriendin en ik zeiden lachend tegen elkaar: ‘als wij nu eens met z’n allen op zouden staan en de zaal uitlopen?’ We hadden het nog niet gezegd, of de eerste twee mensen verlieten inderdaad de zaal. De optredend artiest riep nog een vervelende opmerking naar die twee. Jammer. Dat had de toon nog meer gezet dan al eerder het geval was. Na het vertrek van de eerste twee mensen, gingen er, nog geen minuut later, nog meer mensen weg. De artiest ging door met zijn (steeds vervelender wordende verhaal). Marlon Kicken maakt een einde aan de vertoning. Wij dachten dat het niet veel erger kon worden, maar dat kon wel. De optredend cabaretier gooide het notitieboekje dat hij in zijn hand had richting Marlon, gooide de microfoon op de grond en liep het toneel af. Einde!

Gelukkig heeft het vervelend einde van de avond de avond als geheel niet bedorven. Wij zijn lekker blijven hangen, hebben een wijntje gedronken, werden verwend met heerlijke hapjes en zijn tevreden en een beetje verbaasd over het gebeuren naar huis gegaan. Op naar weer een enerverende dag.

Zaterdag, de dag van de crematie van onze vriendin. Het was een bijzondere bijeenkomst. Er werd livemuziek gespeeld, de kleindochter van onze vrienden las een verhaaltje voor over ‘omi’ en ook onze vriend zelf nam het woord door een kinderverhaal voor te lezen voor de kleinkinderen. Wat bijzonder! Ook het gedachtenisprentje was speciaal: een tekst, geschreven door onze overleden vriendin, met haar naam erbij, in haar eigen handschrift, en een hartje……..rillingen……

Na de bijeenkomst in het crematorium was er nog een bijeenkomst in een Dongens etablissement. Ik moet zeggen, dat ik daar blij mee was, want ik krijg altijd honger van begrafenissen. Gelukkig was er genoeg (of te veel) te eten. Vooral die heerlijke bolussen, natuurlijk met roomboter en bolus nummer twee eerlijk gedeeld met een vriendin!

Na een middagje rust was het ’s avonds om half 7 alweer tijd om naar de Kapel van de Zusters te gaan voor het Voorjaarsconcert van het Dongens Mannenkoor en het Kinderkoor. Het was een geweldig optreden met, zoals ik al eerder schreef, ‘Olga’ als favoriet van de avond. Het was prachtig, om naar de kinderen te kijken, die vol inspanning naar de dirigent keken, of juist niet, zoals het meisje dat helemaal vooraan stond. Zij keek langs de standaard van dirigent van het mannenkoor naar haar ouders om te zien of zij het goed had gedaan. Even later stond zij, met haar tekstboek ondersteboven of dicht, voluit mee te zingen. En het jongetje, aan de zijkant van het koor, wat had hij een serieus gezichtje en wat riep hij vertedering op bij een groot deel van het publiek. Het was een mooi concert!

Thuisgekomen hebben Hans en ik nog even iets gedronken op deze enerverende dag. Proost, op het leven!

De zondag hadden we eigenlijk geen plannen, maar het was de Dag van het Park. Dus toch maar even richting park gegaan. Een rondje gelopen, met wat mensen gepraat en een prachtige houten kerstgroep gekocht, gemaakt door een echte Dongense kunstenaar. Super blij ben ik er mee. Dit juweeltje blijft in ieder geval tot Kerstmis staan en het past prima bij de verzameling kerstgroepen die ik al bovenop zolder heb staan (die mogen alleen met de Kerst naar beneden).

Na het rondje park even bij De Cammeleur wat gedronken, op het terras, waar wij mensen tegenkwamen die wij al lang niet meer gezien en gesproken hadden. Het werd een geweldige middag! Wel jammer dat het Parkpodium pas die middag officieel werd geopend. En vooral jammer dat het tijdens de Dag van het Park niet gebruikt werd. Hopelijk volgend jaar wel!

Zo kwam een einde aan een enerverende week, met bijzondere gebeurtenissen, kleine ergernissen en vooral bijzondere ontmoetingen, ik zweer het je!

En die kaartjes voor de voorstellingen in De Cammeleur? Die zijn al besteld en liggen al klaar om gebruikt te worden voor de eerste voorstelling. En nee, kaartjes voor het laatste optreden van de preview-avond hebben we niet: die artiest staat niet meer in het programma!

Lia van Gool



Volgende »